روز ۴ مرداد ۴۰۴ جلسه شاهپرستها در مونیخ، با عنوان «همایش همکاری ملی» با همکاری و شرکت بقایای ساواک و عوامل اطلاعات، بهصورت ملغمهای از شیخ و شاه و همخطان آنها برای ارائه یک آلترناتیو ارتجاعی-استعماری برگزار شد.
روز قبل از آن همین بقایای شاه تظاهراتی داشتند که در آن شعار مرگ بر سه مفسد، ملا چپی مجاهد داده شد و روز بعد خامنهای بخشی از خواسته شاهپرستها علیه مجاهدین را عملی کرد و دو قهرمان مجاهد خلق (بهروز احسانی و مهدی حسنی) را اعدام کرد. از ترکیب دو پدیده ارتجاعی و ضدتاریخی ایران، یکبار دیگر چوبهدار برای ایرانیان پدیدار شد. ماشین اعدام که از زمان دیکتاتوری مطلقه سلطنتی تا سلطنت مطلقه فقیه از کار باز نایستاده است.
در همان جلسه، مزدور نفوذی ایرج مصداقی همراه با ننه عصمت در یک چاکرمنشی مهوع از بچهٔ شاه، تلاش کردند، خون شهدای مجاهد در مبارزه با دیکتاتوری آخوندها را به پای بچه شاه بریزند. در این برنامه پرونده میخواهیم نگاهی بکنیم به گوشههایی از کر همآهنگ ارتجاع مغلوب یا همان بقایای شاهپرستها علیه مجاهدین با امدادهای نهچندان غیبی نوچه لاجوردی (ایرج مصداقی) و ننه عصمت در همکاسهگی با او که به فرموده در خارج کشور پیوسته علیه مجاهدین و آلترناتیو دموکراتیک لجنپراکنی کردهاند.
مزدور نفوذی ایرج مصداقی همان کسی است که به گواهی آقای ژورک کارگردان و فیلمساز شناخته شده میهنمان، در اوین در بحبوحه اعدامها در دهه ۶۰ کتابهای مورد نظر لاجوردی را علیه مجاهدین برای توجیه تیربارانها مینوشت. در مورد سوابق ننگین و مأموریتهای او در اطلاعات آخوندها ۱۶۰۶ زندانی سیاسی گواهی دادهاند.
اما ننه عصمت که به وسیله مأمور اطلاعات از ماقبل تاریخ شکار شده تا علیه مجاهدین مورد مصرف قرار بگیرد کیست؟ و آبشخور او که در نمایش مونیخ اینطوری سینه چاک بچه شاه شده،کجاست؟
او مادر تنی شهدای مجاهد خلق اعظم و جلیله صیادی و خواهر تنی ۳مجاهد شهید دیگر منوچهر، علی محمد و محمود وطنپرست است. خود او به اعتبار همین خویشاوندان و بستگان دیگر که از مجاهدین بودند، از مجاهدین هواداری میکرد که در آن روزگار این قبیل کارها برای مجاهدین و هواداری از مجاهدین یک گرایش بسیار گسترده بود. چنانکه در سال ۱۳۹۰ ابراهیم نبوی نفر اصلاحاتچی که به خارجه آمده بود نوشت، «تقریباً هیچ ایرانی مذهبی بالاتر از پنجاه سال را نمیتوان یافت که در طول زندگیاش حداقل یک بار هواداری از مجاهدین خلق نکرده باشد».
ننه عصمت در سال ۶۵ به درخواست خودش همراه با سایر مادران و خانوادهها و ۲دختر و دامادش به عراق نقل مکان کرد. ولی در سال ۱۳۶۷که دختران و دامادش بریده بودند، با آنها به اسپانیا بازگردانده شد. او نهتنها پیوندهای خونی خود با ۵ شهید مجاهد خلق را به مسلخ فروش برد، بلکه تلاش کرد از نام و خاطره دیگر مجاهدین شهید که تنها پیوندی سببی یا همشهریگری با آنان داشت، سوءاستفاده کند و عدد شهدای خود را در بازار عرضه و تقاضا به ۱۱تن افزایش دهد. این بهرهبرداری ابزاری و کاسبی با خون شهیدان، نمونهای از خیانت و لگدمال کردن خون شهیدانی است که با تمام هستیشان به عهد خود با مردم ایران و سازمان پیشتازشان وفا کردند.
ننه عصمت، بهگفته خودش کسی است که اساساً نه در انقلاب ضدسلطنتی که اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان در آن شرکت داشتند، شرکت داشته و نه هرگز اقدامی علیه دیکتاتوری وابسته شاه و ساواکش کرده است.
در این کاسبی خون و در این سرقت شاهپرستانه، توسط ننه عصمت مادر مجاهد مادر خوشبویی و شهدای مجاهد خلق ساسان و سیروس و غلام خوشبویی هم مورد بیحرمتی ایدئولوژیک – سیاسی قرار گرفته و نام و اعتبار مجاهدیشان، به رذیلانهترین شکل، سوخت تبلیغات ارتجاعی استعماری شاه و شیخ علیه مجاهدین خلق یعنی ادامه دهندگان راه و آرمانهای همان شهدا شد. مادر مجاهد خوشبویی یکی دیگر از مجاهدین صدیقی است که اسم و اعتبارش اکنون دستمایه خرید و فروش شاهپرستانه ننه عصمت شده است.
واضح است که ننه عصمت و امثال او به پشیزی نمیارزند. هدف ارتجاع و استعمار، پاسکاری بین شیخ و شاه برای از میان برداشتن سد سدیدی است که ۶۰ سال در برابر آنها برای آزادی خلق در زنجیرش بر سر موضع ایستاده است.
خوشا جوان ایرانی آگاه که گفت، « در مونیخ شعار مرگ بر مجاهدین میدن و فردایش در تهران دو مجاهد رواعدام میکنند.»
