در ۲۳ آبان ۱۴۰۴ (۱۳ نوامبر ۲۰۲۵) پارلمان اروپا قطعنامه‌یی تاریخی تصویب کرد و برای نخستین بار به‌طور صریح «سرکوب فراملی» رژیم ایران را محکوم نمود. در این سند، انواع آزار فرامرزی (ترور، آدم‌ربایی، تهدید خانواده‌ها، بلوکه کردن دارایی‌ها، سوءاستفاده از اعلان قرمز اینترپل و کمپین‌های دروغ‌پراکنی) غیرقانونی اعلام شد. پارلمان اروپا به‌طور خاص به سوءقصد نافرجام علیه دکتر آلخو ویدال‌کوادراس، نایب رئیس سابق خود در مادرید، اشاره کرد که به دستور مستقیم تهران و با دستان مافیای نیابتی آن اجرا شده بود.
یک روز پیش از آن، رئیس آژانس ضدجاسوسی کانادا (CSIS) اعلام کرد که در سال ۲۰۲۵ چندین تهدید «بالقوه کشنده» رژیم ایران علیه مخالفان مقیم کانادا را خنثی کرده‌اند. تحلیل‌گران کانادایی دیگر از اصطلاح «سلول‌های خفته» عبور کرده و می‌گویند، «شبکه‌یی گسترده و دائماً فعال از جاسوسی، انتقال پول، سرکوب و حتی خرابکاری در خاک کانادا وجود دارد». تنها در یک گزارش رسمی، بیش از ۷۰۰ فرد و شرکت مشکوک به ارتباط با رژیم شناسایی شده‌اند.
در اروپا، وین همچنان مرکز اصلی هماهنگی عملیات تروریستی رژیم است. اسدالله اسدی، دیپلمات-تروریست محکوم‌شده که قصد بمبگذاری در گردهمایی بزرگ مقاومت در ویلپنت فرانسه (۲۰۱۸) داشت، تنها نوک کوه یخ بود. اداره حفاظت از قانون اساسی اتریش در گزارش بهار ۱۴۰۴ خود اعلام کرد:
- از ۱۹۷۹ تاکنون بیش از ۲۰۰ حمله فیزیکی به مخالفان رژیم مستند شده، که بیش از ۱۰۰ مورد آن در اروپا رخ داده است.
- تقریباً نیمی از این حملات فقط بین سالهای ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ اتفاق افتاده؛ یعنی حملات در سالهای اخیر شتاب وحشتناکی پیدا کرده.
- رژیم ایران دیگر مستقیم دست به کار نمی‌شود؛ به‌جایش از کارتل‌های مواد مخدر، باندهای تبهکار، شبه‌نظامیان نیابتی و مجرمان اجاره‌ای استفاده می‌کند تا ردّ خودش را پاک کند.
به تصویر کشیدن شبکه جهانی تروریسم دولتی رژیم توسط دو همکار سابق رژیم
اما یکی از دقیق‌ترین تصویرها از این شبکه جهانی تروریسم دولتی را دو نفر از «داخل» آن ترسیم کرده‌اند: هادی ثانی‌خانی و عبدالرحمان محمدیان، دو تن از همکاران سابق رژیم که پس از جدایی، یک کتاب و یک نامه مفصل منتشر کردند.
هادی ثانی‌خانی در کتاب «من چهار سال با آنان بودم» می‌نویسد چگونه در سال ۱۳۹۶ فریدون زندی علی‌آبادی (دبیر اول سفارت رژیم در آلبانی و در واقع رئیس ایستگاه وزارت اطلاعات در این کشور) از او خواست به‌تنهایی از ورودی‌ها، خروجی‌ها، نگهبانان و مقرهای مجاهدین در آلبانی صدها عکس با کیفیت بالا بگیرد. وقتی ثانی‌خانی پرسید «این عکس‌ها برای چیست؟»، زندی گفت: «دیگر سؤال نکن…»
عبدالرحمان محمدیان، که پس از خروج از مجاهدین با سفارت رژیم در تیرانا ارتباط گرفت و چند سال حقوق‌بگیر ماهانه ۳۰۰ تا ۵۰۰ یورو بود، نامه‌ای مشروح به آنتونیو گوترز نوشت و تمام جزئیات شبکهٔ مزدوران آلبانی را افشا کرد. به نوشته وی:
- پس از بسته شدن سفارت رژیم در سپتامبر ۲۰۲۱، وزارت اطلاعات «انجمن آسیلا» را به‌عنوان پوشش جدید راه‌اندازی کرد؛ در ساختمانی سه‌طبقه با اجارهٔ ماهی ۲۰۰۰ یورو.
- حسن حیرانی (رابط اصلی)، غلامرضا شکری، احسان بیدی، حسن شهبازی و دیگران ماهانه چهار مقاله و کلیپ دروغین علیه مجاهدین تولید می‌کردند.
