کارگر مجاهد عباس عمانی اولین شهید مجاهد خلق است که بعد از سرنگونی رژیم شاه به دست مزدوران خمینی دجال مظلومانه بهشهادت رسید.
او در جریان انتخابات ریاستجمهوری و بهخاطر ترویج حقیقت و روشنائی، در نیمههای شب مورد حمله و هجوم اوباشان خمینی خونآشام قرار گرفت.
او در حالی که مشغول نصب پوستر و اعلامیههای تبلیغاتی سازمان برای کاندیداتوری برادر مجاهد مسعود رجوی بود، مورد هجوم چماقداران و چاقوکشان مزدور خمینی قرار گرفت و بهشدت مصدوم و مجروح شد.
مهاجمین جنایتکار پس از مضروب کردن عباس پیکر نیمه جان وی را به محلی در جاده ساوه منتقل کرده و در بیابان میاندازند.
پیکر خونین و نیمه جان او را مأموران پاسگاه نعمت آباد مییابند و به پاسگاه منتقل میکنند، در این موقع عباس هنوز نیمه جانی داشته و مأموران پاسگاه از وی و حادثهیی که برایش اتفاق افتاده سؤال میکنند.
در سؤال و جواب مقدماتی که در پاسگاه از وی بهعمل میآید مشخص میشود که عباس عمانی هوادار سازمان مجاهدین بوده و در حین تبلیغات به نفع کاندیدای این سازمان مورد هجوم قرار میگیرد.
عباس پس از انتقال به بیمارستان در جواب سؤالات پزشک در حالی که قادر به تکلم نبود با اشاره سر جواب داد.
مأمور ژاندارمری که همراه یک نفر دیگر عباس را به بیمارستان برد در گزارشی رسمی نوشت:
«محترماً در تاریخ ۲۷/۱۰/۵۸ که اینجانب همراه جوانمرد حسن حاج شماعی، مرحوم عباس عمانی که مجروح و قادر به تکلم نبود به بیمارستان شماره (۲) بردیم و در بیمارستان توسط دکتر مربوطه او را پانسمان میکرد سؤالاتی از مجروح عباس عمانی به شرح زیر بهعمل آمد و چون قادر به تکلم نبود با اشاره سر جواب داد.
۱. از عباس عمانی سؤال شد که آیا تصادف نمودی؟
ج- جوابی اصلاً نداد
۲. سؤال شد آیا کتک زدند شما را؟
ج- در جواب با سر اشاره بلی گفت.
۳-سؤال شد آیا اعلامیه پخش میکردی؟
ج- با اشاره سر جوا ب داد بلی
۴-دکتر اسم را سؤال کرد ند
ج- فقط یکبار گفت عمانی و دیگر نتوانست حرفی بزند و در بین راه مرتباً سرش را با دست فشار میداد و یکبار گفت سرم درد میکند و دیگر حرفی نزد.
سؤال شد اعلامیه مسعود رجبی (رجوی) را پخش میکرد؟
جواب داد با اشاره سر بلی
امضاء:
مأمور پاسگاه ژاندارمری نعمت آباد
عباس تا ساعت ۸شب میان مرگ و زندگی دست و پا میزد تا اینکه در این ساعت جان از پیکرش درهم کوفتهاش بیرون رفت، و روحش به سایر شهدای گلگون کفن راه آزادی پیوست.
وی یکی از هواداران پاکباز و صدیق سازمان مجاهدین بود و خانه محقرش پر از کتابها، پوسترها و اعلامیهها ی سازمان بو د، او به سازمان و به ایدئولوژی آن عشق میورزید، زیرا بهقول خودش ”سازمان مجاهدین را مدافع حقوق زحمتکشان، کارگران و دهقانان یافته بود“ .
پس از شهادت عباس عمانی، وقتی براداران مجاهد برای تسلیت و دلجویی از خانواده به خانهاش رفتند، خانواده نامهیی را از عباس به آنها نشان داد که در قسمتی از آن چنین است:
«حضور برادران و خواهران مجاهدم:
پس ا ز عرض سلام از خدا میخواهم که حال شما خوب باشد.
من (عباس عمانی) یکی از طرفداران سازمان شما میباشم کهدیپلم چهارم نظریرا گرفتهام و در پروانه سازی در نعمت آباد شبها کار میکنم.
تا آنجا که امکان داشته است برادران کارگرم را راهنمایی کردهام تا هوادار سازمان باشند و همچنین در محل زندگیمان، شیر خورشید، چهارراه عباسی نیز دوستانم را نیز بیشترشان را هوادار سازمان کردهام و بعضی از بچههای فامیلهایمان را نیز همینطور.
از گفتن این مطالب نه پاداش میخواهم و نه برای خودستایی، چون حقیقت را همیشه باید ترویج کرد، بلکه منظورم از مطالب بالا روشن کردن خودم برای شما است. . . “
عباس یکپارچه شور و انگیزه و ایمان بود، به محرومان عشق میورزید و بهرغم فشار زندگی کار و درس از فعالیتهای سیاسی و اجتماعی ای که راه نجات را در آن میدید آنی غافل نبود.
پدرش میگفت ”اصلا او همه زندگیش همین کارها بو د همهاش به فکر فقرا، گودنشینها، زاغهشینها و محرومین بود، لباس نو نمیپوشید و میگفت پدر جان ما باید به فکر آنها که با فلاکت زندگی میکنند باشیم».
یکی از کارگرهای همکارش درباره او گفت: ”در کارگاه همیشه به روشنگری میپرداخت و بحث میکرد و آنی از جوش و خروش نمیایستاد، همیشه یکی دوتا ماژیک در جیبش داشت و با آنها تراکت برای سازمان تهیه میکرد و میگفت ”من پول زیادی ندارم که تراکت چاپ کنم اما این کار را که میتوانم بکنم!“
عباس تا نیمههای شب بیدار مینشست و تراکت تهیه میکرد و صبح آنها را پخش مینمود هیچ وقت از مطالعه غافل نبود.
وقتی که پیکر نیمه جانش را در میان گل و لای یخزده بیابان یافتند، با خودش کتاب دفاعیات شهید بنیانگذار سعید محسن را به همراه داشت.
آری عباس عمانی فرزند برومند خلق، کارگری آگاه و زحمتکش و سربازی دلاور از رزمندگان راه آزادی و آگاهی مردم ایران بود که جان پاک خود را در راه آرمانش نثار کرد.
