شعار یکی از مهمترین ارکان یک استراتژی در مبارزه با دیکتاتوری است. اهداف و خواسته‌های مردم در شعار سمبلیزه میشود. شعار اشتباه یا ناقص، قیام و جنبش را نابود می‌کند. در یک نمونه تاریخی در سال ۱۳۴۱ شاه با انجام اصلاحاتی شعار برخی مخالفانش را از آنها گرفت و آنها نابود شدند. شعار هر قیامی علاوه بر دقیق و واقعی بودن، باید به‌گونه‌ای باشد که دشمن جرأت تکرار آن را نداشته باشد. امروز شعار اصلی روی نابودی ولایت فقیه تمرکز دارد، و با تحقق این شعار است که مطالبات دیگر هم محقق میشود. حتی طرح شعارهای درست مانند؛ حقوق زنان، کارگران، پرستاران و … در شرایط قیامی، انحرافی و به نفع رژیم است. چون به رژیم فرصت مانور می‌دهد و حتی رژیم خودش را طرف گفتگو قرار می‌دهد.
چه اشکالی دارد که برای گفتگو، نقد حتی اعتراض نسبت به یک تصمیم مراکزی را هدف قرار بدهیم؟
آیا میدان دادن به شعاری غیر از شعار سرنگونی، آب ریختن به آسیاب خامنه‌ای نیست؟