به مناسبت روز جهانی کارگر
با گرامیداشت اول ماه می، روز جهانی کارگر لختی درنگ کنیم و از کارگران مظلوم ِ مقتول و مدفون در معادن و کارگران سوخته در آتش انفجار انبارهای سپاه در بندرعباس و کارگران قربانی نقائص ایمنی و خانواده های کارگری گرفتار فقر و بیماری و مرگ تدریجی یادی کنیم.
سالیان سال در رژیمهای دیکتاتوری شاه و شیخ، کارگران مطالبهگر، سرکوب شده و به رگبار بسته شده اند. در میهن مصیبت زده ما، قدرت خرید مزدبگیران در چهل و چند سال گذشته، پیوسته و بی وقفه رو به کاهش داشته است و فرقی نمیکند که این مزد بگیر، کارگر کارخانه و یا کارگر آزاد، معلم، پرستار، کارمند، استاد دانشگاه، پزشک استخدامی بیمارستان دولتی و … باشد.
جز مشتی دزد و رانتخوار و نور چشمی و اختلاسگر و دلال، اکثریت جامعه زیر فقر هستند.
اکنون بر همگان آشکار است که نهادهای حکومتی بخصوص سپاه و بنیادهای غارت و چپاول و باندهای انحصاری واردات و صادرات و قاچاق …. مسبب این اوضاع اند. در رأس همه آنها خامنهای جنایتکار و دولت مواجب بگیرش هر شب توطئه ای می کنند که با چه ترفندی جبیب عامه مردم را بزنند، به تازگی هم به اندوخته مختصر “روز مبادای” خانواده ها چشم طمع دوخته و نقشه کشیدند که بیایید تا پس اندازهایتان را تحت نظارت دولت برایتان سرمایه گذاری کنیم!! زهی وقاحت و بی شرمی. داستان بورس را هم فراموش نکرده ایم.
این رژیم دجال هیچ قرابت و سنخیتی با کار و کارگر و حقوق حقه مردم نداشته بلکه دشمن آنها است. بیکاری را عالماً و عامداً رواج میدهد. ارزانترین و بی ارزشترین کالا در این کشور نیروی کار است (برای نمونه از قیمت تمام شده یک مسکن تنها ٪۱۵ از آن مزد کارگر و بنا و تکنسین است مابقی خرج زمین و مصالح و تاسیسات می شود. آخر کجای دنیا چنین است؟!)
تنها راه پیش پای اقشار مختلف مردممان از کارگر و معلم و پرستار تا بازنشستگان که اکنون صدای فریادشان هر روز در هر کوچه و خیابان شهرها بگوش میرسد، قیام علیه ستم و ستمگری و ریشه کنی این رژیم جنایتکار است.
فریاد هر کارگر مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
جمعی از زندانیان هوادار مجاهدین خلق – زندان قزلحصار ۱۰ اردیبهشت۱۴۰۴
