گزارش دبیرکل ملل متحد درباره وضعیت حقوق بشر در ایران
گزارش دبیرکل سازمان ملل متحد درباره وضعیت حقوق بشر در ایران به مجمع عمومی این سازمان روز ۲۰ خرداد (۱۰ ژوئن) منتشر شد.
دبیرکل ملل متحد در گزارش خود به چهل و هفتمین اجلاس مجمع عمومی ملل متحد که قرار است از ۲۱ ژوئن تا ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ برگزار شود نوشت: وضعیت کلی حقوق بشر در ایران کماکان به صورت یک نگرانی جدی باقیمانده است. تداوم صدور احکام اعدام و همچنین نقض حق حیات از طریق محرومیت زندانیان و بازداشت شدگان از مراقبت های پزشکی و عدم پاسخگویی به آن از سمت مقامات کشور نقض جداگانه حق حیات خوانده شده است. دبیرکل سازمان ملل متحد همچنین تعداد بالای مجازات اعدام و گنجانده شدن این مجازات در قوانین کشور در خصوص اتهامات مختلف و همچنین عدم ارائه آمار رسمی از سوی دولت را نگران کننده خوانده است.
بخش دیگری از این گزارش به صدور احکام اعدام در خصوص بازداشت شدگان اعتراضات سراسری پرداخته که اعدام مصطفی صالحی و نوید افکاری در ۵ اوت و ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰ به رغم اعتراض جهانی از جمله این اعدامهاست، دبیرکل ملل متحد روند دادرسی آنان را، اتهاماتی غیر قابل اثبات، همراه با شکنجه جهت اخذ اعترافات اجباری و ناعادلانه خوانده است. آنها به دلیل شرکت در اعتراضات به ترتیب در سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ و در سال ۲۰۱۹ دستگیر شدند و صالحی بیش از یک سال در سلول انفرادی بود.
در گزارش دبیرکل همچنین با اشاره به اعدام کودک مجرمان در ایران، نسبت به تداوم اعدام افرادی که در کودکی مرتکب جرم شده اند ابراز نگرانی شده است . در سال ۲۰۲۰، حداقل چهار کودک مجرم اعدام شدند که دو مورد از آنها در بازه زمانی این گزارش انجام شده است.
دبیرکل ملل متحد درباره کشتار وسرکوب رژیم در قیام آبان ۹۸ و پاسخگو نبودن حکومت آخوندی تاکید میکند : رژیم ایران در ایجاد مکانیزمی در راستای قوانین بینالمللی برای پاسخگویی در ارتباط با موارد نقضی که در جریان تظاهرات نوامبر ۲۰۱۹ (آبان ۹۸) مرتکب شد به نحو بارز و مشهودی قصور کرده است. در گزارش دبیرکل ملل متحد به ثبت گزارشاتی در خصوص استفاده از مهمات جنگی و سرکوب خشونت آمیز معترضان در جریان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ اشاره شده است.
در ادامه دبیرکل ملل متحد به دستگیریهای خودسرانه و بدرفتاری حکومت آخوندی با دستگیرشدگان که درمواردی حتی به مرگ منجر شده، وهم چنین، به تهدید و ارعاب مدافعان حقوق بشر و وکلا وبازداشت آنها پرداخته و درمورد زندانیان سیاسی می افزاید : گزارشات بسیاری محرومیت زندانیان و بازداشت شدگان از مراقبت های پزشکی را نشان میدهد، بر اساس این گزارشات مدافعان حقوق بشر، زندانیان عقیدتی، فعالان محیط زیست و زندانیان سیاسی در زندان با بیماری و با بی توجهی مسئولان روبرو شده اند. بهنام محجوبی، درویش گنابادی از جمله این زندانیان بوده که علیرغم تائید پزشکی قانونی مبنی بر عدم تحمل حبس بارها از مراقبت پزشکی محروم شده و نهایتا جان خود را از دست داده است.
در بخش دیگری از گزارش ۱۸ صفحهای دبیرکل ملل متحد آمده است، برخی از زندانیان سیاسی سالها در زندان بوده اند و حتی یک روز هم مرخصی نگرفته اند. به عنوان مثال، مریم اکبری منفرد که به جرم شرکت در تظاهرات اعتراضی در سال ۲۰۰۹ به ۱۵ سال حبس محکوم شد، به مدت ۱۲ سال گذشته در زندان بوده است. آزار و اذیت علیه وی پس از این که او یک شکایت رسمی ثبت کرد و به دنبال تحقیق رسمی در مورد اعدام زندانیان سیاسی در سال ۱۹۸۸( قتل عام۶۷) از جمله برادران و خواهرش بود، افزایش یافت.
به همین ترتیب، زینب جلالیان، زندانی سیاسی کرد، که به اتهام محاربه به حبس ابد محکوم شده است، از سال ۲۰۰۸ بدون مرخصی در زندان بسر می برد.
بخش دیگری از این گزارش به تداوم آزار شهروندان بهائی پرداخته و به رای دادگاه تجدیدنظر مبنی بر مصادره املاک بهائیان روستان ایول اشاره کرده است.
