تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک همزمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد – ۴شنبه اول مهر ۱۴۰۵

تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک همزمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد - ۴شنبه اول مهر ۱۴۰۵

تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک همزمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد - ۴شنبه اول مهر ۱۴۰۵

تظاهرات بزرگ ایرانیان در نیویورک

همزمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد

اعتراض به اشغال کرسی ایران در سازمان ملل توسط فاشیسم دینی

با ۷۲ بار محکومیت در مجمع عمومی و دیگر ارگانهای ملل متحد

چهارشنبه اول مهر ۱۴۰۵ – ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶

مقابل سازمان ملل – داگ همرشولد

دکتر آزاده سامی: از نیویورک تا ایران؛ چرا امروز صدای مردم ایران در سازمان ملل شنیده می‌شود؟

صبح همگی بخیر.
به اطراف خود نگاه کنید؛ به پرچم‌ها نگاه کنید، به چهره‌ها نگاه کنید. به کسانی نگاه کنید که از اقصی نقاط به اینجا آمده‌اند تا برای آزادی ایران بایستند.
همه ما اینجا هستیم تا یک پیام واضح و مشخص را به گوش جهانیان برسانیم: رژیم ایران نماینده مردم ایران نیست. ایران متعلق به مردم ایران است.
امروز، همزمان با سخنرانی نماینده رژیم در سازمان ملل، ما اینجا هستیم تا بگوییم کرسی ایران در سازمان ملل متعلق به مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته و دموکراتیک است.
۶۱ سال مبارزه؛ چرا امروز در نیویورک ایستاده‌ایم؟
این تظاهرات در حالی برگزار می‌شود که ما شصت‌ویکمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین را پشت سر گذاشته‌ایم؛ ۶۱ سال مبارزه برای دموکراسی، آزادی و صلح.
ما امروز اینجا هستیم تا خواهان حسابرسی از رژیم ایران به‌خاطر جنایت علیه بشریت شویم و از کسانی حمایت کنیم که در داخل ایران به مقاومت خودشان ادامه می‌دهند.
ما از کانون‌های شورشی در ایران حمایت می‌کنیم. ما در کنار زندانیان سیاسی در ایران می‌ایستیم و همراه و همگام کسانی هستیم که اعتقاد دارند مردم ایران باید آینده ایران را تعیین کنند؛ نه یک دیکتاتور و نه یک قدرت خارجی.
دولت موقت و انتخابات آزاد؛ نقشه راه آینده ایران چیست؟
شورای ملی مقاومت ایران یک نقشه راه برای این آینده ارائه داده است؛ از جمله یک دولت موقت که اصلی‌ترین کار آن، اطمینان از برگزاری یک انتخابات آزاد ظرف حداکثر شش ماه و انتقال قدرت به نمایندگان منتخب مردم ایران است.
برنامه ۱۰ ماده‌ای خانم مریم رجوی شامل آزادی‌های سیاسی، جدایی دین از دولت، برابری زن و مرد و یک ایران غیراتمی است.
از نیویورک تا ایران؛ صدای آزادی را چگونه به داخل کشور برسانیم؟
امروز از اینجا، در نیویورک، بگذارید صدای ما به ایران برسد. بگذارید این صدا به اقصی نقاط جهان برسد که ما از مردم ایران حمایت می‌کنیم.
ما همراه و همگام کسانی هستیم که در داخل ایران مقاومت می‌کنند.
و ما اینجا هستیم تا بر این جمله خانم رجوی تأکید کنیم:
می‌توان و باید

