مقاله مشترک لرد آلتون، لرد استیو مک کیب اعضای مجلس اعیان و باب بلکمن عضو مجلس عوام انگلستان در اکسپرس لندن:
گردهمایی ۲۰ ژوئن(۳۰خرداد) در پاریس فراخوانی است به دولت‌ها، نهادها و جامعه جهانی تا در این لحظه حساس در کنار مردم ایران بایستند
ملتی فریاد آزادی سرداده است، مردم ایران خواهان دخالت نظامی خارجی نیستند، آنها تأکید می‌کنند که خود سرنوشتشان را رقم خواهند زد و ما صدای آنها را می‌شنویم
لرد التون و لرد استیو مک کیب اعضای مجلس اعیان و باب بلکمن عضو مجلس عوام انگلستان در یک مقاله مشترک در اکسپرس لندن نوشتند: در ژانویه، ایران چهارمین قیام سراسری خود را در کمتر از یک دهه تجربه کرد.. این خیزشها همه نشانه‌های ملتی را داشت که آزادی را فریاد می‌زد.
آنچه پس از آن رخ داد، جهان را شوکه کرد. حکومت با قطع تقریباً کامل اینترنت تلاش کرد ابعاد سرکوب را پنهان کند؛ اما تصاویر و روایت‌ها منتشر شد.
هزاران نفر ظرف چند روز کشته شدند و ده‌ها هزار نفر دیگر بازداشت شدند. تنها «جرم» آنها مطالبه تغییر بود.
از اواسط مارس تاکنون، دست‌کم ۲۵ زندانی سیاسی اعدام شده‌اند. محاسبه رژیم روشن است: جلوگیری از خیزش بعدی، با آن‌قدر سنگین کردن هزینه اعتراض که مردم از ترس جان خود سکوت کنند.
بخش قابل‌توجهی از اعدام‌شدگان به مجاهدین مرتبط بوده‌اند؛ جریانی که حکومت ایران سال‌هاست آن را اصلی‌ترین اپوزیسیون سازمان‌یافته خود می‌داند. برخی دیگر از جوانانی بودند که در جریان قیام ژانویه بازداشت شدند. افراد بسیاری همچنان در صف اعدام قرار دارند و احکام مرگ با شتاب صادر می‌شود.
این روند یادآور یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ معاصر ایران است: قتل‌عام سال ۱۳۶۷ که طی آن ۳۰ هزار زندانی سیاسی اعدام شدند که اکثریت وابسته به مجاهدین خلق ایران بودند. اعدام‌های امروز، هرچند در مقیاسی کوچک‌تر، همان منطق هولناک را دنبال می‌کنند: حذف مخالفان در لحظاتی که حکومت احساس ضعف و تهدید می‌کند.
با این حال، شرایط امروز متفاوت است. رژیم ایران بیش از هر زمان دیگری در دهه‌های اخیر تضعیف شده و اقتدار آن بر اثر قیام‌های پیاپی و فشارهای داخلی و خارجی فرسوده شده است. هم‌زمان، مقاومت سازمان‌یافته در داخل کشور نیز گسترده‌تر، فعال‌تر و آشکارتر شده است.
در چنین شرایطی، گروهی از نمایندگان و اعضای پارلمان انگلستان در ۲۰ ژوئن راهی پاریس خواهند شد تا در گردهمایی بزرگ بین‌المللی شورای ملی مقاومت ایران شرکت کنند. این تجمع با هدف جلب توجه جهانی به نقض حقوق بشر در ایران و حمایت از استقرار یک جمهوری دموکراتیک برگزار می‌شود.
گردهمایی پاریس بیش از یک تظاهرات خواهد بود؛ پیامی است روشن که خواست تغییر در ایران، علی‌رغم سرکوب، نه‌تنها خاموش نشده بلکه هر روز نیرومندتر می‌شود.
شورای ملی مقاومت ایران جایگزینی دموکراتیک برای حکومت کنونی است رئیس‌جمهور برگزیده آن، مریم رجوی، طرحی ده‌ماده‌ای ارائه کرده که بر انتخابات آزاد، جدایی دین از حکومت، برابری زن و مرد و حقوق اقلیت‌ها تأکید دارد. این برنامه حمایت شمار قابل‌توجهی از سیاستمداران اروپایی و بین‌المللی را جلب کرده است.
در داخل ایران نیز شبکه‌های وابسته به مخالفان نقش پررنگ‌تری در سازماندهی اعتراضات و به چالش کشیدن حاکمیت ایفا می‌کنند.
ملتی فریاد آزادی سر داده است. مردم ایران خواهان دخالت نظامی خارجی نیستند؛ آنها حمایت اخلاقی و سیاسی می‌خواهند. آنان تأکید می‌کنند که خود سرنوشتشان را رقم خواهند زد، اما از جهان نیز می‌خواهند که روی خود را از آنان برنگرداند.ما صدای آنها را می‌شنویم و نمی‌توانیم و نباید بی‌تفاوت بمانیم.
همان‌گونه که الی ویزل، برنده فقید جایزه نوبل صلح، گفته بود:
«بی‌طرفی همواره به سود ستمگر است، نه قربانی. سکوت، شکنجه‌گر را تقویت می‌کند، نه شکنجه‌شده را.»
رویدادهای ماه‌های اخیر یک حقیقت را کاملاً روشن کرده‌اند: بهای سکوت، جان انسان‌هاست. تصاویر آن کیسه‌های سیاه جنازه و فریاد خانواده‌هایی که به دنبال عزیزانشان می‌گردند، نه قابل انکار است و نه قابل فراموشی.
گردهمایی ۲۰ ژوئن در پاریس صرفاً یک اجتماع سیاسی نیست؛ فراخوانی است به دولت‌ها، نهادها و جامعه جهانی تا در این لحظه حساس در کنار مردم ایران بایستند.
