هرکس که مقاله ۲۵خرداد واشنگتن پست در باره خانم مرجان به قلم «مت شودل» یکی از خبرنگاران این روزنامه را خوانده باشد، از مفاهیم عالی و قلم زیبایی که نویسنده در تنظیم این مقاله به کار گرفته است در می یابد که تا کجا تحت تأثیر شخصیت، جایگاه هنری و شخصت خانم مرجان قرار گرفته است. یک جستجوی ساده در گوگل نشان میدهد که شودل صدها مقاله دیگر در بزرگداشت شخصیت های مهم دنیا نوشته است. او طی ۱۶سالی که در همین رشته قلم زده است ۳۰ جایزه منطقه ای و ملی خبرنگاری کسب کرده است
گاهی اوقات با پدیده هایی برخورد میکنی که آنقدر عجیب و غریب هستند و با هنجارهای اخلاقی و اجتماعی مغایرت دارند که سرت سوت میکشد! لاجرم باید به سراغ لغتنامه ها و دایره المعارف ها بروی تا شاید معنی و مفهوم این پدیده ها نسبتا روشن شوند.
فرض کنید فردی صبح شال و کلاه میکند، از خانه بیرون میرود، و چاقو بدست، به جان عابران در خیابان های شهر می افتد. پس از آن چاقوکشی، ذهن تعداد زیادی محقق و روانشناس و جامعه شناس و دکتر و متخصص مشغول این سئوال میشود که این عمل، مصداقِ چیست؟ هدف این لات بی سر و بی پا از چاقوکشی کور چه بود؟ از نظر روانشناسی این یارو مصداق کدام بیماری روحی و روانی است؟ چه صفتی به او اطلاق میشود؟ «دیوانه»، «روانی»، «عصبانی»، «تباه خرد»، «قاتل»، «وحشی»، چی؟ اما داستان ماهیت عوض میکند اگر این چاقوکش حرفه ای با یک ماموریت مشخص استخدام شده باشد. در چهار دهه مبارزه با رژیم آخوندی، ما با این چاقوکشان که خود را به جلادان فروخته اند، آشنا هستیم.
خبر درگذشت هنرمند مردمی و گرانقدر خانم مرجان بسرعت در سراسر ایران و جهان پیچید و موج بی نظیری از قدرشناسی را در بین همه اقشار بویژه جوانان و هنرمندان و زندانیان سیاسی برانگیخت. موجی که نشان روشنی از همبستگی ملی علیه فاشیسم دینی بود. رژیم آخوندی در مواجهه با این همبستگی ملی از یک سو به تهدید هنرمندان پرداخت و از سوی دیگر دست به انتشار یک نشریه مجاهد جعلی با تصاویر برخی از هنرمندان داخل کشور زد تا آنها را به موضعگیری علیه مجاهدین وادار کند. وزارت بدنام همچنین با توسل به شگردها و دسیسه های لو رفته شماری از سگان هار استخدامی را به صحنه فرستاد تا به نشخوار اراجیف وزارتی علیه خانم مرجان، مبادرت کنند. در زمره این مزدوران فرد کثیف و حقیری بود که بدرستی «تواب تشنه بخون» لقب گرفته است.
وزارتی ها که از تأثیرات انگیزاننده زندگی، مبارزه و درگذشت خانم مرجان در اعماق ذهن و ضمیر مردم ایران و حتی هنرمندانی که به رژیم مدعی است «نان» و «نمک» نظام را خورده اند، وحشت زده شده و به خشم آمده، به مزدور حقیری مانند مصداقی متوسل شده اند تا در بوق «ضد میهن» اظهار لحیه کند که:
«شما فکر کنید در طول هفته گذشته چه ها کردند برای مرجان. به عرش اعلی رساندند. دروغ های عجیب و غریبی راجع به مرجان و سمبل زن شورشی در ایران. فکرش را بکنید».
حقد و کینه و سوزش حاج علوی و جوجه مزدورانش کاملا قابل فهم است والا کیست که نداند خانم مرجان با ۵ دهه کارنامه هنریش و با ۴ دهه ایستادگی و مبارزه در مقابل فاشیسم دینی، از همراهی با مجاهدان در سخت ترین روزهای سال ۶۰ تا پایداری و مقاومت و سرفرازیش در زندان و تا همراهی و همگامی اش با مقاومت ایران و کانونهای شورشی تا آخرین روز زندگی پربارش به عرش اعلی رسیده است. هر کودکی میداند که این میزان ستایش و تجلیل همگانی از خانم مرجان از جانب میلیون ها ایرانی یک هفته ای خلق نشده است.