سناتور رابرت توریسلی: چرا کرسی ایران در سازمان ملل باید صدای مردم ایران باشد؟
به همگی شما صبح بخیر.
همچنان که اینجا ایستاده‌ایم، هیئت‌های نمایندگی کشورهای مختلف وارد اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل می‌شوند. رهبران جهان کسانی هستند که مردم خودشان را نمایندگی می‌کنند.
من می‌خواهم آنها صدای من را بشنوند؛ به خاطر اینکه یکی از افرادی که آنجا حضور دارد، جایگاهی در آنجا ندارد. به خاطر اینکه دستان او به خون آغشته است. او هیچ حقی ندارد که مردم باافتخار ایران را نمایندگی کند.
رژیمی که او نمایندگی می‌کند نامشروع است و با تمامی ارزش‌هایی که سازمان ملل از آنها نمایندگی و دفاع می‌کند، در تعارض است؛ رژیمی که بر ضد صلح و عدالت است.
کشورهای جهان، شما می‌توانید حرف او را بشنوید، ولی باید آن رژیم و رژیمی را که نمایندگی می‌کند، پس بزنیم. شایسته سازمان ملل نیست که چنین شخصی آنجا باشد.
از حمایت شخصیت‌های آمریکایی تا ایستادن در کنار مردم ایران؛ چرا اینجا هستیم؟
رودی جولیانی و دیگر شخصیت‌های برجسته آمریکایی که هر سال به اینجا آمده‌اند، من از شما تشکر می‌کنم؛ به خاطر حمایتتان از مردم ایران.
ولی ما هیچ‌وقت پشت خودمان را به مردم آزاده ایران نخواهیم کرد.
چنان‌که ما امروز دوباره اینجا گرد هم آمده‌ایم، بسیاری از ما همدیگر را می‌شناسیم. ما این محل را می‌شناسیم. چهره‌های شما برای من آشناست.
ولی اشتباه نکنیم. باید این را بدانیم که شرایط تغییر کرده است.
چند ماه پیش، رژیم آخوندی نشان داد که واقعیت آن چیست. وقتی هزاران نفر در ایران به خیابان‌ها آمدند، تعداد بسیاری از آنها توسط رژیم به قتل رسیدند و آخوندها نشان دادند که تا چه میزان دست به کشتار خواهند زد.
ولی این را باید بدانیم که زمین زیر پای آخوندها به لرزه درآمده است.
کانون‌های شورشی؛ چگونه در برابر سرکوب ایستادند؟
سازمان مجاهدین خلق ایران، خانم مریم رجوی، مقاومت ایران و همه ما نشان دادیم که ما چه کسانی هستیم.
و کانون‌های شورشی نشان دادند که چه کسانی هستند؛ وقتی که در شهرها، روستاها و تمامی استان‌ها در سراسر ایران، در چشم مرگ خیره شدند و با زبان قدرت صحبت کردند. خودشان را سازماندهی کردند و رژیم هم می‌داند که آنها چه کسانی هستند.
و به خاطر همین است که ما به این افراد شجاع درود می‌فرستیم.
ولی هیچ‌کدام از اینها مایه تعجب ما، در رابطه با سازمان مجاهدین خلق ایران یا در رابطه با جنایت رژیم، نمی‌شود. ما تعجب نمی‌کنیم.
«نه شاه، نه شیخ»؛ ایران آزاد برای همه چه معنایی دارد؟
ولی یک چیز من را سورپرایز کرد و آن هم شاهزاده هالیوودی بود.
در مقابله با تمام این مرگ و نابودی، او با افتخار از خانواده و پدرش صحبت می‌کند. آیا او هیچ چیزی در رابطه با مفهوم آزادی، در این سالیانی که در آمریکا زندگی کرده، نفهمیده است؟
در حالی که ایران در حال تحول است، او در حال پاشیدن بذر تفرقه است. آیا او هیچ‌وقت مفهوم همبستگی را نفهمیده است؟
در حالی که کانون‌های شورشی شجاعانه در خیابان‌های ایران مقاومت می‌کنند، او با سپاه پاسداران همکاری می‌کند و از این صحبت می‌کند. آیا او فهمی از مبارزه ندارد؟
ولی ما این را به او باور داریم که:
نه شاه، نه شیخ؛ نه به دیکتاتوری در همه اشکال آن.
ما یک ایران آزاد می‌خواهیم؛ برای همه مردم ایران
سفیر مارک گینزبرگ: صدای مردم ایران را می‌شنوید؟ وقت اقدام برای آزادی ایران است
چه‌قدر بی‌نظیر است که امروز همراه شما هستم و از شما بابت این خوشامدگویی گرم تشکر می‌کنم.
وقتی به این جمعیت نگاه می‌کنم، این برای من یادآوری می‌کند که من و خانواده من با شما هستیم؛ برای مبارزه برای یک آرمان. برای دهه‌ها، ما اینجا آمده‌ایم. هر سال اینجا آمده‌ایم و در فاصله با سازمان ملل ایستاده‌ایم تا صدای مردم ایران باشیم.
و امروز دوباره کنار هم جمع شده‌ایم و باید تأکید کنیم که ما در این سال شاهد قیام‌هایی بر علیه این رژیم و دیکتاتوری نامشروعی بودیم که در ایران حاکم است.
ما اینجا هستیم با یک مأموریت حیاتی و مشخص که نباید به عقب بیفتد و نباید پشت هیچ‌کس دیگری قفل شود.
انتظار کافی است.
ما باید انرژی‌ای را که شما امروز در اینجا به نمایش گذاشتید، تبدیل به اقدام عملی کنیم.
صدای مردم ایران را چه کسی می‌شنود؟
و بگذارید به شما بگویم چرا این مسئله این‌قدر اورژانسی است.
آیا شما صدای کسانی را که در ایران به پا خواسته‌اند تا به حداقل حقوق خود برسند، می‌شنوید؟
من و شما می‌شنویم. آیا رهبران جهان هم می‌شنوند؟
آیا شما صدای کسانی را که فرزندانشان را در خیابان‌های ایران از دست داده‌اند، می‌شنوید؟
من می‌شنوم.
آیا شما آخرین صحبت‌های فرزندان رشیدی را که به جوخه اعدام سپرده شدند، شنیدید؟
 
