۱۲ و 19اردیبهشت سال1361 روزی است که هرگز از یادها نخواهد رفت. روزی که مزدوران و پاسداران تا آخرین ساعات شب آرام نداشتند و زوزههای وحشتشان همهجا شنیده میشد. مجاهدان دلیری که آن روز درصحنهها بودند رایت شرافت و آزادگی یک خلق اسیر را در هر کوچه و برزن به نمایش گذاشته و بیباکانه مسیری را طی کردند که تا همیشه یکی از درخشانترین و ماندگارترین لحظات تاریخ مردم ایران خواهد بود.
یادآوری این روز ازآنجهت برای من مهم است که خودم را هم در آن جمع پرشور میبینم و البته گفتنیها زیاد است…
چندی پیش همراه برخی دوستان قدیمی مروری بر خاطرات گذشته داشتیم، آنجا یکی از دوستان با سؤالهای خودش، مرا دوباره به حال و هوای این ایام برد به همین خاطر تصمیم گرفتم ولو در حد چند خط به دلیل تقارن سالگرد آن حماسه با این روزها، عیناً آن را روی کاغذ بیارم.
دوستم سؤال کرد: «شنیدهام 4سال زندان بودهای. علتش چی بود؟» جواب دادم: «اون موقع که من زندان رفتم سال1361 بود و من 6ماهه بودم به همین خاطر نباید انتظار داشته باشی خاطره زیادی از اون داشته باشم، من همراه مادرم مجاهد شهید ”فاطمه سلطان ابوالحسنی” و تعدادی دیگر از مجاهدین در یک پایگاه مقاومت در تهران مستقر بودیم که به پایگاهمان توسط پاسدارا حمله شد. ازآنجاکه مجاهدین برای چنین حملاتی آمادگی داشتند مسئولین پایگاه برای چنین مواقعی طرحهای مقابله در نظر گرفته بودند مادرم منو در امنترین محل خونه گذاشته بود تا در معرض آسیب قرار نگیرم. وقتی دیگه هیچ مجاهدی در اون پایگاه زنده باقی نموند من به چنگ پاسدارا افتادم اونا منو به زندان اوین بردن. بقیهاش بمونه که چهها گذشت…» دوستم پرسید: «پس 19اردیبهشت همیشه برات یادآور مادرته؟ درست میگم؟ برات سخت نیست؟» گفتم: «نمیتونه سخت نباشه، اما من همیشه از این روز قوت قلب میگیرم، شاید بپرسی، چرا؟ خب، اولین انگیزه وجرقه درونی در من که باعث شد یک مبارز راه آزادی مردم بشم و رسم مجاهدی رو انتخاب کنم، همین واقعه و شهادت مادرم بود. من همیشه بعدازاینکه متوجه این واقعه شدهام در پس سختیهاش، سهولت و آرامش درونی بینظیری احساس میکنم. با او همراه هستم و فکر میکنم در مبارزهام داره به من نگاه میکنه. نمیدونم میدونی یا نه؟ مادرم 24ساله بود که شهید شد. خب تو این سن و سال هرکسی دنبال تحصیل و شغل و زندگی خودشه؛ اما مادرم از همهچیزش گذشته بود و زندگی خودش رو فدای یک خلق بزرگ کرد، این کمچیزی نیست میدونی چه روح بزرگی میخواد؟ میدونی که اینجور آدما توی تاریخ، کیمیا هستند؟ میدونی که اگه جوامع امروزی اینهمه پیشرفت کردن، مرهون این نوع انسانها بوده، و الا که باید هنوز باید توی مناسبات بردهداری دستوپا میزدیم هر جا تحولی ایجادشده آدمهایی بودهاند که بلندشدن و به نظم کهن تنندادن و این شروع دگرگونیهای بزرگ بوده. خانواده مادری من از طبقه مرفه و عمدتاً تحصیلکرده بودن و به همین خاطر مادر من هیچچیزی کم نداشت؛ اما یک جایی خوانده بودم چه گوارا گفته بود: ”رسالت یک انسان برای رسیدن به آزادی، در صف ایستادن نیست، بلکه بر هم زدن صف است!“. مجاهدینی مانند مادر من هم صف موجود را برهم زدن و با فدای خالصانهای که داشتن راه را برای من و نسل ما بازکردن.» دوستم پرسید: «کلمه فدای خالصانه رو که گفتی، منو یاد عاشورا انداختی… فکر کنم تأثیر حرکت امام حسین هم ناشی از تنندادن به وضع موجود بود که همه مردم خوب اینو میفهمن و ازش انگیزه میگیرن. به نظرم ما هنوز از تأثیر فدای خالصانه کم میدونیم…» گفتم: «درست میگی، من هرچی که زمان میگذره، تازه میفهمم که مجاهدین و منجمله مادر من، چه مسائلی رو برای مردم ما حلکردن، همینالان به رژیم نگاه کن! بنبستی که الآن رژیم توش گیر افتاده ناشی از چیه؟ چند روز پیش توی خبرگزاری سپاه نوشته بود: «ضدانقلاب با طرح برخی پروندهها و عملکرد گذشته نظام در شرایط کنونی، هم قصد تخریب نظام و هم قصد خدشهدار کردن شخصیتهای انقلابی را دارد. درواقع، ضدانقلاب با تصور وجود دوگانگی در مسیر نظام و مردم، میکوشد با برجستهکردن سوابق انقلابی شخصیتهای معتمد و انقلابی، وجههٔ آنها را نزد افکارعمومی داخل کشور تخریب کند»(۱) یا مثلاً ببین وزارت اطلاعات رژیم در مورد تأثیرگذاری قهرمانیهای مجاهدین در تاریخ ایران چی میگه؟«اظهارات رسانه ای و تبلیغاتی چه از سوی ضد انقلاب که چیزی جز وارونگی محض و خلق دروغهای عجیب نیست و چه از سوی محافل داخلی که اغراض خاص سیاسی آن آشکار است، آنقدر سخیف، سطحی و از سر ناآگاهی است که پاسخ به آن در واقع افتادن در ورطهٔ مغالطه ای است که نتیجهاش به قربانگاه بردن حقیقت است. اما بی توضیح گذاشتن آن نیز که تا کنون به دلائل و مصالح مختلف به تعویق افتاده، کمکی به واقعیت نکرده، بلکه باعث جری تر شدن مدعیان شده است.» ترجمه این پیچوندن کلمات آخوندا، اینه که 30سال بعد از کشتار مجاهدین به بیرحمانهترین شکل، محبوبیت اونا داره تو جامعه بیشتر و بیشتر میشه یا بهقول دژخیم اطلاعاتی «باعث جریتر شدن مدعیان شده» به همین خاطره که دارم بیشتر متوجه میشم که اصلاً رمز استمرار حرکت آزادیخواهی مردم ایران همین فداکاریها و گذشتهای بیمانند آدمایی مثل مادر من بوده، چرا اینها بااینکه بیشتر از سی ساله که دیگه زنده نیستن، در جامعه گم نشدن و به قول اون اطلاعاتی بدبخت «مدعیان جریتر هم شدن»؟ اینه که به یک درک جدیدی از این حرکت میرسم، اونم اینه که رمز احیای جامعه و زنده نگهداشتن شعله آزادیخواهی، تنها و تنها مبارزه و تسلیمناپذیریه، اونهم حرکتی با عشق و آگاهی بیاندازه، با فداکاری بدون خواستن چیزی واسه خود. من که از مادرم میگم، بحث یه فرد نیست. صحبت از نسلی از زنان و مردانیه رها، که قدرت احیاکردن جامعه رو وقتی که زیر خفقان دیکتاتوری مذهبی نفسی براش باقی نمونده، دارن. کسایی که در محیط پیرامون در ابعاد ماکرو و کلان تغییر ایجاد میکنن و من فقط می تونم بهش بگم که بهصورت اجتماعی احیا میکنن، مثل هوای بهار که وقتی میاد، زمین سرد و یخ زده زمستونو به سبزهزار و محیط طراوت و شادابی تبدیل میکنه. من توی قرآن هم همین مثالو دیدم که میگه: «فقال لهم الله موتوا ثم احیاهم». به همین خاطر بود که گفتم 19اردیبهشت واسه من، هم روز سختیه، هم روزیه که احساس آرامش بینظیر از اون میکنم.
وقتی به عکس شهدای ۱۲ و 19اردیبهشت نگاه میکنم، بیاختیار یاد این جمله برادر میافتم که گفته بود: ”مبارزه یعنی در میان جبرها انتخابکردن و جنگیدن، موقعیت خود را تصحیح کردن و دوباره جنگیدن و صدباره جنگیدن و سرانجام پیروزی…“ جاده انقلاب که هیچوقت جادهای آسان و سهل نبوده و نیست، در هر قدم ابتلائات و مشکلاتی داره؛ اما وقتی هستن کسایی که حاضرن برای آرمان آزادی، همهچیز خودشون را فدا کنن، کسایی میشن که ”هیچوقت نمیمیرن”، ”جاودان” میشن، نهتنها وقتی زندهان جامعه رو احیا میکنن بلکه مرگشون هم احیای بقیه رو دنبال داره و تا تاریخ تاریخه یادشون زندهس، جاوید و احیاکنندهس، این رمز جاودانگی انسانه، بیخود که رژیم آخوندی چپ و راست سلسهوار مقالات و دروغپراکنی نمینویسه یا سریال و فیلم برا توجیهتراشی جنایاتش در دهه60 درست نمیکنه، اون هم همین احیا رو در جامعه حس میکنه به همین خاطره که میخواد با این تلاشای مأیوسانه جلوی حرکت تاریخ رو بگیره.
صابر سیداحمدی
اردیبهشت ۱۳۹۶
– خبرگزاری فارس متعلق به سپاه جنایت 20فروردین96
– سایت وزارت اطلاعات موسوم به هابیلیان 3اردیبهشت96
