محمد ایزدجو: یک روز بعد از کشتارها ما را که از بند ۱۴ زنده مانده بودیم، بردند تا ساک و وسایل بچههایِ اعدام شده را جمع کنیم تا زندانبان تحویل خانوادههایشان بدهد
روز جمعه ۲۹بهمن ۱۴۰۰ دادگاه محاکمه دژخیم حمید نوری در دادگاه استکهلم – سوئد ادامه یافت، این جلسه به ادای شهادت محمد ایزدجو اختصاص داشت.
محمد ایزدجو از شاهدان قتل عام زندانیان سیاسی در زندان گوهردشت است. وی از دیماه ۱۳۶۱تا اسفند ۱۳۶۷در زندانهای رژیم آخوندی و مشخصا از بهمن ۱۳۶۶ تا اوایل اسفند ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت بهسر برده است.
دادستان کریستینا لیندهوف کارلسون ابتدا توضیحی مقدماتی درباره مدرک اثباتی مورد نظرش در این جلسه داد و سپس به طرح سوالات خود از شاهد پرداخت. او گفت که قصد دارد در این جلسه درباره «کتاب سیاه» از شاهد سوال کند؛ کتابی که اسامی اعدامشدگان در آن منتشر شده است.
محمد ایزدجو: «کتاب سیاه کشتار ۶۷ اسامی چهار هزار و ۷۹۹ نفر از کسانی است که ما در سال ۱۳۷۸ در دست داشتیم. این اسامی از منابع مختلف گردآوردی شده. دو منبع اول را من تأکید دارم که خیلی برای دادگاه مهم است: منبعِ شماره یک که کدش پشت هر نامی که ما آنجا نوشتهایم هست، گزارش مستقیم شاهد است. منبع شماره دو از گزارشات سال ۶۷، ۶۸، ۶۹ فعالان دفاع از حقوق زندانیان سیاسی است که آن اسامی را همان زمان جمعآوری کرده و فرستادهاند. اهمیت این لیست این است که پیروز دوانی که یکی از افرادی بود که این لیست را جمع میکرد، در دورهای که موسوم به قتلهای زنجیرهای است ربوده شد و به قتل رسید توسط جمهوری اسلامی.»
دادستان: سعی و تلاش و کار خود شما در تدوین این کتاب چه بوده؟
محمد ایزدجو: «گردآوردی این اطلاعات کار جمعی بوده. ویراستار نهایی و آخرین نفر من بودم؛ یعنی پاسخگوی این کتاب من هستم. من مسئول نشر این کتاب هستم.»
دادستان در ادامه درباره جزییات و نحوه جمعآوری این اسامی از محمد ایزدجو سوال کرد.
محمد ایزدجو: «من کوتاه اینطور توضیح بدهم که “گفتوگوهای زندان” خودش را اینطور تعریف میکند که ابتکار عمل زندانیان سیاسی چپ، رادیکال و غیرمذهبی است که به سازمان یا ارگان خاصی وابسته نیست بلکه فقط از زندانیان سیاسی زمان شاه و جمهوری اسلامی تشکیل شده. کتاب سیاه ۶۷ از انتشارات گفتوگوهای زندان است که من به عنوان ویراستار نهایی این کتاب شناخته میشوم. جهت اطلاع، گفتوگوهای زندان ۱۸ جلد کتاب درباره زندان و نه فقط گوهردشت منتشر کرده… کتاب سیاه ۶۷ در سال ۱۳۷۸ منتشر شد. پیش از آن در شماره دوم گفتوگوهای زندان ما دو هزار و ۲۰۰ اسم داشتیم؛ در سال ۱۳۷۷ که در طول یک سال این اسامی اضافه شد و مجبور شدیم کتاب سیاه را به طور مستقل منتشر کنیم.»