برگرفته از سایت مجاهد
روز ۳۰اردیبهشت ۱۳۷۱در اراک، آتش قیامی بزرگ از یک تصادف کوچک رانندگی در جاده کمربندی شهر شعله کشید. یک کودک در یک تصادف رانندگی جان خود را از دست داد و با همان حادثه، دیگ صبر و تحمل مردم به جوش آمد. یک قیام شهری گسترده تمامعیار، تمامی سطح شهر را به سرعت در بر گرفت. مردمی که مسلح به کوکتل و سهراهی بودند تقریباً تمامی مظاهر حکومت خمینی، مراکز سرکوب و ادارات دولتی و ماشینهای پاسداران را به آتش کشیدند و شعار مرگ بر خمینی سر دادند.
مردم اراک با پیشتازی جوانان شهر، حداقل یک روز تمام، شهر را به کنترل کامل خود درآوردند. پاسداران گریختند و تنها با همراهی نیروهای کمکی سرکوبگری که از دیگر مناطق به اراک گسیل داشته شدند، جرأت بازگشت به شهر پیدا کردند.
قیام سال ۷۱مردم اراک یک قیام شهری کلاسیک با اکثر ویژگیهای آن بود. تودههای مردم در کمیتی بالا و فشرده وارد کارزاری قهرآمیز با عناصر سرکوبگر رژیم شدند، آنها پاسداران را با قهر انقلابی عقب رانده و از شهر اخراج نمودند، مراکزشان را عموماً منهدم کرده و خودروهایشان را به آتش کشیدند و شهر را برای ساعتهای متمادی از لوث وجود نیروهای سرکوبگر و دیگر مظاهر دیکتاتوری پاکسازی کردند و این در حالی بود که هنوز سایه سیاه و شوم خمینی دجال (بهرغم مرگش در ۶۷) بر سر مردم ایران سنگینی میکرد.
ویژگیهای قیامهای دهه ۶۰و ۷۰
یکی دیگر از ویژگیهای بارز آن قیام شهری قهرآمیز در آن بود که در اوج دوران حاکمیت رفسنجانی و «مدره» نماییهای پوشالی او صورت میگرفت. آن قیام همراه با دیگر قیامهای مشابه آن سالها در شهرهای دیگر مانند مشهد، شیراز، تهران (اسلامشهر)، بوکان و… نشان داد که مردم مطلقاً آمادگی پذیرش هیچ دروغ و دغل دیگری به اسم آخوند مدره یا اصلاحاتچی و مانند آن را نداشته و یکسویه به انقلابی با تمامی ویژگیهای انقلابهای بزرگ تاریخ فکر میکنند و چاره را در سرنگونی تام و تمام دیکتاتوری آخوندی میدانند.
قیام ۷۱اراک یک استثناء نبود
قیام قهرآمیز مردم اراک در اردیبهشت سال ۱۳۷۱یک قیام استثنایی و «یک تصادف منحصر بفرد» نبود. مردم و بهویژه کارگران اراک پیش از این یعنی در مرداد سال ۱۳۶۴تجربه اعتصاب کوبنده و تهاجمی کارگران ماشینسازی اراک را نیز در انبان تجارب خود داشتند.
قیام کارگری ۶۴اراک
در مرداد سال ۱۳۶۴، اعتصاب ۳۰۰۰نفر از کارگران ماشینسازی اراک، یک واقعه مهم اجتماعی و یک حرکت آموزنده کارگری بود. کارگران اراکی در مقابله با پاسداران خمینی، یک حرکت مهم اعتراضی پیروزمند بهوجود آوردند.
در آن واقعه، کارگران ماشینسازی اراک در اعتراض به اضافه شدن تعداد شیفتها و اضافه شدن ساعت شیفت کاری، و همچنین تغییر خط تولید کارخانه، کارخانه را با حرکتی تهاجمی و سراسری به کنترل کامل خود در آورده و مانع از ورود عوامل رژیم به کارخانه شدند تا نهایتاً حرف خود را به کرسی نشاندند.
پاسداران حکم کرده بودند کارگران با اضافه کردن ساعت شیفتهای کاری و اضافه کردن شیفتها بهصورت فوقالعاده، برای پاسداران ادوات جنگی و مهندسی بسازند، اما کارگران در مقابله با سیاست جنگ ضدمیهنی خمینی و در دفاع از ساعت کار اعلام شده و رسمی، از همراهی با پاسداران سرباز زدند و از تغییر خط تولید و تغییر ساعت کار خودداری کردند.
کارگران بدون اسم بردن از جنگ برای به کرسی نشاندن حرف خود، کلیه خطوط تولید کارخانه را به کنترل درآوردند و نهایتاً کار را به جایی رساندند که پاسداران ناگزیر از لغو برنامه اعلام شده خود شدند.
گرچه آن اعتصاب پیروزمند و اشغال خطوط تولید کارخانه و پیامدهای آن در فضای سانسوری که خمینی به مملکت حاکم کرده بود، هیچ بازتاب رسانهیی جدیی پیدا نکرد، اما در ضمیر کارگران و دیگر شهروندان اراکی جای ویژهیی یافت که تجارب آن در حرکتهای بعدی مانند قیام ۷۱این شهر، بازتابهای عملی خود را مجدداً بارز کرد: «تهاجم و قهر کلید پیروزی است!»
