سالروز درگذشت احمد شاملو خورشید درخشان آسمان ادب ایران

 

 

 

 

 

 

 

بی‌گفتگو، شاملو، از بزرگترین شاعران معاصر ایران و جهان است. برای سالیان، جایزه نوبل حق مسلم او بوده است و پس از در‌گذشتش، به‌عنوان کمترین بزرگداشت از او و از شعر و ادبیات ایران، دیگر نبایستی دریغ شود. افسوس که رژیم آخوندی حسرت چاپ کامل مجموعه‌”کتاب کوچه” اثر بزرگ شاملو را بر دل شاعر گذاشت ”زیرا که شاعران، خود شاخه‌یی ز جنگل خلقند”.
هم‌او بود که در مقابل راه‌اندازی کانون نویسندگان مطلوب رژیم آخوندی، قاطعانه ایستادگی کرد تا دامن فرهنگ و ادبیات ایران آلوده نشود. اما فراتر از همه‌ چیره‌دستیها و نبوغ شعری و ادبی، به‌راستی آنگاه که شاملو با عاطفه و احساس شگفت خود در توصیف ”روزگار غریب” و توصیف شهیدان و قهرمانان می‌سرود، آتش به‌جان می‌زد

از زیبرم و مهدی رضایی تا حنیف‌نژاد و گلسرخی و اشرف و موسی و آذر و شهیدان ۳۰خرداد. از ”نازلی” تا ”ابراهیم در آتش” و ”شبانه” و ”بچه‌های اعماق” و ”خطابه‌تدفین” به‌یاد همه‌شهیدان بهمن

در وصف میلیشیای مجاهدین که در فردای ۳۰خرداد با مشتهای گره‌کرده و شعار آزادی، حتی بدون دادن اسمهایشان به‌ دشمن، سرودخوانان به‌ جوخه‌های اعدام شتافتند، شاملو سرود:

به شوق زندگی آواز می‌خواندند و تا پایان، به‌راه روشن خود با وفا ماندند” و افزود: ”تو در من زنده‌ای، من در تو، ما هرگز نمی‌میریم ـ از آن ماست پیروزی”

و اکنون ”شاعر شاعران” احمد شاملو، خود در فرهنگ و ادب ایران، در مقاومت مردم ایران و در عاطفه و احساس و شعر مقاومت، زنده و جاری است”…