گزارش اینترنشنال پالیسی دایجست در آمریکا
هکرهای داخلی تهدیدی برای رژیم ایران
گروههای هکری حملات هدفمندی را ترتیب دادند که منجر به درز گسترده اطلاعات حساس دولتی شد
این کار از داخل، ادعاهای جنبش اپوزیسیون را درباره گستره و عمق شبکههای فعال خود در ایران تقویت کرد
و شکنندگی داخلی رژیم را روشن ساخت
دست کم گرفتن افشاگریها و فعالیتهای بالقوه گروههایی مانند قیام تا سرنگونی
و سایر فعالان اینترنتی در داخل مرزهای ایران عاقلانه نیست
وب سایت اینترنشنال پالیسی دایجست روز ۲۷ سپتامبر (۵ مهرماه) در گزارشی با عنوان «هکرهای داخلی تهدیدی برای رژیم ایران» درباره تهدید حملات سایبری و جاسوسی رژیم آخوندی نوشت:
در میان چرخش گستردهتر به جنگ نامتقارن، رژیم ایران سرمایهگذاریهای خود را در حملات سایبری و جاسوسی در سالهای اخیر بهطور قابل توجهی افزایش داده است. جمهوری اسلامی که در ابتدا بهعنوان یک بازیگر نوپا در عرصه دیجیتال تلقی میشد، بهطور چشمگیری تکامل یافته است. با این حال، رژیم ایران بهرغم مهارت جدید خود در حمله سایبری، با آسیبپذیری مواجه است که آن را کاملاً پیشبینی نمیکرد: ضعف زیرساخت دیجیتالی آن.
رژیم که بهخوبی از ضربه احتمالی برای افزایش حملات سایبری خود در سال۲۰۲۰ آگاه بود، توسعه بهاصطلاح “اینترنت ملی” یا “حلال نت” خود را تسریع کرد.
این اینترنت داخلی که با هدف دوگانه طراحی شده است، قصد دارد دادههای ایران را از نظارت جهانی محفوظ نگه دارد، در حالی که به دولت قدرت بیسابقهای برای سرکوب جریانهای اطلاعات داخلی را میدهد. این امر زمانی آشکار شد که اعتراضات سراسری در پی کشته شدن مهسا امینی به دست «گشت ارشاد» در ایران آغاز شد.
در دورههای تشدید ناآرامیها، رژیم ایران دسترسی به اینترنت را در بخشهای وسیعی از خاک خود قطع کرد. حتی بسیاری از سرویسهای VPN، که معمولاً انعطافپذیر هستند، توسط این «اینترنت ملی» تقویتشده ناتوان شدند. با این حال، در یک چرخش طعنهآمیز، مردم ایران به استفاده از قلمرو دیجیتال بهعنوان یک ابزار سازمانی ادامه دادند و محدودیتهای رژیم در تحمیل کنترل کامل را برجسته کردند.
با افزودن نمک به این زخم خودساخته، هکتیویستهای مخالف با موفقیت بخشهای مهمی را در زره دیجیتال رژیم ایران آشکار کردهاند. از اواخر سپتامبر ۲۰۲۲، حملات سایبری هدفمند، سرورهای داخلی با سیستمهای مدیریت محتوای ضعیف را مورد هدف قرار میداد که منجر به رخنههای قابل توجهی در وبسایتهای دولتی شد. اینها از یک بنیاد مسکن وابسته به دولت گرفته تا دفتر علی خامنهای را شامل میشد.
شگفتآورتر اینکه، همان گروههای هکریستی که در پشت این حملهها بودند، حملات هدفمندی را ترتیب دادند که منجر به درز گسترده اطلاعات حساس دولتی شد. این کار هکرهای داخلی، ادعاهای جنبش اپوزیسیون را درباره گستره و عمق شبکههای فعال خود در ایران تقویت کرد و شکنندگی داخلی رژیم را روشن کرد.
حملات موازی با تمرکز بر ستونهای سیاسی و اقتصادی رژیم ایران، بهطور مشابه این آسیب پذیری داخلی را تشدید کرده است. این عملیات به رهبری گروه هکتیویستی تازه نفس، «قیام تا سرنگونی» منجر به افشای حجم بیسابقهای از اسناد شده و حتی بالاترین ردههای امنیت سایبری رژیم ایران را زیر سؤال میبرد
استراتژی دیجیتالی رژیم شاید برای مقابله با نفوذ از راه دور نهادهای خارجی کافی بود، اما یک جنبه مهم را نادیده گرفت: پوسیدگی داخلی. تلاشهای رژیم ایران برای منزوی کردن حوزه دیجیتال خود از دسترسی جهانی با فعالیت شبکه هکرهای داخلی و خودیهای ناراضی که در نهادهای آن تعبیه شده بودند، ناکام ماند.
از آنجایی که کارشناسان امنیت سایبری هوشیار هستند، هم در ارزیابی تهدیدات سایبری رژیم ایران در سطح جهانی و هم آسیبپذیریهایی که در داخل با آن مواجه است، بهطور فزایندهیی آشکار میشود که پویایی داخلی ایران سیال است. در این چشمانداز در حال تغییر، دست کم گرفتن افشاگریها و فعالیتهای بالقوه گروههایی مانند قیام تا سرنگونی و سایر فعالان اینترنتی در داخل مرزهای ایران عاقلانه نیست.