من می‌شنوم.
و آیا شما صدای میلیون‌ها ایرانی را می‌شنوید؟
صدای میلیون‌ها ایرانی که آزادی می‌خواهند؟
بله، من می‌شنوم. شما چطور؟
ما باید به این خواسته‌ها پاسخ بدهیم.
چرا دیگر نباید منتظر ماند؟
و این به این منظور نیست که ما باید منتظر معجزه‌ای باشیم که اتفاق بیفتد.
عزیزان، می‌خواستم این را به شما بگویم که با توجه به جنگی که در حال حاضر در جریان است، مردم ایران خواهان پایان این رژیم هستند و خواهان پایان تهدیدی هستند که ایران اتمی برای جهان و آمریکا ایجاد می‌کند؛ تهدیدی حیاتی.
من و دیگر ساکنان آمریکا نمی‌خواهیم وارد یک جنگ ناتمام دیگر بشویم.
ما یک ایران آزاد می‌خواهیم.
ما نمی‌خواهیم سربازان آمریکایی کشته شوند یا به ایران اعزام بشوند.
ما خواهان این هستیم که آزادی ایران را به دست مردم ایران ببینیم و اینکه این کشور آزاد بشود
سونا صمصامی: ۶۲ سال مبارزه؛ چرا صدای مقاومت ایران در نیویورک طنین‌انداز شد؟
دوستان عزیز، هم‌میهنان،
قبل از هر چیز، در آغاز شصت‌ودومین سال حیات سازمان مجاهدین خلق ایران، من صمیمانه‌ترین تبریکات خودم را به سازمان مجاهدین خلق ایران، خصوصاً به خواهر عزیزمان، مهناز میمنت، مسئول اول جدید مجاهدین، تقدیم می‌کنم.
خانم مهناز میمنت میراث‌دار زنان شجاعی است که با فداکاری و رهبری بی‌مانند، در خط مقدم مبارزه برای ایران آزاد ایستاده‌اند.
امروز پزشکیان، رئیس‌جمهور رژیم، در سازمان ملل است تا صحبت کند و ما اینجا هستیم تا بگوییم که او نماینده مردم ایران نیست، بلکه نماینده یک دیکتاتوری مذهبی است که بقای خود را بر سرکوب، تروریسم و اعدام استوار کرده است.
اعدام‌ها نشانه قدرت‌اند یا اعتراف به ضعف؟
اعدام‌ها توسط این رژیم نشانه قدرت نیست، بلکه اعتراف آن به ضعف است.
ایران در حال دست‌وپنجه نرم کردن با بحران عمیق اقتصادی است و همچنین بحران‌های اجتماعی و فساد فزاینده آخوندها وجود دارد و مردم هرچه بیشتر خشمشان افزایش پیدا می‌کند؛ آخوندهایی که می‌دانند یک قیام سراسری دیگر اجتناب‌ناپذیر است.
از مارس امسال تا اکنون، مبارزان راه آزادی اعدام شدند، معترضین اعدام شدند، خصوصاً بیش از… همچنین تعداد زیادی از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران.
ما شاهد بودیم که ارغوان فلاحی، زندانی هوادار سازمان مجاهدین، به مرگ محکوم شده است.
تغییر در ایران از کجا می‌آید؛ جنگ خارجی یا مردم ایران؟
ما باید یک چیز را تأکید کنیم: تغییر در ایران فقط توسط مردم ایران به دست می‌آید، نه توسط جنگ‌های خارجی.
هیچ‌کس این تغییر را نمی‌تواند به ارمغان بیاورد؛ بلکه راه‌حل در دستان نیروی تعیین‌کننده و جنگنده در صحنه است؛ کسانی که بهای مقاومت را می‌پردازند.
ما اینجا هستیم تا صدای مردم ایران را به سازمان ملل برسانیم؛ کسانی که با وجود اعدام و شکنجه در ایران مقاومت می‌کنند.