- این مطالب از طریق مزدوران قدیمی‌تر مانند مسعود خدابنده (لندن)، محمد کرمی (فرانسه) و پارسا سربی (تلویزیون مردم‌تی‌وی در آمریکا) منتشر می‌شد.
جاسوسی، تعقیب خودروها، فیلم‌برداری پنهان از مجاهدین و از حصار و ساختمان‌های اشرف۳ و حتی هماهنگی با چند شهروند آلبانیایی که به خدمت رژیم درآمده بودند، جزو وظایف روزمره بود. از جمله عوامل آلبانیایی وزارت اطلاعات اولسی یازجی و جرجی تاناسی که بارها به تهران سفر کرده‌اند و آلدو سولولاری که در سفر اخیرش به تهران حضوری نسبت به وظایفش توجیه شد.
این شبکه فقط به لجن‌پراکنی علیه مجاهدین اکتفا نمی‌کرد؛ چندین بار خبرنگاران رسانه‌های غربی را به تیرانا آوردند و مصاحبه‌های کاملاً هدایت‌شده برای شیطان سازی از مجاهدین گرفتند:
- بی‌بی‌سی فارسی (سپتامبر ۲۰۲۰): مصاحبه‌یی سراسر دروغ با غلامعلی میرزایی درباره «زندان خصوصی» در اشرف.
- لوموند فرانسه: تمرکز بر «محل تردد احتمالی رهبران مجاهدین» و منابع مالی.
- نیویورک تایمز (فوریه ۲۰۲۰): همان سناریوی تکراری «مناسبات فرقه‌ای» و «فشار روانی».
- در مارس ۲۰۲۲ (اسفند ۱۴۰۱) یک نفر از مامورین اطلاعات بنام «یوسف لاسکانی» از آلمان به تیرانا آمد تا برای وزارت اطلاعات آخوندی گزارشی تهیه کند. وزارت اطلاعات از طریق مسعود خدابنده و همسرش «آن سینگلتون» با چند خبرنگار هماهنگ کرده بود و آنها به تیرانا آمدند. مزدوران بصورت جمعی با آنها دیدار و علیه مجاهدین گفتگو کردند.
در نوامبر ۲۰۲۲ پلیس ویژه آلبانی به انجمن آسیلا حمله کرد و شش نفر شامل حسن حیرانی، غلامرضا شکری، احسان بیدی، حسن شهباز، مهدی سلیمانی و علی هاجری را دستگیر کرد. پس از مدتی پوشش این انجمن عوض شد و «انجمن نجات آلبانی» از شعبه‌های وزارت بدنام اطلاعات راه افتاد و ابراهیم خدابنده از تهران هدایت آنرا بدست گرفت.
در یکی از مکالمات لو رفته، خدابنده به همکارانش (سرفراز رحیمی و زنش اریسا ادریسی) می‌گوید فقط در یک فصل ۱۴۰ هزار یورو برای «لنگ نماندن آسیلا» خرج کرده‌اند؛ پولی که از بیت‌المال مردم ایران می‌آید تا مخالفان در اروپا و آمریکا را ساکت یا نابود کنند.
سایر همکاران وزارت اطلاعات در آلبانی
جاسوسی از مجاهدین یکی از وظایف اصلی شبکه مزدوران بود. خلیل انصاریان، مهدی سلیمانی، میلاد بهشتی و موسی جابری در زمره افرادی بودند که علیرغم اینکه از مجاهدین کمک هزینه میگرفتند به جاسوسی علیه آنها می‌پرداختند. حسابی که با نام «اشرف۳نیوز» فعال بود و وانمود میکرد از ناراضیان داخل اشرف۳ می باشد، مربوط به میلاد بهشتی بود. نرگس بهشتی خواهر میلاد بهشتی از سالها قبل در خدمت وزارت اطلاعات فعالیت میکرد.
اینها جزء بسیار کوچکی از دستگاه عظیم سرکوب فراملی رژیم است؛ دستگاهی که نه فقط مخالفان ایرانی را هدف گرفته، بلکه جان سیاستمداران اروپایی، روزنامه‌نگاران، دانشگاهیان و حتی شهروندان عادی کشورهای میزبان را هم به خطر انداخته است.
قطعنامه پارلمان اروپا، گزارش آژآنس ضد جاسوسی کانادا و گزارش‌های متعدد امنیتی گواهی می‌دهند که زمان مماشات و چشم بستن به سرکوب فرامرزی رژیم به پایان رسیده و جهان بالاخره بوی تعفن این شبکهٔ جهانی تروریستی را حس می‌کند. رژیمی که برای بقا دست به هر جنایتی می‌زند، حالا در باتلاقی که خودش ساخته گیر افتاده و هر روز بیشتر در آن فرو می‌رود.
تاریخ پایان این داستان را خیلی زود خواهد نوشت.
ماشین سرکوب فراملی: نقش مزدوران در پروژه جهانی تروریسم رژیم علیه مجاهدین