اما هرزه درایی های این مزدور حقیر از کجا ناشی میشود، نه فراموشی است و نه بیماری این یک ماموریت است آنهم از طرف کسی که همکاری با دشمن و شرکت در گشت و شکار مجاهدان همان زمانی شروع کرده است که خانم مرجان در شکنجه گاههای رژیم آخوندی در مقابل امثال لاجوردی مقاومت میکرد. البته آدمی وقتی در مسیر مزدوری میافتد، وقتی در مسیر خیانت و جنایت می افتد آنقدر بیشرم میشود که حتی در مرگ یک هنرمند نیز سرماموریت حاضر است. این البته طبیعت جلادان و شاگرد جلادان و بچه دژخیمان و جوجه ساواکی ها و اطلاعاتی ها هم در زمان شاه و هم در زمان شیخ است. مگر بسیاری از مجاهدان و مبارزان را در آن سالها از مراسم ازدواج یا مراسم عزا دستگیر نکرده و به شکنجه گاه نبردند و اعدام نکردند. مگر مادر را جلوی بچه شکنجه نکردند و مگر همسر را جلوی همسر مورد تعرض قرار ندادند. تواب تشنه بخون همان رفتارها را در اینجا تکرار میکند. اگر تواب تشنه بخون و بقیه تخم و ترکه های حاج محمود و حاج قاسم مثل می توانستند و زورشان میرسید مراسم تشییع مرجان را در لس آنجلس به هم میزدند و شرکت کنندگان را دستگیر میکردند حالا که نمی توانند باید اراجیف به هم ببافند…
معنی بی شرم در لغتنامه دهخدا این است: «بی چشم و رو. وقیح. صفیق. پررو. بی آبرو».
چنان دان که بی شرم بسیارگوی
ندارد بنزد کسان آبروی
(فردوسی)
یکی از ”آخوندکار”های ( بر وزن شاهکار) این مزدور احمق اینست که به ضدمیهن تی وی میگوید:
«فکر کنید یک پول دادند به واشنگتن پست یک آگهی بزرگ دادند تو صفحه آگهی های ترحیم. واشنگتن پست یک صفحه برای ترحیم دارد. یک صفحه پول دادند با عکس مرجان بعد نوشتند خواننده ایرانی که تبدیل شده به سمبل شورشیان».
عجبا! که این مزدور حقیر مدام در بی شرمی سقف میزند. واشنگتن پست، یکی از سه روزنامه اصلی آمریکا، کیهان شریعتمداری و نوچه های حقیر خارج کشوری اش مانند میهن تی وی و مردم تی وی نیست و قوانین و پروسه های خودش را برای بزرگداشت شخصیت های متوفی دارد.
هرکس که مقاله ۲۵ خرداد واشنگتن پست در باره خانم مرجان به قلم «مت شودل» یکی از خبرنگاران این روزنامه را خوانده باشد، از مفاهیم عالی و قلم زیبایی که نویسنده در تنظیم این مقاله به کار گرفته است در می یابد که تا کجا تحت تأثیر شخصیت، جایگاه هنری و شخصت خانم مرجان قرار گرفته است. یک جستجوی ساده در گوگل نشان میدهد که شودل صدها مقاله دیگر در بزرگداشت شخصیت های مهم دنیا نوشته است. او طی ۱۶ سالی که در همین رشته قلم زده است ۳۰جایزه منطقه ای و ملی خبرنگاری کسب کرده است و کتابی در مورد محمدعلی کلی فقید ، قهرمان سنگین وزن جهان، نوشته است.
این لینک واشنگتن پست توضیح میدهد که دو راه برای انتشار خبر فوت وجود دارد:
۱) چاپ یک «اطلاع فوت» (paid Death Notice) که تقاضا دهندگان در ازاء آن پول پرداخت میکند. برای این کار باید با بخش آگهی روزنامه تماس حاصل شود و اطلاعات مراسم خاکسپاری و زمان و مکان آن هم منتشر میشود.
۲) انتشار «خبر ترحیم» (News Obituary) که خلاصه ای از بیوگرافی شخصیت ها را ارائه میدهد و توسط یک خبرنگار حرفه ای واشنگتن پست نوشته میشود پولی نیست، بلکه خبری است.