کانون‌های شورشی به فعالیت‌های خودشان ادامه می‌دهند و آن را گسترش داده‌اند.
رودی جولیانی: ۴۶ سال سرکوب؛ چرا این سخنرانی بر تغییر در ایران تأکید دارد؟
اول از همه، از همه شما تشکر می‌کنم که اینجا هستید، در این تظاهرات بسیار، بسیار مهم.
شما بسیار عاشق آزادی هستید و چقدر مهم است که مردم آزاد باشند. همچنین اینکه ملت ایران که بیش از صد سال است در معرض دیکتاتوری‌ها بوده، مردمش تحت تعقیب قرار گرفتند و بدترین نوع تروریسم قابل تصور را تحمل کردند؛ اول توسط شاه و خانواده‌اش، دو حکومت پی‌درپی. بعد از سرنگونی آنها، در حالی که تصور می‌شد دموکراسی به وجود بیاید، حکومت ترور برقرار شد.
من این‌طوری حکومت جمهوری اسلامی، رژیم ایران را توصیف می‌کنم.
بله، پزشکیان صحبت می‌کند در سازمان ملل و پی‌درپی دروغ می‌گوید. او هم یک قاتل، یک تروریست، و دستانش تماماً آغشته به خون است. همین الان هم آنها دارند به اعدام ادامه می‌دهند. در ایران، در اصفهان، زنان جوان را به اعدام محکوم می‌کنند.
این کسی که در سازمان ملل سخنرانی می‌کند، چطور قابل پذیرش است که اصلاً سازمان ملل او را بپذیرد؟
از سال ۱۹۸۱ تاکنون چنین چیزی ادامه پیدا کرده و شما هم به اعتراضاتتان ادامه داده‌اید.
ما اینجا هستیم تا بگوییم که این رژیم ترور باید به پایان برسد؛ باید تغییر رژیم صورت بگیرد.
از اعتراض تا پایداری؛ چرا این جنبش متوقف نشده است؟
۴۶ سال است که اینجا بوده. این در حالی است که سازمان مجاهدین، به‌عنوان بخشی از شورای ملی مقاومت، یک قاتل بعد از قاتل بعدی را مورد اعتراض قرار داده است.
این جنبش، این سازمان، سازمان مجاهدین، پایداری کرده؛ به‌رغم سرکوب عظیم رژیم ترور.
در عرض یک سال، رژیم بیش از ۳۰ هزار تن را از مجاهدین به قتل رساند. آنها البته مجاهدین را متوقف نکردند؛ از این هم قوی‌تر شدند.
سالیان سال، رژیم بیش از ۱۰۰ هزار تن از مجاهدین را کشتار کرده، ولی با این حال، مجاهدین قوی‌ترین، قدرتمندترین سازمان در ایران هستند.
ایران آینده چه شکلی خواهد بود؛ دموکراسی یا ادامه سرکوب؟
برای داشتن یک ایران، یک دولت غیرهسته‌ای، دموکراتیک و منتخب در ایران، با آزادی مذهب و آزادی برای زنان، کاری است که این سازمان در این راستا تلاش کرده است.
وضعیت در ایران تقریباً دیگر اصلاً نمی‌شود آن را توصیف کرد. کشور ویران شده است. توانش برای انجام هر کاری… رژیم ایران توانایی‌های خودش را از دست داده است؛ برای اینکه اقدامات مختلف برهم‌زننده انجام بدهد. توان دفاع از خودش را هم ندارد.
آماده سقوط است.
ولی ما نمی‌توانیم، نمی‌توانیم، نمی‌توانیم یک بار دیگر وارد توافق با آنها بشویم.
هئیت جوانان هوادار مقاومت: چرا رهبری زنان در مسیر آزادی به یک نیروی تعیین‌کننده تبدیل شده است؟

