روز ۳۰فروردین ۱۳۵۴، ساواک شاه دست به یک جنایت سبعانه زد و فدایی قهرمان بیژن جزنی و یاران هم‌زنجیرش؛ حسن ضیاء ظریفی، عزیز سرمدی، سعید مشعوف کلانتری، عباس سورکی، محمد چوپان زاده و احمد جلیل افشار و نیز مجاهدان خلق؛ کاظم ذوالانوار و مصطفی جوان خوشدل را در منتهای رذالت به‌شهادت رساند.
ساواک از مدتها قبل برای این‌جنایت که آن را به صورت ترور به اجرا درآورد زمینه‌سازی کرده بود و پس از به شهادت‌رساندن آنها اعلام کرد که ۹زندانی، درحال فرار کشته شدند. این جنایت فجیع درهمان موقع به‌رغم سرکوب و اختناق درزندانهای سیاسی با عکس‌العمل شدیدی ازسوی زندانیان مواجه شد. ۴سال بعد، پس‌از پیروزی انقلاب، دژخیمان دستگیرشده ساواک فاش ساختند که این قهرمانان را با دستها و چشمهای بسته به تپه های اوین برده و با مسلسل به رگبار بستند و آنها را به‌شهادت رساندند.
همه‌ساله در فصل بهار و فروردین‌ماه، باد بهاری، عطر خاطره این ۹شهید انقلاب ایران را که قربانی جنایت هولناک ساواک آریامهری شدند، با خود می‌آورد و آنرا با خاطره ۳۰هزار زندانی سیاسی قتل‌عام‌شده توسط جلادان رژیم آخوندی در تابستان ۱۳۶۷ پیوند می‌زند. یاد این قهرمانان و پیشتازان مبارزه انقلابی گرامی و راهشان پررهرو باد.
***
سخنرانی تاریخی سردار شهید خلق موسی خیابانی در سالگرد شهیدان در تهران
۳۰فروردین ۱۳۵۹
۳۰فروردین ، سالروز شهادت ۷ فدایی و دو مجاهد زندانی، به‌دست دژخیمان سطلنت پهلوی و ساواک آریامهری در تپه‌های اوین است.
در سال۱۳۵۴ رژیم شاه که شاهد آثار گستردهٔ عملیات و فداکاریهای مجاهدین و فدائیان در جامعه، به‌ویژه در میان دانشجویان و اقشار آگاه بود، برای مرعوب کردن فضای جامعه به انتقام‌گیری از زندانیان سیاسی روی آورد و به این جنایت بزرگ دست زد. سپس آنرا تحت عنوان تیراندازی به زندانیانی که گوئیا قصد فرار داشتند، اعلام کرد.
فدایی بزرگ بیژن جزنی در رأس ۷ قهرمان فدایی بود که در جریان این توطئهٔ وحشیانه جان باختند. دیگر فدائیانی که به‌شهادت رسیدند عبارت بودند از: حسن ضیا ظریفی، عزیز سرمدی، عباس سورْکی، محمد چوپان زاده، سعید کلانتری و احمد جلیل افشار.
مجاهدان خلق، فرمانده کاظم ذوالانوار و مصطفی جوان خوشدل، زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و زیر شکنجه در کمیته مشترک شهربانی و ساواک بودند که رژیم شاه در وحشت از محکومیت‌های بین‌المللی ابتدا حکم آنان را به‌حبس ابد تبدیل کرده بود اما سرانجام فعالیت‌های آنان را در زندان برنتابید و این قهرمانان پاکباز را با ۷ فدایی قهرمان دیگر در تپه‌های اوین به رگبار بست و به‌شهادت رساند.
فردای آن روز نیز روزنامه‌های رژیم نوشتند که ۹ زندانی هنگام انتقال به زندان دیگر، در حین فرار کشته شدند!؟ اما جنایت هولناک تراز آن بود که در پس پرده‌ٔ چنین دروغ هائی، مخفی بماند . ۴سال بعد دژخیمانی که در آن جنایت شرکت داشتند، خود صحنه پایداری آن قهرمانان تشریح کردند.
روز۳۱ فروردین۵۴ در زندانهای سیاسی، خشم و سکوتی سنگین و سرشار از اعتراض حاکم بود. زندانیان هنگام نرمش صبحگاهی همه در یک جهت ایستادند و به یاد ۹ شهید بخون تپیدهٔ اوین حرکات را ۹بار شمارش کردند وهر بار عدد ۹ را با صدایی بلند فریاد زدند.