کنفرانس در پارلمان کانادا؛ افزایش بی‌سابقه اعدام‌های سیاسی و نقش جامعه بین‌المللی | سخنرانی‌ها

کنفرانس در پارلمان کانادا
افزایش بی‌سابقه اعدام‌های سیاسی، نقش جامعه بین‌المللی

سخنرانیهای
جودی اسگرو رئیس کمیته تجارت بین‌المللی پارلمان، وزیر پیشین مهاجرت کانادا
تونی کلمنت وزیر پیشین خزانه‌داری کانادا
مایکل کوپر نماینده پارلمان کانادا
سفیر رابرت جوزف معاون پیشین وزیر خارجه آمریکا

جودی اسگرو-رئیس کمیته تجارت بین‌المللی پارلمان، وزیر پیشین مهاجرت کانادا

از همه شما بسیار بسیار سپاسگزارم که اینجا هستید، به‌ویژه همکارانم که کمی بعد سخنانشان را خواهیم شنید. می‌خواهم با تشکر از اعضای پنل حاضر در برنامه امروز آغاز کنم:

همان‌طور که پیش از این در مجلس عوام گفته‌ام، ما هم‌چنان شاهد شجاعت فوق‌العاده مردم ایران هستیم. در سراسر کشور، و به‌ویژه در میان جوانان و زنان آن، فراخوانی قدرتمند و تزلزل‌ناپذیر برای کرامت، آزادی و دموکراسی وجود دارد. در این لحظه، وضعیت عمیقاً نگران‌کننده است. تنشها و درگیریهای مداوم میان ایالات متحده و ایران، در کنار افزایش اعدام‌های سیاسی و سرکوب، به ما یادآوری می‌کند که مخاطرات نمی‌تواند از این بالاتر باشد.

مردم ایران با سختی‌های عظیمی روبه‌رو هستند، با این حال امید آنها به آینده‌ای بهتر هم‌چنان پایدار است. ما باید به‌طور شفاف بگوییم: تغییر پایدار باید از درون ایران حاصل شود. این تغییر باید ریشه در اراده خود مردم ایران داشته باشد؛ یک جنبش درون‌زا به سوی دموکراسی، احترام به حقوق‌بشر و رهایی از سرکوب. ما هم در کانادا مسئولیت داریم که در کنار همه آنها بایستیم.

من به‌طور کامل از تلاش‌های واقعی و اصولی مانند این تلاش برای آگاهی‌بخشی، ترویج گفتگو و کمک به هدایت جامعه بین‌المللی به سمت سیاست‌هایی که از آرمانهای مردم ایران حمایت می‌کنند، پشتیبانی می‌کنم. مایهٔ افتخار است که بخشی از این کار باشم و در کنار این همه حامی و مدافع بایستم.

تونی کلمنت- وزیر خزانه‌داری کانادا ۲۰۱۵

حضور مجدد در مجلس (نمایندگان) مایه خرسندی فراوان است.

مردم ایران در جبهه حق‌خواهی خودشان ایستاده‌اند. من به آنها ایمان و اعتمادی مطلق دارم و همان‌گونه که خانم رجوی نیز اشاره کردند، یقین دارم که آنها به این مبارزه بزرگ و حماسی ادامه خواهند داد.

وقتی با تمدن کهن ایران با قدمتی سه هزار ساله روبه‌رو هستید، گاهی تحولات با آن سرعتی که ما آرزو داریم پیش نمی‌روند، اما بر این باورم که جهت‌گیری نهایی تاریخ به‌سمت آزادی است. باید بگویم من به‌ویژه از «برنامهٔ ده ماده‌ای» حمایت می‌کنم، زیرا این طرح از ایرانی آزاد و دموکراتیک، ایرانی مبتنی بر نظام جمهوری بر اساس جدایی دین و دولت سخن می‌گوید؛ ایرانی که از علاقه مخرب به تسلیحات هسته‌یی دست می‌کشد و تلاش می‌کند در صلح و دوستی با همسایگان خود زندگی کند. به گمان من، این باید هدف هر دولتی در ایران باشد و هم‌چنین هدف تمامی کسانی که در داخل و خارج از این کشور بزرگ برای فردایی بهتر و عادلانه‌تر مبارزه می‌کنند.

بسیار خوشحالم که ما و خانم رجوی یاد اعدام‌شدگان را گرامی داشتیم. آنچه در طول چند ماه گذشته رخ داده، فاجعه‌یی بسیار هولناک است. این انسان‌ها بی‌نام و بی‌نشان نبودند؛ آنها خانواده و زندگی داشتند، اما به‌دلیل باور عمیق و قلبی خود به این‌که ایران شایسته آینده‌ای بهتر است، این جان‌فشانی بزرگ را به جان خریدند. صراحتاً بگویم، به یاد داشتن آنها و فراموش نکردن فداکاری‌شان، بخشی از مسئولیت همه ماست؛ چه شما به‌عنوان نمایندگان پارلمان و افکار عمومی، و چه ما به‌عنوان شهروندان عادی.