سلام به همه شما.
من از واشنگتن دی‌سی آمدم تا از این تظاهرات حمایت کنم.
هر بار که زنی برمی‌خیزد برای دفاع از حقوق خودش، برای دفاع از حقوق تمامی زنان برمی‌خیزد. ما این واقعیت را امروز در سراسر ایران می‌بینیم.
مبارزه زنان ایرانی هرچه بیشتر شکل سیاسی و اجتماعی پیدا کرده است. آنها نه‌فقط تحت سرکوب رژیم هستند، بلکه مقابل آن ایستاده‌اند.
عمه من و همچنین مادربزرگم شهدای مقاومت هستند و از نسل‌های قبلی هستند که جان خودشان را برای آزادی و در راه آزادی ایران فدا کردند. بسیار مفتخرم که به آنها افتخار می‌کنم.
آنها فقط بخشی از زنانی بودند که به ارتش آزادی‌بخش پیوستند؛ بخشی از نسلی که تحت هدایت مریم رجوی، که راه را برای زنان باز کرد، به مواضع مسئولیت رسیدند.
نسل ما مفتخر است که با این سازمان است و از آن حمایت می‌کند.
چرا رهبری زنان با مبارزه برای آزادی ایران گره خورده است؟
رهبری زنان در این مقاومت، جدایی‌ناپذیر از مبارزه برای آزادی در ایران است.
ما باید بگوییم که پاسخ، نه جنگ است و نه مماشات و ما همین را در ایران در دوران قیام دی‌ماه شاهد بودیم.
آنچه مسعود رجوی به عنوان ارتش آزادی‌بخش از آن صحبت می‌کند، در رابطه با همین کانون‌های شورشی سازمان مجاهدین خلق ایران است که تضمین‌کننده آینده آزادی ایران در مقابله و مبارزه با این رژیم ضعیف هستند.
آنچه خانم مریم رجوی به عنوان راه‌حل سوم مطرح می‌کند، به رسمیت شناختن حق مردم ایران برای سرنگونی این رژیم و به رسمیت شناختن مقاومت آنهاست.
پیام به جامعه جهانی؛ مردم ایران را به رسمیت بشناسید، نه رژیم را
باید به جامعه جهانی بگوییم که این رژیم را به رسمیت نشناسیم.
و به مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور رژیم، این را می‌گویم:
روزهای شما به سر رسیده است.
مردم ایران نمی‌ترسند. همه متعهد هستند تا بتوانند آزادی را تضمین کنند.
دنیا نظاره‌گر است.
درود می‌فرستیم به ساکنان اشرف ۳، درود می‌فرستیم به زندانیان مقاوم در ایران و ارتش آزادی‌بخش ملی.
۶۱ سال مبارزه؛ پیام مجاهدین از نیویورک چیست؟
ابتدا می‌خواهم شصت‌ویکمین سالگرد تأسیس سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ایران را به همه شما عزیزان تبریک بگویم و با حرف یکی از بنیان‌گذاران سازمان شروع کنم:
«انقلابیون و پیشتازان خلق همچون چراغی نورافروز خود می‌سوزند تا روشنی‌بخش حیات انسان‌های دیگر باشند.»
بنیان‌گذار کبیر، محمد حنیف‌نژاد،
درود می‌فرستیم بر حنیف، علی‌اصغر و سعید محسن و با افتخار اعلام می‌کنیم که ما راهشان را ادامه می‌دهیم.
به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران.
ما امروز جمع شدیم که یک مشت محکم بزنیم به دهان دشمن خدا و خلق.
ما اینجا ایستاده‌ایم، نه به عنوان ورم‌وشدگان، بلکه به عنوان پیامبران آزادی.
ما می‌گوییم اعدام، زندان و شکنجه و جنگ نمی‌تواند ملت ایران را شکست بدهد.
از تهران تا کردستان و بلوچستان؛ پیام مقاومت چیست؟
روزهای این رژیم به پایان رسیده و آینده مال مردم ایران است.
ما یک پیام داریم برای رژیم آخوندی.
همراه با کانون‌های شورشی، از تهران تا کوه‌های کردستان، از بلوچستان تا خوزستان، تا آذربایجان و از هر مکان دیگر، پیام ما ساده است:
ما تو را سرنگون می‌کنیم.

