کوروش بزرگ، ۵۳۹ سال پیش از میلاد مسیح،بابل را که دولت آن از زمان نبوکدنزر دوم Nebuchadnezzar(بختالنصر) راه ستمگری نسبت به مردم خود و ملل دیگر در پیش گرفته بود، متصرف شد. شهر با تدبیر کـورش بدون خونریزی تصرف شد، قوم به اسارت رفته یهود پس از ۷۰سال آزاد شد. کـوروش آنان را به سرزمین خود فرستاد و به آنان کمک کرد تا شهرهای ویران خود را از نو برپاساختند.
در خلال فتح بابل، کـوروش منشور خود در خصوص آزادیهای اجتماعی و دینی را اعلام کرد. بنیاسرائیل نیز مشمول چنین قانونی شد و کوروش آنها را مخیر کرد که در بابل بمانند یا به سرزمین کنعان در ساحل مدیترانه بازگردند. در خصوص آنان که به کنعان بازگشتند، کوروش تمهیداتی را برای بازسازی هیکل یا معبد سلیمان فراهم آورد و استقرار آنان را در آن منطقه تسهیل کرد. این رفتار برای یهودیان که نقطه مقابل رفتار اسارتبار بابلیان بود، کـوروش را به قهرمانی برای قوم یهود بدل ساخت که جایگاه ویژهیی در متون دینی آنان یافت. در شماری از کتب انبیا از کتب عهد عتیق، نام کـوروش بهعنوان منجی برده شده است.
۲۴قرن پس از فتح بابل بهدست کـوروش، منشور کوروش در سال ۱۸۷۸میلادی در پی کاوش باستانشناسان در بابل کشف شد.