از این رو، صمیمانه امیدوارم که دولت کانادا به اعمال فشار بر آخوندها ادامه دهد و به‌عنوان بخشی از ائتلاف کشورها، ملتها و مقاماتی باشد که به فشار بر آخوندها و رژیم حاکم ادامه می‌دهند.

جناب سفیر، من نمی‌دانم آینده چه خواهد شد و حدس من هم فراتر از حدس دیگران نیست؛ اما در نهایت، من با این تحلیل کاملاً موافقم که آخوندها هرگز از تلاش برای دستیابی به توانمندی هسته‌یی دست بر نخواهند داشت و هرگز نیز داوطلبانه قبضه قدرت را رها نخواهند کرد. بنابراین، همان‌گونه که آقای جوزف و دیگران اشاره کردند، تنها راه‌حل واقعی، سرنگونی این رژیم است. و همان‌طور که خانم رجوی بیان کردند، این امر تنها به دست خود‌ِ مردم ایران و با گرفتن آینده به دست خویش محقق خواهد شد.

مایکل کوپر-نماینده پارلمان کانادا

از جودی (اسگرو) تشکر می‌کنم؛ برای من مایهٔ افتخار بوده که به همکاری با شما در دفاع از دموکراسی و حقوق‌بشر ادامه بدهم؛ آن‌هم در برابر بزرگترین حامی تروریسم و نیروی بی‌ثبات‌کننده در خاورمیانه، یعنی رژیم ایران. این امر در مقطع کنونی مهم است؛ چرا که رژیم ایران با فروپاشی اقتصادی در نتیجه فساد سیستماتیک و سوءمدیریت مواجه است. تورم افسارگسیخته، کمبود آب و کمبود و قطعی برق وجود دارد. در مواجهه با این وضعیت، این رژیم روی آنچه بلد است به‌طور مضاعف پافشاری کرده، و آن چیزی نیست جز سرکوب گسترده علیه مردم ایران.

وضعیت حقوق‌بشر در ایران به‌طور قابل توجهی وخیم‌تر شده است. در طول چند ماه گذشته، بسیج گسترده‌یی از سرکوب و سانسور، وجود داشته که همراه با قطع تقریباً ۹۰ روزه اینترنت اجرا شده است. جوامع اقلیت، زنان، افراد دارای معلولیت، و قومیتها و پیروان مذاهب مختلف هدف قرار گرفته‌اند. شکنجه و بازجویی از زندانیان سیاسی تحت فرمان رئیس قضاییه به‌شدت تشدید شده و جهش قابل توجهی در اعدامها رخ داده است. این اعدامها در پی دادرسی‌های مخفیانه‌ای انجام می‌شوند که مشخصه آنها شکنجه، اعترافات اجباری و عدم رعایت دادرسی عادلانه است.

در واقع، اعدامها بخش اصلی یک سیاست سیستماتیک دولتی با هدف سرکوب مخالفتها هستند. در مواجهه با آن، آنچه ما هم‌چنان شاهدش هستیم، زنان و مردانی در سراسر ایران هستند که شجاعانه ایستادگی می‌کنند و می‌جنگند تا آزادی را در برابر رژیمی که به‌واقع مظهر شرارت است، به دست آورند. بنابراین، مطمئناً اکنون زمان مناسبی برای تشکیل جلسه است و ما گروه بسیار محترمی از سخنرانان را داریم که می‌توانند دیدگاههای خود را ارائه دهند.

سفیر رابرت جوزف-معاون پیشین وزیر خارجه آمریکا

حضور در اینجا برای من مایه افتخار است.

آنچه مایلم مطرح کنم، بیان چند نکته بر اساس سند سیاستی ایران است؛ سندی که پاییز گذشته با همکاری دیگران تألیف کردم

در شش ماه گذشته، از زمان انتشار این گزارش رویدادهای بسیاری رخ داده است. قیامهای دسامبر و ژانویه که در جریان آنها (هزاران) معترض کشته، بازداشت، شکنجه و اعدام شدند. و همان‌طور که به‌تازگی دیده‌ایم، بسیاری از معترضان در ماه‌ها، هفته‌ها و روزهای گذشته توسط رژیم به دار آویخته شده‌اند، چرا که رژیم به‌دنبال نابودی کامل هر گونه مخالفت و دگراندیشی است.

فرض اولیه استدلال ما این است که به‌مدت بیش از ۲۵ سال، دست‌کم از سال ۲۰۰۲ که شورای ملی مقاومت ایران برای نخستین بار برنامه هسته‌یی (رژیم) ایران را برملا کرد، تمام دولتهای آمریکا در متقاعد کردن سران (رژیم) ایران برای پایان دادن به تلاش‌هایشان جهت دستیابی به سلاح هسته‌یی ناکام بوده‌اند. هر یک از این دولتها از ترکیب متفاوتی از ابزارها—دیپلماسی، مذاکره، تحریم‌های اقتصادی و اخیراً نیروی نظامی—برای ترغیب تهران به تغییر رفتار خود استفاده کرده‌اند.

