بهرام مودت – قهرمان ملی‌پوش فوتبال، عضو شورای ملی مقاومت ایران
خانم رجوی عزیز، دوستان شورایی و ناظران محترم،
در گرامیداشت چهل‌وپنجمین سالگرد تأسیس شورای ملی مقاومت ایران، شایسته است ضمن تأکید بر اصالت، استقلال و پایداری تاریخی این شورا، به‌عنوان یک ایرانی و پیش‌کسوت ورزشی، این مناسبت را به آقای مسعود رجوی، بنیان‌گذار این ائتلاف تاریخی ـ ملی، به شما، خانم مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت، اعضای شورا، مجاهدین، مبارزان، حامیان و ملت ایران تبریک بگویم.
این شورا در ادامه مسیر تاریخی مبارزات ملت ایران، از انقلاب مشروطه تا امروز، با شعار «نه شاه، نه ملا» و با پرداخت هزینه‌های سنگین، بر تحقق یک جمهوری دموکراتیک مبتنی بر رأی مردم تأکید داشته است. این مسیر، ادامه همان خواست تاریخی ایرانیان برای آزادی و حاکمیت مردم است.
ترس و وحشت رژیم از مقاومت ایران و باج‌خواهی از دولت فرانسه برای لغو تظاهرات آنان، نشان داد حکومتی که چهار دهه با سرکوب، اعدام، فساد و نقض گسترده حقوق‌بشر شناخته می‌شود، امروز نه‌تنها در داخل کشور با فاصله‌ای عمیق از جامعه روبه‌روست، بلکه حتی از صدای مخالفان خود در خارج از کشور نیز هراس دارد. این هراس، نشانه ضعف و فرسودگی ساختاری آن است.
اما پرسش اساسی این است: چگونه حکومتی با چنین کارنامه‌ای همچنان می‌تواند بر برخی تصمیمات سیاسی در پایتخت‌های دموکراتیک اثر بگذارد؟ چگونه است که صدای قربانیان سرکوب محدود می‌شود، اما آخوندهای جنایتکار همچنان از پیامدهای سیاست مماشات بهره‌مند می‌شوند؟
تجربه چهار دهه گذشته یک واقعیت را ثابت کرده است: هرجا که دولت‌ها در برابر تروریسم و باج‌خواهی رژیم عقب‌نشینی کرده‌اند، آن‌ها جسورتر شده‌اند. سیاست مماشات نه رفتار حکومت را تغییر داده و نه به بهبود وضعیت مردم ایران کمک کرده است؛ بلکه تنها به تداوم سرکوب و گسترش بحران انجامیده است.
در مقابل این واقعیت، یک امید روشن نیز وجود دارد؛ نسل جوان ایرانی. همان جوانانی که در تجمعات اعتراضی پاریس، در روز شنبه ۲۰ ژوئن، حضور یافتند و نشان دادند که مطالبه آزادی خاموش‌شدنی نیست.
در کنار این تحولات سیاسی، آنچه امروز در عرصه ورزش نیز دیده می‌شود، بازتاب همان تناقض است. ماجرای حضور تیم فوتبال حکومت در جام جهانی ۲۰۲۶ و پذیرش محدودیت‌ها و شرایط تحقیرآمیز، این سؤال را ایجاد می‌کند: چگونه حکومتی که چهار دهه آمریکا را «شیطان بزرگ» معرفی کرده و میلیون‌ها ایرانی هزینه این دشمنی را پرداخته‌اند، امروز حاضر است برای حضور در خاک همان کشور، محدودیت، ذلت، خواری و تحقیر را بپذیرد؟
پاسخ روشن است؛ آنچه برای حاکمان سرکوبگر اهمیت دارد، حفظ قدرت است. جام جهانی برای آنان یک صحنه تبلیغاتی و فرصتی برای نمایش حضور در جهان و گریختن از انزواست.
ورزش در چنین حکومتی به ابزاری سیاسی تبدیل شده است. در نهایت، مسئله اصلی نه یک تجمع، نه یک رویداد ورزشی و نه یک تصمیم سیاسی، بلکه بحران اعتماد و مشروعیت است. هیچ نظامی نمی‌تواند برای مدت طولانی چنین بحرانی را پنهان کند.
از نگاه ما، ورزش فقط یک صنعت یا سرگرمی نیست؛ ورزش بخشی از فرهنگ یک ملت است. ورزش می‌تواند امید بیافریند و نسل‌های جوان را به تلاش و مسئولیت‌پذیری فرا بخواند. به همین دلیل، نمی‌توان نسبت به سرنوشت ورزشکاران بی‌تفاوت بود.
ما به ورزشی باور داریم که آزاد، مستقل، حرفه‌ای و مردمی باشد؛ ورزشی که در آن هیچ ورزشکاری به‌دلیل عقیده، جنسیت، قومیت یا دیدگاه سیاسی از حقوق خود محروم نشود. فردای ایران آزاد به چنین ورزشی نیاز دارد؛ ورزشی که متعلق به مردم باشد، نه به قدرت.
این همان ورزشی است که ما برای ایران می‌خواهیم.
سپاسگزارم.
سخنرانی بهرام مودت در اجلاس شورای ملی مقاومت ایران- تیرماه ۱۴۰۵ برگرفته از سایت سیمای آزادی