نباید از نظر دور داشت که آن حرکت کارگری، یک واقعه مهم سیاسی نیز بود: ایستادگی عملی در برابر جنگ نامشروع و توسعهطلبانه خمینی! آنهم در شرایطی که ایستادن در برابر خمینی خونآشام از هر کسی ساخته نبود، حرکتی بهغایت قهرمانانه با درک عمیق سیاسی از جنگ ضدمیهنی خمینی!
نباید از یاد برد که قیام کارگران اراکی پس از اعتصاب قهرآمیز و پیروزمند ۲۰هزار نفره کارگران ذوبآهن اصفهان در آذر ۱۳۶۲مشابهتهای زیادی به آن قیام داشت. اعتصابی که متأثر از فضای انقلابی دهه ۶۰و مقاومت مسلحانه مجاهدین و مدیرعامل انقلابی و شهید ذوبآهن مجاهد والامقام مهندس محمدعلی متقی بود.
قیامهای دهه ۷۰
در سالهای دهه ۷۰قیامهای مشابه دیگری در بسیاری شهرهای کشور بهوقوع پیوست که از آن میان میتوان به برخی از آنها اشاره کرد از جمله:
- قیام ۲۶فروردین ۱۳۷۱مردم شیراز.
- قیام سترگ ۹خرداد ۱۳۷۱مردم رزمنده و شورشی مشهد و تصرف مسلحانه کلانتریهای ۳و ۴مشهد.
- قیام قهرآمیز ۱۹خرداد ۱۳۷۱مردم بوکان.
- ۲۴مرداد ۱۳۷۰قیام ۳۰هزار نفره مردم زنجان.
- ۲۶فروردین ۱۳۷۱قیام کوبنده مردم شیراز
- ۱۲مرداد ۱۳۷۳قیام قهرآمیز مردم قزوین
– ۱۲بهمن ۱۳۷۲قیام قهرآمیز مردم زاهدان (ایرانشهر، خاش، زابل، بیرجند و تربت جام)
– ۱۵فروردین ۱۳۷۴قیام قهرآمیز اهالی «اسلامشهر» تهران و بستن راه «تهران ساوه»
– ۱۸تیر ۱۳۷۸قیام دانشجویی
اعتراف رژیم به قیامهای دهه ۷۰
سالها بعد از قیامهای اراک و شیراز و مبارکه اصفهان و مشهد و…در جلسه مجلس ارتجاع به آن قیامها اشارتی شد.
به این ترتیب که پس از قیام ۱۸تیر در مجلس آخوندی و در جریان مخالفت با رأی اعتماد به مصطفیپور محمدی، عماد افروغ گفت: «یادم نرفته که در سال ۱۳۷۲جنبشهای شهری را در شیراز، مشهد، اراک و مبارکه چگونه قلع و قمع کردند و به خاک و خون کشیدند، چون فهمی نداشتند، اگر ما همین جریان ۱۸تیر را متوجه می شدیم، دستور حمله صادر نمی کردیم”.
وی افزود: “به ما حق بدهید فردی که از این وزارتخانه با این گذشته و فقدان سازوکارهای نظارتی می آید، اینگونه برای ما تداعی شود که تنمان در عرصه عمومی بلرزد، مگر نلرزیده است؟ مگر احساس ناامنی در گذشته نداشته ایم”؟
جایگاه تاریخی قیامهای دهه ۷۰
قیامهای دهه ۷۰حلقه وصل مبارزات انقلابی مردم ایران با تاریخ مبارزه انقلابی دهه ۵۰و ۶۰و جنبش مسلحانه پیشتاز مردم ایران است. تاریخی که اینک مایه افتخار مردم ایران در مبارزه با ارتجاع، مزدوران استعمار و فرصتطلبان داخلی است.
پس از قیام ضدسلطنتی سال ۵۷که با نام مبارزان نامداری همچون مجاهدان والامقام محمود عسگریزاده و احمدرضا شادبختی همراه است، بزرگترین و مهمترین حرکتهای اجتماعی تاثیرگذار این شهر را باید در فعالیتهای سیاسی سالهای ۵۸تا ۶۰مجاهدین در اراک سراغ گرفت که فضای سیاسی نوینی در شهر ایجاد کردند.
بازتاب رسانهیی تهاجم پاسداران به انجمن دانشآموزان هوادار مجاهدین در اراک ۱۳۵۹
حضور زنان پیشتاز مجاهد خلق در فضای سیاسی شهر و دخالت فعال آنان در مبارزات اجتماعی بهویژه در مبارزات دانشآموزان و دانشجویان نیز صفحات زرینی در تاریخ این شهر نوبنیاد گشود.
مزار قهرمانان والامقامی همچون فرمانده مهین مشهدی و اعظم شادبختی در گوشه و کنار شهر یادآور گوشههایی از تاریخ این شهر است که در گامهای بعد توسط یارانشان در ارتش آزادیبخش ملی ایران دنبال گردید.
جدیدترین حرکتهای انقلابی این خطه را باید اکنون در کانونهای شورشی این شهر دید که برآمده از قیام ۹۶و ۹۷این شهر میباشند و اینک همراه با شوراهای مقاومت مردمی، در مدارس، دانشگاهها و کارخانجات این شهر، در خط مقدم مبارزه با دیکتاتوری آخوندها قرار دارند.