البته رویکردها متفاوت بوده است؛ از سیاست مماشات در دوران اوباما و بایدن گرفته، تا بمباران سایت‌های هسته‌یی توسط ترامپ در جریان عملیات «چکش نیمه‌شب» در ژوئن گذشته و اکنون عملیات «خشم حماسی». اگر چه این حملات از نظر تاکتیکی در مختل کردن غنی‌سازی برای ماه‌ها، اگر نگوییم سال‌ها، مؤثر بودند، اما در سطح استراتژیک، الگو تغییری نکرده است. ترامپ هم‌چنان درگیر مذاکره با رژیم برای پایان دادن به برنامه هسته‌یی ایران باقی ماند، و آخوند جدید نیز مانند پدرش هم‌چنان متعهد به بازسازی این برنامه است، اما مایل است بازی موش و گربه مذاکرات را برای خرید زمان و کسب امتیازات ادامه دهد.

این اقدامات اراده (رژیم) ایران را برای دست‌یابی به سلاح هسته‌یی تغییر نخواهد داد. دقیقاً در همین‌جاست که تحلیل ما با تحلیلی که از سال ۲۰۰۲ راهنمای تمام دولتها بوده، متفاوت است.

ارزیابی ما این دوقطبی نادرست را رد می‌کند که تنها دو گزینه واقعی وجود دارد: مذاکره یا یک جنگ تمام‌عیار با ایران. با توجه به این دوراهی دشوار، هر رئیس‌جمهوری به‌طور قابل‌درک، گزینه مذاکره را انتخاب کرده است، هر چند که مذاکرات بارها و بارها با شکست مواجه شده‌اند. گزینه جایگزینی که ما از آن حمایت می‌کنیم، پشتیبانی از مردم ایران برای پایان دادن به دیکتاتوری مذهبی است؛ رژیمی که امروز بیش از هر زمان دیگری در گذشته آسیب‌پذیر است. این آسیب‌پذیری ناشی از فروپاشی استراتژی «حلقه آتش»، اثبات ناکارآمدی نظامی آن، و از دست رفتن مشروعیت داخلی رژیم به‌دلیل فساد گسترده و سرکوب وحشیانه داخلی است.

پس به زبان ساده، چه باید کرد؟ در اینجا، سند ما صراحت دارد: ما باید این باور نادرست را که ملایان تغییر خواهند کرد و میانه‌روتر می‌شوند، کنار بگذاریم. مهم‌تر از همه، باید از فرستادن شریان‌های حیاتی برای رژیم با دادن امتیازاتی که میلیاردها دلار در اختیار آنها می‌گذارد، خودداری کنیم؛ اموالی که سپس برای تجهیز نیروهای نیابتی تروریستی، توسعه برنامه‌های هسته‌یی و موشکی، و تهیه ابزارهای سرکوب برای اعمال خشونت علیه شهروندان استفاده می‌شود. و باید این توهم را که مذاکرات، تحریم‌های اقتصادی و حتی استفاده از زور به یک توافق مؤثر منجر شده و به تلاش‌های ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌یی پایان می‌دهد، رها کنیم.

ما باید مسیر جدیدی را ترسیم کنیم که مستلزم حمایت از مردم ایران در مبارزه‌شان برای رهایی از یوغ دیکتاتوری مذهبی است. این امر شامل به‌رسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت مردم ایران برای برقراری حکومتی است که از حقوق اساسی آنها یعنی حق حیات، آزادی و تلاش برای دستیابی به شکوفایی اقتصادی محافظت کند. این حمایت هم‌چنین شامل تأیید اپوزیسیون سازمان‌یافته در عزم راسخ آنها برای پایه‌گذاری یک ایران دموکراتیک، مبتنی بر جدایی دین و دولت و غیراتمی است. مردم ایران نخستین قربانیان این رژیم هستند و بزرگ‌ترین تهدید برای بقای آن به‌شمار می‌روند.

ما باید از طرح ۱۰ ماده‌یی خانم رجوی در شورای ملی مقاومت ایران که خواستار یک ایران دموکراتیک، مبتنی بر جدایی دین و دولت و غیراتمی است، حمایت رسمی به‌عمل آوریم.

تلاش برای دستیابی به سلاح هسته‌یی به‌طور اساسی در دی‌ان‌ای (DNA) این رژیم نهفته است و تنها نتیجه پایدار، تغییر رژیم به دست مردم ایران است.

کنفرانس در پارلمان کانادا؛ افزایش بی‌سابقه اعدام‌های سیاسی و نقش جامعه بین‌المللی | سخنرانی‌ها کلیپ از سیمای آزادی