۳۰دی روزی بود باز آمده از فلقی بر دشت ستارگانی دنبالهدار و با شفقی بر شانههای خلقی باز آمده از امیدهای سرشار. ۳۰دی درختیست از اعماق تا آفاق؛ با ریشههایی دویده از دهههای دیرین و شاخساری دمیده در پرتوهای زرین فلک آرزوهای شوقآمیز و بزرگ مردم ایران…
۳۰ دی پیمودن از اضطراب و هول نیستی تا امتداد آرامش و یقین هستی بود. صفیری بود در خماخم گردنههای پیچنده در دهههای ۲۰ تا ۵۰ که موجها، بورانها، توفانها، صخرهها و خانها را شکافته و چشماندازش فلات شقایقپوش محبوب آزادی بر ترمهٔ سبز و سپید و سرخ بوم و دیارش بود.
بر چنین زمینه و طرحی از آن سرفصل، ۳۰دی ۱۳۵۷ پایان فصل سردی بود که در ۲۸مرداد ۳۲ هیمنهٔ برودت سنگینش آغاز شد.
۳۰دی ۱۳۵۷ بر مبنای پایداری امیدبخش سالیان طولانی زندانیان سیاسی و شرط همبستگی و قیام سراسری مردم ایران بر دفتر سرفصلهای تاریخی میهن رقم زده شد.
۳۰ دی بامدادی از زمزمهٔ آزادیِ آخرین گروه از زندانیان سیاسی و شامگاهی از گر گرفتن شعلههای پیوستن آنان به دامان مهر خلق محبوبشان بود.
۳۰ دی مهر ختم بر شکست دیکتاتوری بود که بر پاشنهٔ کودتا ایستاد و سرمایهاش هیمنهٔ ساواک، زندان، شکنجه، کشتار پیشتازان آگاه و «کاشفان فروتن شوکران» و ممیزی بر دهان و اندیشه و قلم ایران بود.
۳۰دی آزادی آخرین دسته از زندانیان سیاسی بود. زندانیانی که با مقاومت و پایداریشان در مقابل هیولای ساواک و شکنجههایش، موضوع زندانیان سیاسی را به مجامع بینالمللی حقوقبشر کشاندند. با افشای جنایات ساواک، کارتر مجبور به دهنهزدن به دیکتاتوری شاهنشاهی شد. شلاق و تیغ سانسور که از دست ساواک افتاد، شعلههای آگاهی دمافزون و فروزانتر شد و حاکمیت در شیب و شتاب سرنگونی افتاد.
۳۰دی پایان فصلی یخین و سربین و سنگین بود. فصلی «که سرمایش درک صریح زیبایی را پیچیده میکرد»؛ و ۳۰دی آغاز فصلی نوین با امیدهای بزرگش بود؛ چرا که زندانیان سیاسی که در ۳۰دی آزاد شدند در زمرهٔ پیشگامانی بودند که ایستادنشان در مقابل دیکتاتوری وابستهٔ شاه، آنان را اسطوره مینمود.
این اسطوره بودن را وقتی بیشتر درمییابیم که در جامعهٔ ۳۶میلیونی آن موقع، آن زندانیان تکستارگان و شهابهایی شوریده بر شب قیرین پس از کودتای ۲۸مرداد ۳۲ بودند. آری، در جامعهای که تاریخش داستان داس و یاس و شکفتن گل سرخ بر سینهٔ راهیان سپیده بود، آنان کم از اسطوره نبودند.
۳۰دی که ۴روز پس از فرار شاه روی داد، نقطهٔ تعیین تکلیف پادشاهی ۵۷ساله پهلوی شد. زندانیانی که آن روز از حصار ۷ تا ۳۰ سال آزاد شدند، نماد گل دادن و به ثمر رسیدن قیام سراسری مردم ایران از ۱۷شهریور به بعد بودند. از این رو در ۳۰دی بود که آینده ایران هم با رهایی آن زندانیان قابل تصور گشت.
