مأموران اطلاعاتی و امنیتی رژیم ایران برای جلوگیری از شرکت کودکان در اعتراضات سراسری دست به شکنجه‌های هولناک در مورد کودکان حتی ۱۲ساله می‌زنند.
عفو بین‌الملل روز پنجشنبه ۲۵ اسفند (۱۶ مارس) در بیانیه ای با عنوان «ایران: کودکان بازداشت شده در سرکوب وحشیانه اعتراضات مورد شلاق، شوک الکتریکی و خشونت جنسی قرار گرفتند» ضمن شرح مبسوط شکنجه کودکان در زندانهای رژیم آخوندی گفت: مأموران اطلاعا تی و امنیتی رژیم ایران برای سرکوب کودکان حتی ۱۲ساله و جلوگیری از شرکت آنها در اعتراضات سراسری، دست به شکنجه‌های هولناک انان، از جمله ضرب‌وشتم، شلاق، شوک الکتریکی، تعرض جنسی و سایر خشونتها زده‌اند
این بیانیه می‌افزاید: عفو بین‌الملل به مناسبت گذشت شش ماه از قیام بی‌سابقه مردمی در ایران، که جرقه آن با کشته شدن مهسا (ژینا) امینی در بازداشت بود، خشونت‌هایی را که علیه کودکان دستگیر شده در جریان اعتراضات و پس از آن دستگیر شده‌اند، افشا می‌کند. این تحقیق شیوه‌های شکنجه‌ای را که سپاه پاسداران، شبه نظامیان بسیج، پلیس امنیت عمومی و سایر نیروهای امنیتی و اطلاعاتی علیه دختران و پسران در بازداشت برای تنبیه و تحقیر آنها و گرفتن «اعتراف‌های اجباری» به کار می‌بردند، افشا می‌کند.
«ماموران دولت ایران کودکان را از خانواده‌هایشان جدا کرده و آنها را در معرض بی‌رحمی غیرقابل درک قرار داده‌اند. ناپسند است که مقامات این چنین قدرتی را به شیوه ای جنایتکارانه بر کودکان آسیب پذیر و هراسان اعمال کرده و درد و رنج شدیدی را بر آنان و خانواده هایشان تحمیل کرده و زخم های جسمی و روحی شدیدی بر جای گذاشته اند.
دیانا الطحاوی، معاون مدیر منطقه‌ای عفو بین‌الملل در خاورمیانه و شمال آفریقا، گفت: این خشونت علیه کودکان یک استراتژی عمدی را برای درهم شکستن روحیه شاداب جوانان کشور و جلوگیری از مطالبه آزادی و حقوق بشر نشان می‌دهد.
الطحاوی افزود، «مقامات باید فوراً همه کودکانی را که صرفاً به دلیل تظاهرات مسالمت آمیز بازداشت شده اند آزاد کنند. بدون چشم‌اندازی برای تحقیقات بی‌طرفانه مؤثر در مورد شکنجه کودکان در داخل کشور، ما از همه کشورها می‌خواهیم که صلاحیت جهانی خود را بر مقامات ایرانی، از جمله آن‌هایی که دارای فرماندهی یا مسئولیت برتر هستند، مشکوک به مسئولیت کیفری برای جنایات تحت قوانین بین‌المللی، از جمله شکنجه کودکان معترض اعمال کنند.»
یافته‌های عفو بین‌الملل نشان می‌دهد که کودکان دستگیر شده، مانند بزرگسالان، ابتدا اغلب در حالی که چشم‌بند داشتند، به بازداشتگاه‌هایی که توسط سپاه پاسداران، وزارت اطلاعات، پلیس امنیت عمومی، واحد تحقیقات پلیس ایران (آگاهی) یا بسیج اداره می‌شود، برده می‌شوند. نیروی شبه نظامی پس از روزها یا هفته ها بازداشت بدون ارتباط یا ناپدید شدن اجباری، آنها به زندان های شناخته شده منتقل شدند. برخی دیگر را ماموران لباس شخصی در جریان اعتراضات یا پس از آن از خیابان ربودند، آنها را به مکان‌های غیررسمی مانند انبارها بردند و قبل از رها کردن آنها در مکان‌های دورافتاده، آنها را شکنجه کردند. این گونه آدم ربایی ها بدون هیچ گونه روند قانونی و با هدف تنبیه، ارعاب و بازداشتن کودکان از شرکت در تظاهرات صورت می گرفت.
به نظر می رسد اکثر کودکانی که در شش ماه گذشته دستگیر شده اند، گاهی با قرار وثیقه در انتظار تحقیقات یا ارجاع به دادگاه آزاد شده اند. بسیاری از آنها تنها پس از اجبار به امضای نامه های “توبه” و وعده خودداری از “فعالیت های سیاسی” و شرکت در راهپیمایی های طرفدار دولت آزاد شدند.
قبل از آزادی آنها، مأموران دولتی اغلب کودکان را تهدید می کردند که در صورت شکایت، آنها را تحت تعقیب قرار خواهند داد و یا بستگانشان را دستگیر خواهند کرد.
