«سلول خالی بود»، روایت ماندگار پروین کوهی از دوران اسارت، شکنجه، و انتظار برای اعدام در زندان‌های رژیم دیکتاتوری حاکم بر ایران است؛ کتابی که از دل تاریکی، حقیقت مقاومت را فریاد می‌زند.
پروین کوهی، از زندانیان سیاسی دهه ۶۰، در این کتاب خاطرات تکان‌دهنده‌ای را از بازداشت در زندان اوین، انتقال به سلول‌های انفرادی در گوهردشت کرج و نهایتاً زندان اصفهان بازگو می‌کند. روایتی انسانی از لحظه‌لحظه‌ی بازجویی، شکنجه‌های جسمی و روانی، امید، ایستادگی، و مواجهه با تصمیم مرگ و زندگی در دادگاه‌های چند دقیقه‌ای «هیئت مرگ».
یکی از دیالوگ‌های ژرف کتاب، که در پشت جلد نیز نقل شده، چنین است:
«مرا از سلول انفرادی به سلول سه‌نفره بردند. بچه‌ها بیدار شدند. یک‌هو یکی گفت: “پروین!” صدایش لرز داشت. با تعجب گفتم: “چیه؟” گفت: “تو رو نَبردن؟” گفتم: “نه.” همه جا ساکت بود، مثل شب‌های قبل. نه صدایی از پشت‌بام، نه از راهرو. صبح، در سلول باز شد. صدای پاها… گفتند: “بیایید برید توی بند.” رفتم توی سلولم. یه نگاه به تخت‌ها انداختم. سلول خالی بود…»
کتاب نه‌تنها روایتی از شکنجه و قتل‌عام است، بلکه سندی زنده از جنایتی سیستماتیک است که در تابستان ۱۳۶۷ علیه هزاران زندانی سیاسی به‌ویژه هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران رخ داد؛ جنایتی که هنوز عاملانش در بالاترین مناصب حاکمیت حضور دارند.
«سلول خالی بود» فقط خاطره نیست، پژواک یک نسل است؛ نسلی که برای آزادی ایستاد، شکنجه شد، و در سکوت سلول‌ها به قتل رسید، اما صدای‌شان هرگز خاموش نشد.
نسخه پی دی اف کتاب «سلول خالی بود» در این لینک در دسترس است
در این رابطه بخوانید:
کتاب «رمز ماندگاری نسل سرفراز در آزمایش قتل عام ۶۷»
«سلول خالی بود» – روایت ماندگار پروین کوهی از زندان اوین و قتل‌عام ۶۷ کلیپ برگرفته از سیمای آزادی
