خامنهای برای مقابله با مجاهدین، به نیروهایش خطی تحت عنوان «جهاد تبیین» داده است. هدف اش نیز شیطان سازی از مجاهدین ، برای مقابله با قیام و جلوگیری از جذب جوانان به آنها ، با وارونه سازی واقعیات و تحریف حقایق میباشد.
هدف مقاومت ایران طی ۴دههٔ گذشته، زنده، فعال، مؤثر و تعیین کننده نگهداشتن آلترناتیو دموکراتیک بوده و در طرف مقابل رژیم آخوندها هم با طیف گستردهای از فعالیتها، تلاش کرده که اقدامات مقاومت را خنثی کند. این فعالیتها، پروپاگاندای افسارگسیختهای است که ساختن فیلم و سریال و بافتن مستندهای قلابی و نشر کتاب، بخشی از آن است.
طی سال ۱۴۰۲ شبکههای مختلف تلویزیون رژیم، بیش از ۵۰ فیلم و مستند جعلی در رابطه با مجاهدین ساختند و پخش کردند. همچنین بیش از ۱۰۰ گزارش خبری و گفتگو در شبکه های مختلف رژیم در رابطه با مجاهدین، تولید و پخش شدهاست.
اصلیترین فیلمهای سینمایی اکران شده در سال ۱۴۰۲، فیلمهای «سرهنگ ثریا» و «ضد» نام دارند. فیلم «سرهنگ ثریا، شکنجهٔ روانی مجاهدین در اشرف۱ را به تصویر کشیده و فیلم «ضد» برشی از فعالیتهای مجاهدین در سال ۶۰ را با روایاتی دروغین به روی پرده سینما برده است.
محمود علوی وزیر اطلاعات آخوند روحانی در ۲۱بهمن ۱۳۹۹ در مصاحبه ای با تلویزیون رژیم توضیح میدهد که چگونه وزارت اطلاعات وارد ساخت فیلم و سریال شده و میگوید : «وزارت رو وارد کار ساخت فیلم و سریال کردیم. با فیلم و سریال هم کار آموزش عمومی، صیانت جامعه در برابر جاسوسی و هم یک سلسله اهداف اطلاعاتی رو محقق کنیم. فیلمهای روباه، ماجرای نیمروز، سیانور، امکان مینا، روز صفر، شبی که ماه کامل شد و سریالهای پازل، رویایی که تعبیر وارونه شد، سارق روح، خانه امن محصول این رویکرد بود که با همکاری عزیزان انجام دادیم».
خامنهای برای مقابله با مجاهدین، به نیروهایش خطی تحت عنوان «جهاد تبیین» داده است. هدف اش نیز شیطان سازی از مجاهدین ، برای مقابله با قیام و جلوگیری از جذب جوانان به آنها ، با وارونه سازی واقعیات و تحریف حقایق میباشد.
در واقع از زمانی که مجاهدین «هجرت بزرگ» را به ثمر رساندند و رژیم امکان حذف فیزیکی مجاهدین در عراق را از دست داد. پاسخ خامنهای به این مسئله «جهاد تبیین» یعنی پروپاگاندا و جعل روایتها بود.
ولی «جهاد تبیین» به اهداف مورد نظرش نرسید و از این فیلمها و تولیدات سینمایی استقبالی نشد، بعنوان نمونه فیلم سرهنگ ثریا، حتی در بین فیلم هایی که از آنها استقبالی نشده هم، در پایین ترین رده قرار دارد. واکنش قشر باصطلاح هنرمند هم بایکوت دست اندرکاران چنین فیلمهایی است، که نشان میدهد نه تنها رژیم به هدفش نرسیده بلکه به عکس، تأثیر این تبلیغات در جامعه به نفع مجاهدین بوده و مرزبندیها را تیزتر کرده است.
یک تحلیلگر رژیم میگوید، «اکثر این فیلم ها اعضای مجاهدین را از دورنما نشان می دهند و بهشان نزدیک نمی شوند؛ از ماجرای نیمروز تا سرهنگ ثریا؛ و فیلمی که با پرسپکتیو یکی از این افراد به ماجرا نگاه می کند، یعنی[فیلم] ضد هم به شدت از ناآگاهی کارگردان نسبت به سوژه ضدقهرمانش رنج می برد… فیلم تمام می شود در حالی که دلیل مبهم این وفاداری … هنوز مبهم باقی می ماند. هنوز هیچ فیلم سازی از سینمای ایران جرات نکرده به مساله نفوذ مجاهدین خلق در روزگار نزدیکتر به ما فیلم بسازد».
فیلم نامه نویس یکی دیگر از این فیلمها میگوید: «اصلا تصمیم بر این بود که تو دل در واقع منافقین نریم. دوربین اصلا به سمت اونا نره. چند تا سکانسی هم که میبینیم از دور ما داریم میبینیم حالا دلایل مختلفه. دلایل دراماتیک داره، … بیشتر که دوست نداشتیم، حالا ما نمونههایی فیلمهایی داشتیم که دوربین به سمت منافقین رفته چون اینها حالا بیشترشون که نمیشه گفت حالا نیمی از اینها از بانوان بودن اینا بخاطر همین سمپات میشه بیننده، ما میخواستیم این اتفاق نیفته تا حد امکان که ما سمت منافقین نریم . اصلا دوربین سمت اونا نره. …. چون مواردی قبلا داشتیم که بیننده سمپات میشه. میخواستیم این اتفاق حتی الامکان نیفته.»
یعنی اگر حتی ذرهای از شخصیت واقعی مجاهدین را تصویر کنند کارشان تمام است. چون تماشاگر به ذهنش میرسد پس مجاهدین چنین کسانیاند، با این تحصیلات، با این طرز فکر و اعتقادات و همه زندگیشان را صرف سرنگونی رژیم کردهاند، نه به دنبال پول هستند و نه مقام و نه حتی زندگی راحت برای خودشان نمیخواهند. چه الگوی مبارزاتی بهتر از این برای جوان ایرانی!
پس برای رژیم همان بهتر که در فیلمهایش «شخصیت مجاهدین» را در هالهای از ابهام باقی بگذارد. هر چند که در نهایت میسر نیست. در عصر کبیر آگاهیها، در عصر ارتباطات، این مجاهدین هستند که برنده این صحنهاند و رژیم تا همین الان هم بازنده بوده و در نهایت، حاکمیتش را هم خواهد باخت.
