این روزها رژیم ولایت فقیه پشت سر هم ضربه میخورد. از یکطرف هلاکت آخوند رئیسی و نمایش انتخابات که با تحریم عمومی و «نه» بزرگ مردم ایران مواجه شد و از طرف دیگر پیروزی بزرگ مقاومت ایران در برگزاری کهکشان و حمایتهای بینالمللی از برنامهٔ دهمادهای رئیسجمهور مقاومت ایران بهعنوان پلتفرم و برنامهٔ عمل آلترناتیو و جایگزین سیاسی شورای ملی مقاومت، موشک سیاسیای بود که به قلب رژیم شلیک شد.
رژیم در مقابل علاوه بر اقدامات سیاسی و بکارگیری دیپلماسی گروگانگیری برای معامله، به یک کارزار گسترده شیطانسازی و تبلیغات دروغ علیه مقاومت ایران دستزده است.
اژهای، سردژخیم قضاییه جلادان، در ششم تیرماه، یعنی دو روز قبل از برگزاری گردهمایی بزرگ کهکشان بهصورت علنی خواهان محدود کردن فعالیتهای مجاهدین شد.
پیش از آن، در ۲۴خرداد ۱۴۰۳ قضاییه جلادان از یک معامله ننگین خبر داد و اعلام کرد «از حمله پلیس فرانسه به مقر اصلی مجاهدین استقبال میکنیم. این عملیات بهطور زنده توسط ایران رصد میشد». سه ساعت بعد از این حمله، آخوندها لویی آرنو، گروگان فرانسوی را آزاد کردند.
در چهاردهمین جلسه محاکمه غیابی ۱۰۴تن از اعضای مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت ایران، رژیم آخوندی از زبان قاضی آخوندک نمایش محاکمهٔ غیابی مجاهدین خواهان استرداد آنها شد. سناریو ساخته شده توسط قضاییه جلادان طی داستانسرایی مشابهی در مورد «کودک سربازان مجاهدین» در زمان جنگ کویت در سال۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ بود. موضوعی که اساس مقاله فردی به نام غزل گلشیری را نیز تشکیل میداد. این مقاله با هدف شیطانسازی علیه مجاهدین در ۲۰خرداد در روزنامه فرانسوی لوموند به چاپ رسید.
رژیم بهطور گسترده مقاله را در وب سایت و شبکههای اجتماعی خود منعکس کرد. انجمن نجات از شعبههای اطلاعات رژیم در حساب X خود به زبان انگلیسی در مورد پست نویسندهٴ این مقاله برای تبلیغ مقالهاش، اینچنین نظرداد: «کارت عالی بود! خیلی به تو افتخار میکنیم!»
هدف رژیم از اشک تمساح ریختن برای کودک سربازان مجاهدین منحرف کردن اذهان از ۴۴۰هزار دانشآموز اعزامی و پتوپیچ کردن اونا در میدانهای مین جنگ ضدمیهنی است که بهقول پاسدار محسن رضایی سرکرده جنایتکار سپاه «سربازان یکبار مصرف» بودند.
در این برنامه همچنین میخواهیم پروندهٴ مامور اطلاعات محمدباقر مومن زاده با نام مستعار مزدا پارسی که در پیشبرد این خط فعال است، را بازخوانی کنیم. ماموری که برای نفوذ در ارتش آزادیبخش اعزام شده بود و در حال حاضر در شعبه اطلاعات شیراز به سرکوب و ارعاب خانوادههای مجاهدین مشغول است.
محمدباقر مومن زاده در سال۱۳۶۲ به جرم هواداری از مجاهدین دستگیر و به۱۵سال حبس محکوم شد. او تا آذر۶۷ بهمدت ۵سال در زندان بود و از همان اوایل بازداشت برید و در زندان با دشمن همکاری میکرد.
وی تا آذر۶۷ وی در پستهای بازرسی چابهار، بوئینزهرا، مردآباد و دیگر پستهای بازرسی رژیم شرکت کرده است.
پس از آزادی از زندان، رابط او، محمد توانا از مأموران وزارت اطلاعات در تهران بوده است.
مزدور مؤمن زاده در تاریخ ۹خرداد۱۳۷۶ برای مأموریت نفوذ به ارتش آزادیبخش ملی ایران بهعراق فرستاده شد.
مومنزاده در گزارش توطئه گسترده نفوذ در ارتش آزادیبخش که در نشریه شماره ۳۸۰مجاهد در۱۱ اسفند۱۳۷۶ و کتاب کارتهای سوخته وزارت اطلاعات آخوندی در مرداد۱۳۸۱منتشر شده است، در لیست مزدوران افشا شده است.
وی از همان ابتدای ورود به عراق و درخواست پیوستن به ارتش آزادیبخش، مورد شک قرار گرفت، در نتیجه او پس از اینکه متوجه لو رفتن ماهیتش شد، به مأموریت خودش اعتراف کرد و توسط مجاهدین مورد عفو قرار گرفت و به نزد اربابانش پس فرستاده شد.
مزدور محمدباقر مومن زاده پس از بازگشت به ایران و به دامان وزارت اطلاعات، مأموریت انجمن وزارتی نجاست در شیراز را عهدهدار شد. وی برای پیشبرد این مأموریت، خود را «عضو سابق مجاهدین» معرفی میکند تا نرخ خود را بالا ببرد. او با نام مستعار افخمی با خانوادههای مجاهدین تماس میگرفت و آنها را برای همکاری با وزارت اطلاعات، تحت فشار قرار میداد.
فعالیتهای این مزدور بهعنوان گرداننده انجمن نجات وزارت اطلاعات شیراز در کتاب انجمن نجات رژیم از انتشارات سازمان مجاهدین خلق ایران، افشا شده است.
وزارت اطلاعات به این مامورش در تعزیهخوانی برای کودک سربازان ۴۰- ۵۰ساله نیز نقشی داده است، مزدور مومن زاده در انجمن نجاست فارس و شیراز، در ارتباط با مزدور محمدرضا ترابی، امیر یغمایی و عاطفه سبدانی، بهصورت تمام وقت روی این توطئهٔ رژیم متمرکز بوده است. وی قبل از انتشار مستند جعلی «کودکان کمپ اشرف» خبرهای آنرا منتشر میکرد و برایش بازارگرمی میکرد.
سرنوشت محمدباقر مومن زاده هم مشابه همپالکیهایش همچون مهرداد عارفانی و مزدور نفوذی ایرج مصداقی است. زندانیانی که در زندان تاب نیاوردند، به دشمن تسلیم شدند. در همان زندان خیانت کردند و به همکاری با دژخیمان پرداختند و علیه زندانیان سیاسی جاسوسی کردند و بسیاری را به شکنجهگاه و جوخههای اعدام سپردند. به این ترتیب دست آنها در خون شهیدان است. آنها با ادامه دادن این مسیر خیانتبار، بار یک عمر زندگی با ننگ و ذلت را بر شانههای خود حمل میکنند.
