پیام از قتلگاه قزلحصار
خسرو رهنما-شهریور ۱۴۰۵
تجدید عهد با سازمانم در سالروز تولد خجسته اش
۶۱مین سالروز بنیانگذاری سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران را در حالی گرامی میداریم که در این شصت و یک سال در نبرد با دو دیکتاتوری سلطنتی و آخوندی از کوران حوادث سهمگینی عبورکرده و صلاحیت و حقانیت خود را برای سکانداری کشتی رهایی مردم ایران به اثبات رسانده است. تاریخ مبارزات صد سال اخیر از انقلاب مشروطه و جانفشانیهای ستارخان و باقرخان تا نهضت جنگل به رهبری میرزا کوچک خان و نهضت ملی به رهبری مصدق کبیر و بالاخره انقلاب ۵۷ که توسط دزد بزرگ قرن خمینی جلاد ربوده شد، همه و همه حکایت از ضرورت یک سازمان و تشکیلات قدرتمند و فداکار ملی و انقلابی دارد که میدان مبارزه با هر نوع دیکتاتوری-چه شاهی و چه شیخی- را فراهم کند.
تجربه مبارزات صد سال اخیر با دو دیکتاتوری سلطنتی و آخوندی ثابت کرده است که تنها و تنها مقاومت انقلابی سازمانیافته قادر به مقابله با نظام ضدبشری آخوندی است.
این مقاومت سازمانیافته در تشکیلات پولادین مجاهدین و کانونهای قهرمان شورشی تجلی پیدا کرده. حقانیت این مسیر را گسترش روز افزون کانونهای شورشی و استقبال جوانان مبارز این میهن ، و وحشت دشمن از آنان، گواهی میدهد. برای رژیم آخوندی هیچ نامی سرخ تر و هراس آور تر از «مجاهدخلق» نیست. این سرمایه گرانبها، ضامن پیروزی محتوم خلق ما و نوید بخش طلوع خورشید صلح و آزادی در کشورمان ایران است.
مرگ بر ارتجاع چه شیخی و چه شاهی
درود بر کانونهای شورشی و ارتش صلح و آزادی
خسرو رهنما
زندان قزلحصار – شهریور ۱۴۰۵
جهت انتشار در سیمای آزادی و مقاومت و رسانه های مقاومت
پیام از قتلگاه قزلحصار
سپهر امام جمعه -شهریور ۱۴۰۵
هر بار این سوال در ذهنم مرور می شود و به این فکر می کنم که «اگر نبود چه می شد؟»
نقاط عطفی در تاریخ صدسال نبرد ملت ایران با دو دیکتاتوری شاه وشیخ هست که تنها گذر زمان عظمت و اهمیت آنها را نمایان می کند؛
اگر مسعود و مواضع انقلابی اش در برابر ارتجاع نبود، انقلاب ضد سلطنتی را خمینی به جای دو سال و نیم ظرف چند روز می بلعید !
اگر ارتش آزادی بخش و شعار صلح مجاهدین نبود که زهر آتش بس را به حلقوم خمینی ملعون بریزد، جنگ ضد میهنی چند سال طول می کشید؟ چند میلیون نفر دیگر باید به تنور جنگ ریخته می شدند؟
اگر خواهر مریم نبود، زن چه جایگاه تاریخی در زمانه زن ستیزی داشت؟ آیا زن ذیصلاح انقلابی با آن درخشش و تلألؤ و بن بست شکنی در تاریخ ایران ظهور میکرد؟
اگر انقلاب شکوهمند درونی مجاهدین علیه جنسیت و فردیت نبود که نیروی سازمانیافته انقلابی را در برابر ارتجاع و بورژوازی چون پولاد آبدیده کند، آیا ظرفیت و مسئولیت انسانی این مجاهدین توان هماوردی با ارتجاع حاکم و بورژوازی همدستش را میداشت؟
اگر مقاومت سازمانیافته و تشکیلات پولادینش نبود، آینده و سرنوشت را چه کسی می نوشت؟ مردم از پس سپاه خونریز و سرکوب و کشتار بر می آمدند ؟
اگر استراتژی ظفرمند و کانونهای شورشی اش نبودند قیامها چگونه شعله می کشیدند ؟
اگر کانون استراتژیک نبرد با شیر زنان و کوهمردان اشرفیاش با کوله باری از تجربه و مبارزه سالیان نبود، طلوع پیروزی مردم چه تضمینی داشت؟
اگر رهبری پاکباز این مقاومت سازمانیافته و سترگ نبود، از انقلاب و آزادی و حق حاکمیت مردم چگونه و چه کسی حراست می کرد؟
اگر آلترناتیو انقلابی و مردمی و دولت موقت برای بازگرداندن حق حاکمیت به مردم نبود، سپهر سیاسی آینده ایران در میان آلترناتیوهای فیک و قلابی را چه نیرویی تضمین میکرد؟
و ما کجا بودیم و من کجا بودم و واقعا چه میکردم، اگر ۶۱ سال سابقه و تجربه نبرد بی امان و جنگ صد برابرش نبود؟
اگر حنیف بزرگ این نهال و این شجره طیبه، که اکنون اینچنین به بار نشسته را نمی کاشت، تاریخ ایران را چه کسی و چه کسانی و چه جریاناتی می نوشتند؟
پس خجسته و فرخنده باد ۶۱ مین سال بودنت، سازمان محبوبم، سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران
سپهر امام جمعه شهریور ۱۴۰۵
پیروز باد انقلاب دموکراتیک نوین مردم ایران
جهت انتشار در رسانه های مقاومت
پیامهای زندانیان سیاسی خسرو رهنما و سپهر امام جمعه به مناسبت سالروز تأسیس سازمان مجاهدین خلق ایران کلیپ از سیمای آزادی
