کارکنان رادیو و تلویزیون، از مدتها پیش از انقلاب ضدسلطنتی، در بعضی از بخشهای رادیو و تلویزیون اعتصاب کرده بودند ولی پس از ۱۳ آبان ۱۳۵۷ این اعتصابها به اوج خود رسید.
فیلم کشتار مردم در ۱۳ آبان
روز شنبه سیزدهم آبان ۵۷ که تشکیل اجتماعات تظاهرات و زد و خوردهای خیابانی به اوج رسیده بود، هزاران نفر در داخل دانشگاه و بیرون دانشگاه اجتماع کرده بودند. بین تظاهرکنندگان و ماموران فرمانداری نظامی که در برابر دانشگاه مستقر شده بودند، درگیری روی داد و نظامیان به روی دانشجویان و تظاهرکنندگان آتش گشوده شد. در این میان اعضای گروه رپرتاژ رادیو تلویزیون که برای تهیه خبر و فیلم در آنجا حضور داشتند از تیراندازی ماموران فرمانداری نظامی و کشته شدن یک دانشجو که جسدش را «لاالهالاالله» گویان بر دوش میکشیدند یک فیلم نیم ساعته که گویای وضع موجود بود تهیه کردند. این فیلم وقتی به سازمان رادیو تلویزیون رسید تبدیل به گزارشی هفت دقیقه و سی ثانیهای و برای پخش آماده شد. فیلم با شروع اخبار هشت و سی دقیقه سیمای ایران از شبکه سراسری پخش شد و میلیونها نفر آن را بر صفحه تلویزیون دیدند.
آغاز اعتصاب رادیو و تلویزیون
در روز ۱۴ آبان که یک موج خبری بزرگ در جامعه ملتهب ایران به وجود آمده بود، یک ضربه سنگین به حکومت شاه بود. بعد از آن رادیو تلویزیون به تصرف حکومت نظامی درآمد و به دنبال آن از ۱۵ آبان، کارکنان رادیو و تلویزیون دست به اعتصاب گسترده و نامحدود زدند و با پخش اعلامیهها و تراکتهایی همبستگی خود را با قیام عمومی مردم اعلام کردند. این اعتصاب با روی کار آمدن دولت نظامی ازهاری به جای دولت شریف امامی اوج گرفت. در اعتصاب کارکنان رادیو و تلویزیون به جز معدود از عوامل دستچین حکومت نظامی که پخش حداقل برنامهها را به عهده داشتند، بقیه پرسنل رادیو و تلویزیون که تعداد آنها بیشتر از ۳۰۰۰ هزار نفر بودند، دست به اعتصاب زدند. آنها در این اعتصاب خواستار برداشتن سانسور و انعکاس دادن به اخبار تظاهرات بودند. این اعتصاب با فراز و نشیبهای فراوانی تا آخرین روزهای پایانی سلطنت شاه ادامه یافت.
در زمانی که شبکههای اجتماعی، اینترنت، تلفن هوشمند و سایر وسایل ارتباطی نبود و اطلاع رسانی فقط محدود به رادیو و تلویزیون و مطبوعات میشد، میتوان اهمیت و نقش این اعتصاب را فهم کرد.
در آن زمان مسأله آزادی بیان که یکی از موضوعات اساسی کارکنان خبری رادیو و تلویزیون بود، در بین همه خواستهها برجسته بود، عمده مردم و دانشگاهیان و روشنفکران، نگاه بدی به رادیو و تلویزیون داشتند و آنرا یک نهاد دولتی وابسته میدانستند. اعتصاب کارکنان رادیو و تلویزیون که در آغاز باخواستههای صنفی و معیشتی شکل گرفت، اما به سرعت سیاسی شد، چهره رادیو و تلویزیون را در اذهان تغییر داد.
در این میان اعتصابیون نظرگاههای سیاسی متفاوتی داشتند، یک عده وابسته یا هوادار نیروهای چپ بودند، یک عده وابسته یا هوادار نیروهای جبهه ملی بوند و عدهای نیز تفکرات مذهبی داشتند.
اعتصاب کارکنان رادیو و تلویزیون، با تک و پاتکهای فراوان تا روزهای پایانی سلطنت شاه ادامه یافت و انواع تهدیدها و تطمیعها نتوانست آن را به شکست بکشاند. در نهایت این اعتصاب قهرمانانه در همبستگی با سایر اعتصابها و فعالیتهای انقلابی اقشار مختلف مردم تا سرنگونی دیکتاتوری سلطنتی ادامه یافت.