خبر فوت خانم مرجان در دسته دوم قرار دارد. در صفحه این خبر کلمه «آگهی» قید نشده بود؛ خبرنگار روزنامه محتویات خبر را خودش تدقیق کرده و هیچ اطلاعاتی در رابطه با روز و محل مراسم خاکسپاری (که ویژگی آگهی پولی است) در آن درج نشده بود. واشنگتن پست در سایت خود صریحا میگوید:
«هیچ مبلغ پولی برای خبر ترحیم نیاز نیست».
درج چنین مقالاتی طبیعتا تابع اهمیت و تاثیرات شخصی است که از دنیا رفته است.
این تنها یک نمونه بود. حالا بددهنی های این مزدور بی سر و بی پا علیه خانم مرجان را قرار بدهید کنار جعل نشریه مجاهد و تهدید هنرمندانی که از این بانوی بزرگوار تجلیل کرده اند، آیا چیزی جز وحشت آخوندهای حاکم و مزدوران خرد و ریزش را از محبوبیت خانم مرجان و همبستگی که حول او شکل گرفت را بازتاب میکند؟
زنده یاد مرجان در خاطرات خود از دوران اسارت بدست رژیم زن ستیز آخوندی میگوید:
«در سلول، زن جوانی را دیدم که اسمش شهین بود .بیست و چهار پنج سال بیشتر نداشت و او را تازه پس از تولد فرزندش از بیمارستان اوین به بند آورده بودند. او میگفت همسرش قبل از اعدام خواسته که اسم نوزادشان را به نام خواهرش که در پنج مهر شهید شده بود، سولماز بگذارند. روزی که میخواستند شهین را برای اعدام ببرند، پیشانی سولماز کوچک را بوسید. او در خواب بود و در آغوش مادرش درست مثل مجسمه مریم مقدس میکلآنژ شده بود. دیگر نتوانستم طاقت بیاورم؛ صورتام را میان دستهایم مخفی کردم تا صدای گریهام را نشنوند. تا این که با دستی که شهین به سرم کشید به خودم آمدم. لحظهیی به چهره آرام و لبخند تلخی که به لب داشت خیره شدم. او سولماز را توی بغلم گذاشت و رفت».
اما در همان زمانها تواب تشنه بخون، همین مجاهدین قهرمان را در گشتهای دادستانی در خیابانهای تهران به دام می انداخت و در کشف چاپخانه به ”برادران شکنجه گر” امداد میرساند و در سال ۶۷ نه یک انزجار نامه بلکه بنا به نوشته خودش ۴ انزجار نامه علیه مجاهدین می نویسد و البته متن را هم یادش رفته است!! البته با تردستی و خرمرد رندی تلاش میکند این پرونده سیاه را سفید سازی کند و مثلا در باره برخورد با کمیته مرگ می نویسد:
«نمیدانم چی شد که با من به چانه زنی پرداختند. شاید به خاطر «سلام» اولی بود»!!
خانم مرجان درسهای زیادی از ایستادگی و مقاومت را به اینگونه مزدوران و اربابانشان داده است. به همین خاطر هم این مزدوران حق دارند که مثل گرگ تیرخورده به خود بپیچند، بخصوص که این بار پای یک زن سر فراز در میان است و هضم آن برای امثال مصداقی که زن ستیزی آخوندی در تمامی تار و پود وجودشان سرشته شده است، نه مشکل بلکه غیر ممکن است.
درود خلق و خالق بر مرجان که حتی پس از وداع از این جهان، روح بزرگش رژیم آخوندها را به وحشت می اندازد و نام بلند و آوای نیکش و مبارزه پرافتخارش، اینگونه ددان و دیوان و دیوکان تشنه به خون را دیوانه تر و سراسیمه تر کرده است.
کلام مولانا، شایسته این توابان تشنه بخون و اربابانش در تهران است که میراث پرافتخار این زن شورشی را هدف قرار داده اند، آنجا که گفت
شمع حق را پف کنی تو ای عجوز
هم تو سوزی هم سرت ای گندهپوز
کی شود دریا ز پوز سگ نجس
کی شود خورشید از پف منطمس
راه درخشان بانو مرجان و هنرمندان متعهد پرروهرو باد!
علی صفوی
اول تیر ۱۳۹۹
June 13, 2020
Marjan, Iranian actress and singer who became symbol of rebellion, dies at 71
Marjan performs in Paris in 2018. (Siavosh Hosseini/The Media Express)
By Matt Schudel
Marjan, a popular singer and actress in pre-revolutionary Iran who, after being imprisoned by the country’s Islamic authorities in the 1980s, lent her voice to the cause of political freedom in her homeland, died June 6 at a hospital in Los Angeles. She was 71.
