۱۶ آذر، روز دانشجو، یادآور روزی است که ۳ دانشجوی مبارز و پرشور، قندچی، شریعت رضوی و بزرگ‌نیا با سپر کردن سینه‌هاشان در برابر گلوله های شاه، سینهٔ شب سیاهی را که پس از کودتای ۲۸ مرداد۱۳۳۲ آغاز شده بود، شکافتند. راه ایستادگی در برابر استبداد و تن ندادن به ذلت را گشودند. خون آنها در رگ دانشگاه به جریان افتاد و دانشگاه سنگر آزادی شد.
از همین سنگر آزادی بود که پیشتازان مبارزهٔ مسلحانه علیه دیکتاتوری سلطنتی برخاستند و فدائیان و مجاهدین را بنیان گذاشتند. خود را فدا کردند اما آنچنان که پدر طالقانی گفت از خونشان سیلابها برخاست و پس از ۷ سال سلطنت شاهنشاهی را واژگون کرد.
گرچه خمینی، دجال ضدبشر، انقلاب مردم ایران را ربود و دانشگاه را که سلطهٔ پر جهل و جنایت او را نمی‌پذیرفت به خاک و خون کشید و دست به نسل کشی در میان دانشجویان آگاه و مبارز زد، اما سرانجام نتوانست خون آن سه ستارهٔ راهگشای ۱۶ آذر ۳۲ و راهبران برخاسته از دانشگاه، چون حنیف کبیر را از جوشش بازدارد.
در ۱۸ تیر۷۸، دانشگاهی که خمینی و بازماندگانش فکر میکردند به گورستان تبدیل کرده اند، چون رعد در آسمان بی ابر خروشید و لرزه بر ارکان نظام ننگین ولایت با تمامی باندهایش افکند. در سال ۸۸ بازهم دانشگاه در قیام سراسری مردم ایران پیشتاز بود و زمین را زیر پای آخوندها لرزاند و تداوم حضور قشر آگاه جامعه در میدان مبارزه را به ثبت رساند.
درود بر دانشجویان انقلابی و اشرفنشان، صدای پرطنین مردم ایران و انقلاب دموکراتیک در قیام ۱۶ آذر ۱۳۸۸
هم‌چنانکه رئیس جمهور برگزیده مقاومت ایران گفت: «این صدای پرطنین، صدای انقلاب مردم ایران را، خامنه‌ای مدتهاست که می‌شنود اما از ترس شکنندگی فوق‌العاده حکومت فرتوتش یارای کمترین انعطاف و تغییری در سیاست به بن بست رسیده خود ندارد و جز سرکوب فزاینده داخلی و تشدید مداخله در عراق و صدور تروریسم و بنیادگرایی در کشورهای منطقه و ساختن بمب اتمی راهی برای بقای فاشیسم منفور و مطرود مذهبی نمی‌یابد، حال آن که دیوار همین سیاستها هم بر سر رژیمش خراب می‌شود».
در جریان قیام دیماه ۹۶ و استمرار قیام در سال ۹۷ به ویژه قیامهای مرداد ۹۷ نیز هزاران دانشجو و فارغ التحصیل بازداشت شدند.
در سال۹۷ و به ویژه در سال ۹۸ فعالیتهای کانونهای شورشی و تهاجم فرزندان شورشگر ایران به مراکز سرکوب سپاه و بسیج ضد خلقی و دوایر صدور احکام اعدام و زندان و شکنجه در قضائیه جلادان و تصاویر منحوس خامنه ای و خمینی و دژخیم قاسم سلیمانی در سراسر میهن، پیوسته راهگشا و راهنمای قیام وخیزش و شورش برای آزادی بود.
چنین بود که در قیامهای بزرگ آبان و دی ۹۸، قیام کنندگان و جوانان شورشگر در کمتر از یک هفته بیش از ۱۰۰۰مرکز سرکوب و جنایت و غارت رژیم را به‌آتش کشیدند در قیام و خیزشی سراسری و آتشین رو در روی سرکوب و کشتار و توحش دیکتاتوری خون آشام دینی، با شعار مرگ برخامنه ای ، مرگ بردیکتاتور و « مرگ بر ستمگر، نه‌شاه می‌خوایم نه رهبر »، فصلی نو را در مسیر سرنگونی دیکتاتوری آخوندی گشودند و طلوع بهاران آزادی میهن را در چشم‌انداز قرار دادند.
از آبان ۹۸ تا آبان و آذر ۱۴۰۲ قیام مسیر پر فراز و نشیبی را طی کرده است.
این جادهٔ سرخ‌رنگ با عبور از فرازهایی چون قیام سوخت‌بران در سیستان و بلوچستان در اسفند۹۹، قیام تشنگان در خوزستان در تیر و مرداد۱۴۰۰ که به سایر شهرها مثل الیگودرز، مشهد، یزد، اصفهان و تهران گسترش یافت و در تبریز با شعار « نه شاه چی‌ام نه‌شیخ‌چی ، میلت چی‌ام ،میلیت‌چی» به‌اوج رسید و سرانجام با عبور از فراز قیام بزرگ آب در اصفهان و شهرکرد در آبان و آذر۱۴۰۰ رژیم را در تعادل قوا در برابر اتحاد بزرگ مردمی در نازل‌ترین نقطه طی ۴۲ سال حاکمیت آخوندها قرار داد.
در قیام سراسری ۱۴۰۱، دانشگاه و دانشجویان در سراسر کشور نشان دادند که «دانشگاه سنگر آزادی است» و برای دفاع از این سنگر جانهای پاک و ارزشمندی فدای راه آزادی میهن شدند.
آری در این مسیر است که از آذر خونین ۳۲ تا امروز دانشجویان آگاه و مبارزه، به عنوان پشتیبان پیشتازان نبرد برای آزادی ایران در صحنه هستند و در امتداد صدای پیشتاز می‌خروشند: «مرگ بر دیکتاتور»، «مرگ بر اصل ولایت فقیه»، «دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد».
