روز ۲۰ شهریورماه، هفدهمین پرده از نمایش روحوضی قضائیه جلادان برگزار شد و آخوندک قاضی نما بازیگر نقش اول این نمایشنامه، حکمی را در رابطه با توقیف و مصادره اموال مجاهدین صادر کرد:
«قاضی دهقانی دستور شناسایی و توقیف اموال مرتبط با متهمان این پرونده را در راستای ماده ۱۰۷ قانون آیین دادرسی کیفری صادر و اعلام کرد اموال متهمین توقیف شود.»(خبرگزاری قضائیه جلادان – میزان۲۰شهریور۱۴۰۳)
آیا این یک حکم جدید است؟ یعنی آخوندها بعد از گذشت چهل و چند سال …تازه یادشان افتاده که اموال مجاهدین باید توقیف و مصادره بشود؟
پرونده رویارویی مجاهدین با دیکتاتوری ولایت فقیه در این پهنه را، ورق بزنیم:
روز دوم مرداد سال ۱۳۵۹ که چماقدارهای رژیم به کتابفروشی ابوذر در خیابان بوعلی شهرستان بم حمله کردند. این کتابفروشی متعلق به یکی از هواداران مجاهدین بود که علاوه بر کتاب، نشریات، اطلاعیه ها و کتابهای مجاهدین را هم در اختیار مردم می گذاشت. چماقداران به آن کتابفروشی حمله کردند صاحب کتابفروشی و مشتریان آن را مورد ضرب و جرح قرار دادند و در نهایت کتابفروشی را به آتش کشیدند. صاحب کتابفروشی به دادگاه انقلاب بم شکایت کرد. قاضی شرع بم، که آخوند علامه در زیر برگه شکایت نوشت:
بسمهتعالی مجاهدین خلق به فرمان امام خمینی، مرتدین و از کفار بدترند. هیچگونه احترام مالی ندارند، بلکه حیاتی هم ندارند. لذا دادگاه انقلاب اسلامی به شکایت دروغی آنها وقعی نگذارد.
رئیس دادگاه انقلاب بم. علامه
به این ترتیب در تابستان ۵۹ یک سال و نیم بعد از پیروزی انقلاب ضد سلطنتی، خمینی حکم غارت اموال مجاهدین را صادر کرد و اوباشش هم این حکم را اجرا کردند.
این آغاز ماجرا بود… محمد شفایی فرزند شهید دکتر مرتضی شفایی به یاد میآورد که،
پدرم یک نامه چند صفحهای به دادستانی یا یک مرجع قضایی رژیم نوشته بود که در آن به مصادره اموالمون اعتراض کرده بود. خیلی وسایل را برده بودند، متنی با این مضمون به مراجع قضایی نوشته بود که چگونه ادعای حکومت اسلامی را میکنید در حالیکه پاسداران شما تهاجم میکنند و اموال مردم را به سرقت میبرند از ماشین و موتور و سایر اموالی که در خانه بود. این واقعه در فاز سیاسی بود و قبل از اعدام پدر و مادرم که در ۵ مهر ۶۰ بود. در دوران فعالیت مجاز و مسالمتآمیز سیاسی بود
یادمه که پاسداران ماشین پدرم را که در حال تردد از اصفهان به تهران بود گرفته و آنرا به آتش کشیده بودند.
بعد از سی خرداد ۶۰ رژیم آخوندی که از کودک ۱۳ ساله تا مادر پیر ۷۰ ساله مجاهدین را اعدام میکرد، روشن است که هیچ حرمتی برای مالکیت مجاهدین بر اموالشان قائل نبود.
کاظم باقرزاده یکی از صاحبان صنایع ایران بود که تمام داراییاش را فدای آزادی کرد و ۷ سال بعد، خودش هم در جریان عملیات کبیر فروغ جاویدان به شهادت رسید.
فرشته اخلاقی در این رابطه میگوید:
تا آنجا که بعداز سالیان بهخاطر میارم، شرکتهایی که مصادره کردند عبارت بودند از شرکت مرغک و شعبههای آن در شهرهای مختلف از جمله در خراسان و جاهای دیگه – شرکت زربال – شرکت چینه – شرکت تکلم ، و شرکت ایفا که ارزش تقریبیشون به پول اونموقع چندین میلیارد میشد.
کتاب قطور اسامی شهیدان مقاومت ایران را که ورق بزنید با اسامی بسیاری از مجاهدین مواجه خواهید شد که همچون کاظم باقرزاده…اول اموالشون توسط خمینی غارت شد و بعد هم آنها را به شهادت رساند. مجاهدان شهیدی چون: علیاصغر زهتابچی، حسین تهرانیکیا، عطااله حاجمحمودیان، احمد جواهریان، حسین خراسانی، حسنعلی صفایی، محمدمهدی شریفیان، فتحاله ناظمی، کریم دستمالچی
جلوتر میآییم و برگهای دیگری از پرونده رویارویی مجاهدین با دیکتاتوری ولایت فقیه را ورق می زنیم، می بینیم که مصادره و غارت اموال مجاهدین توسط دیکتاتوری ولایت فقیه هرگز متوقف نشده…
در همین سالهای اخیر هم با غارت اموال خانواده های مجاهدین مواجهیم نمونه های تکان دهنده ای که در هیچ کجای دنیا مشابهش را نمیشود دید حتی در ایلغار مغول.
همچنین شاهدیم که دیکتاتوری ولایت فقیه همین حکم ضد انسانی را در رابطه با جوانان قیام آفرین هم صادر میکند، شهید مصطفی صالحی یکی از کارگران قهرمان قیام آفرین بود که آخوندها به علت شرکت در قیام، اعدامش کردند و اموال و خانهاش را هم مصادره کردند
در این برنامه پرونده، نمونههایی از غارت و مصادره اموال مجاهدین را از زبان مجاهدینی که خود موضوع این غارت بودهاند میشنویم، همچنین اسنادی را ارائه میکنیم که این اموال غارت شده به جیب چه کسانی میرود و در پایان به این سوال که ممکن است به ذهن خواننده متبادر شود پاسخ میدهیم که چه شده که بعد از چهل و چند سال قضاییه جلادان حکمی که هیچوقت تعطیل نشده بود را با هوچی گری آخوندی از نو مطرح میکند.
