۴ خرداد، روز شهادت بنیانگذاران سازمان، آغازی بود که امروز کانونهای شورشی با پرچم صدق و فدا، ادامهدهنده آن هستند.
در چهارم خرداد ۱۳۵۱، بنیانگذاران سازمان مجاهدین خلق ایران، محمد حنیفنژاد، سعید محسن و علیاصغر بدیعزادگان، پس از ماهها شکنجه در زندانهای ساواک و پس از محاکمهای مخفی و ظالمانه در بیدادگاه نظامی شاه، در سحرگاه خونینی در میدان چیتگر تیرباران شدند. اما چهارم خرداد، برخلاف خواست جلادان سلطنت، نه نقطه پایان، بلکه آغاز جریانی بود که امروز در خیابانها و میادین ایران، در هیبت کانونهای شورشی، به فریاد درآمده است.
امسال نیز، در آستانه سالگرد شهادت بنیانگذاران، کانونهای شورشی با انجام ۱۰۰ پراتیک انقلابی در شهرهای مختلف کشور، عهد خونین با راه سرخ حنیف را تجدید کردند.
بنرها و شعارهایی که راه را نشان میدهند
در شهرهای تهران، کرمانشاه، مسجدسلیمان و دهها نقطه دیگر، بنرهایی از تصویر محمد حنیفنژاد، این “بذر افشان نخستین صدق و فدا”، بر پلها و معابر نصب شد. بر دیوارهای شهر، شعارهایی نقش بست که پژواک فریادهای شکنجهشدگان اوین و تیربارانشدگان چیتگر بود:
- خون حنیف میجوشد، مجاهد میخروشد
- تنها ره رهایی، سلاح و سرنگونی
- مرگ بر خامنهای، درود بر رجوی
- مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر
کانونها با اعلام وفاداری به آرمانهای بنیانگذاران و فدای بیدریغشان، پیام روشنی دادند: نسل امروز مقاومت، ادامهدهنده همان راهی است که با خون بنیانگذاران آبیاری شد.
۴ خرداد، روز تجدید عهد و مشعلداری راه صدق و فدا
در میان پراتیکهای انجامشده، شعارهایی چون «درود بر ۶۰ سال ایستادگی» و «۴ خرداد، روز عهد دوباره مجاهد خلق»، بیانگر پیوند نسلی بود؛ پیوندی میان شهیدان دهه ۵۰ و شورشگران دهه ۱۴۰۰.
و پیامی از مریم رجوی که، بنیانگذاران را “سه رادمرد بزرگ تاریخ معاصر ایران” نامید که با شورش علیه کهنگی و تسلیم، سازمان مجاهدین را در مسیر خلق دنیای نو بنیان نهادند.
و مسعود رجوی ، محمد حنیفنژاد را «خورشید ماندگار میهنش» و معمار نخستین فدای آگاهانه خواند.
رود خروشان خون شهیدان؛ ضامن پیروزی آینده
شهادت محمد حنیفنژاد، محسن، بدیعزادگان، عسگریزاده و رسول مشکینفام، لحظهای در تاریخ نیست، بلکه خوننوشتی است که مسیر مقاومت را روشن کرده.
کانونهای شورشی، با پرچم همان خون، همان شور، همان ایمان، امروز در خط مقدم نبرد برای سرنگونی نظام پلید ولایت فقیه ایستادهاند.
۴ خرداد، یادآور آغاز راهی است که تنها با پیروزی مردم ایران بر دیکتاتوری شاه و شیخ به پایان خواهد رسید.
و تا آن روز، پژواک خون حنیف و یارانش در کوچهها و دیوارها، در شعارها و پراتیکهای کانونهای شورشی، خاموش نخواهد شد.
