مجری تلویزیون برلین: در اول فوریه ۱۹۷۹ الله خمینی از پاریس – جایی که در تبعید به‌سر می‌برد – به تهران بازگشت جمهوری اسلامی این روز را روز آزادی می‌نامد. حکومت ولایت فقیه را برپا کرد و از آن زمان به زحمت رژیم اجازه داد که دوره‌ای پیدا شود که نتوان به آن حاکمیت ترور گفت. از توسعه تسلیحاتی اتمی تا جنگ‌افروزی و ایجاد یک نظام پلیسی وحشی تا اعدامهای روزانه. اینها همه دلایل مکفی برای ایرانیان از سراسر آلمان می باشد که امروز در برلین خواستار اتخاذ یک سیاست قاطع‌تر علیه رژیم آخوندها شوند
پریا کهندل ۸ ساله بود که پدرش دستگیر شد. وی پس از آن مجبور شد که در سن نوجوانی به آلمان بیاید. امروز مقاومت برای این زن ۲۶ ساله یک امر روزانه است.
او می‌گوید وقتی به اینجا آمدم دو راه در پیش رو داشتم، یا به زندگی ساده خود ادامه دهم و همه چیز را فراموش کنم و به خودم بگویم که تو سهم خودت را پرداختی، اما الگوهای بزرگ و یک مقاومت تمام‌عیار را در برابر خود دیدم. من بسیار امیدوارم.
آرزوی تغییر در کشورش وی را به دروازه براندنبورگ کشانده است.
شرکت‌کنندگان در این تظاهرات معترض رژیم حاکم و اعدام زندانیان سیاسی هستند و خواهان برقرار شدن دموکراسی در کشورشان می‌باشند.
نینا پارسیان می‌گوید: مردم ایران این رژیم را نمی‌خواهند، هدف ما تغییر رژیم است، ما شاهد اعدامهای گسترده در ماههای اخیر بوده‌ایم اما به رسیدن به یک ایران آزاد امید داریم.
بهرام نوری نیز گفت: ۹۵ درصد مردم مخالف این رژیم فاشیستی هستند، ما خواهان آزادی و دموکراسی هستیم،
مردم پس از ۴۵ سال از انقلاب چه امیدی دارند که مقاومت آنها باعث تغییر خواهد شد؟
مهدی اخیانی در این باره گفت: ما یقین داریم که مردم ایران به مبارزه خود ادامه خواهند داد، آنها یک بار در گذشته طعم آزادی را چشیده‌اند، به این دلیل به هیچ‌وجه کوتاه نخواهند آمد.
گزارشگر تلویزیون برلین: تظاهر کنندگان برای این مبارزه می‌کنند که سرانجام آزادی به ایران بازگردد
پریا کهندل می‌گوید: در فارسی ضرب‌المثلی است که احساس ما را بیان می‌کند که می‌گوید: یک چشم گریان و یکی خندان. ما غمگینیم. شما اینجا عکس بسیاری از اعدام شدگان را می‌بینید، وضعیت حقوق‌بشر در ایران فاجعه بار است، اما از طرف دیگر، ما افتخار می‌کنیم که در ایران یک مقاومت شجاعانه وجود دارد و آماده پرداخت هزینه می‌باشد.