The cause was complications from surgery, the National Council of Resistance of Iran said in a statement.
Marjan, the stage name for Shahla Safi Zamir, acted in more than 30 Farsi-language films in the 1960s and 1970s and was one of Iran’s best-known celebrities before the overthrow of the country’s Western-backed leader, or shah, in 1979. She also made hit records, often with a nostalgic sentiment, that were popular with Iranian youths.
When the country’s new Islamic leaders, or mullahs, seized power, filmmaking was temporarily stopped, and women were forbidden from singing in public. Marjan joined an opposition movement to fight the newly imposed strictures and was first arrested in 1980 for singing a song translated as “Homeland”: “My homeland, my home, I have no place but here, I have no future without you.”
Arrested again in 1982 for her association with political dissidents, Marjan spent two years in prison, including nearly nine months in solitary confinement. She was held with other women and later highlighted the plight of female prisoners and artists in Iran.
Maryam Rajavi, NCRI president-elect, said in a statement that Marjan was prominent among the women “who rose up and fought the regime” and “are genuine representatives of the suffering of Iranian women and their passionate desire for liberation.”
Marjan fled Iran in 2001 for Dubai.
| Marjan in 2010/The Media Express |
“There I went to the U.S. Embassy and introduced myself,” she said in a 2015 interview with Al Arabiya TV. “They found out that I was a famous actress and singer and they agreed to give me asylum.”
She and her husband settled in Los Angeles.
Marjan’s voice was not heard again in public until 2005, when she sang at Washington’s DAR Constitution Hall before a gathering of Iranians in exile. One of the Farsi songs she performed that night served as a rallying cry for resistance toward Iran’s clerical regime:
My young branches have been wounded by axes
But, what will you do with the roots?
What will you do?
In another verse, she sang that birds may have been banned from flying, “but what will you do with the young birds sitting in the nest?”
During the next few years, Marjan recorded and helped write dozens of rousing anthems with overt political messages, including “Time to Overthrow,” “We Will Build a Nation” and “We Must and We Can.”
She rarely presented commercial concerts, preferring to appear at rallies of NCRI and other dissident groups in the United States and Albania, home to a large community of Iranian exiles. In June 2018, Marjan performed before at least 25,000 people in Paris. An Iranian attempt to plant bombs at the rally was thwarted by French, German and Belgian authorities, according to French officials.
Although officially banned in Iran, Marjan’s music made its way into the hands of a new generation who chafed against the mullahs’ repressive rule.
“Marjan’s songs, and her commitment to freedom and the people of Iran,” the NCRI’s Rajavi said at a ceremony in Albania, “are inspiring to the young people of Iran and particularly to defiant young women.”
Shahla Safi Zamir was born July 14, 1948, into a wealthy family in Shiraz, Iran. She was a radio broadcaster before appearing in her first film in 1969, “A World Full of Hope,” opposite Mohammad Ali Fardin, one of Iran’s best-known actors.
Marjan appeared in many films during the 1970s, often cast in somewhat racy roles. She gave a more substantial dramatic performance in “Resting Against the Wind” (1978), directed by her husband, Fereydoun Jourak. It was her final film before the Iranian Revolution.
Her first marriage, to radio actor Mehdi Ali-Mohammadi, ended in divorce. Survivors include Jourak, of Los Angeles; a daughter from her first marriage; and several grandchildren.
When she reappeared in public during her 2005 concert in Washington, Marjan seemed to connect her return to the stage to the fate of Iranian dissent, singing:
Don’t think that I’ve been forgotten
I have been etched in history and memories
I’ve become so united with my people
That you’d think I’m their voice
Their voice
درهمین رابطه بخوانید:
موجهمبستگیبا مرجان شورشگر و تهدیدقضائیهآخوندها علیه هنرمندان توسط یک نوچه شعبان بیمخ
ارتش آزادیبخش ملی ایران، مسعود رجوی، شماره۲۵، دریغ و درد از اینهمه شقاوت و بیداد
جعلآشکار اطلاعاتبدنام آخوندها برای تحتفشار قراردادن هنرمندان، سخنگوی مجاهدین
یک جامعه و هنرمندش چه میگویند؟
مرجان، هنرمندایرانی کهبه سمبلشورش تبدیلشد، گزارش واشینگتن پست
بیانیه ۵۲۱ زندانی سیاسی درمورد یاوهگوییهای ایرج مصداقی – سری دهم