زندانیان سیاسی هوادار مقاومت: از سه‌شنبه‌های نه به اعدام تا نسل امروز؛ صدای زندانیان و شهدای آزادی در برابر سازمان ملل
به نام ایران، سرای عصیان، و به نام آزادی و مردم آزادی‌خواه ایران؛ و با درود به شهدای آزادی و زندانیان سیاسی و رزم مشترکشان در سه‌شنبه‌های نه به اعدام که ۳۲ ماه است در بیش از ۶۰ زندان ایران ادامه دارد.
یاران و هم‌میهنان عزیزم، امروز اینجا، در مقابل سازمان ملل، محل حضور سران کشورهای جهان، جمع شده‌ایم تا صدای مردم در بند، صدای زنان و دختران شجاعی باشیم که در صف مقدم قیام در برابر فاشیسم مذهبی قرار گرفته‌اند؛ صدای جوانان شورشگر و زندانیان سیاسی دلیر در زندان‌های مخوف تهران، کرج، کردستان، بلوچستان، آذربایجان و دیگر شهرهای ایران باشیم.
آماده‌ایم که فریاد بزنیم و اعلام کنیم که ملاهای تبهکار و رئیس‌جمهور دست‌نشانده‌شان، مردم ایران را نمایندگی نمی‌کنند. آنها جنایتکاران علیه بشریت هستند.
مقاومت سازمان‌یافته مردم ایران و حق مقابله با این رژیم فاشیسم مذهبی را به رسمیت بشناسید.
۶ دهه مبارزه؛ چرا نام زنان در خط مقدم این مقاومت ماندگار شده است؟
در سالگرد بنیان‌گذاری سازمان مجاهدین خلق، که بیشتر از شش دهه است راهبران و راهنوردهای آن با فدای جان و عزیزتر از جانشان در مقابل رژیم دیکتاتوری سلطنتی و فاشیسم مذهبی ایستاده‌اند، انتخاب خانم مهناز میمنت، از خانواده‌های مبارز و دادخواه، به‌عنوان مسئول اول سازمان مجاهدین خلق و الگویی برای زنان قهرمان ایران را، که هیچ مانعی را در مسیر انقلاب و آزادی به رسمیت نمی‌شناسند، شادباش و تبریک می‌گوییم.
من که سال‌ها پیش، بعد از تحمل هفت سال زندان، از اوین مخوف آزاد شدم و به آمریکا آمدم، لحظه ورودم به اینجا در مردادماه سال ۶۷، همزمان شد با انتشار اولین اخبار هولناک قتل‌عام همه یاران و هم‌بندان مجاهدم در ایران؛ عزیزان هم‌بند و دلبندم که با سرفرازی سر به دار شدند.
همیشه و هر لحظه به یاد دارم که در آخرین دقایقی که از بند زندان خارج می‌شدم، ناهید تحصیلی عزیزم از پشت پنجره سلولش در اوین با فریاد پیام داد:
«به شکوفه‌ها، به باران، برسان سلام ما را.»
از هم‌بند شجاع و دلیرم، مجاهد خلق ملیحه اقوامی، بگویم که ساعاتی پیش از سر به دار شدن در اوین، در آن مرداد تبدار، نوشت:
«حدیث مرد مؤمن با تو گویم
که چون مرگش رسد، خندان بمیرد.»
یا کاپیتان محبوب ما در زندان، فروزان عبدی، عضو تیم ملی والیبال زنان ایران، که در آخرین ساعات عمرش روی دیوار سلول نوشت:
«خدایا کمکم کن تا همچنان عبدی شایسته، شمع فروزان راه تو باشم.»
بله، آنها این‌گونه در مقابل رژیم ایستاده‌اند و پرچم سرخم‌قدغن را برافراشته‌اند و به نسل‌های بعد سپردند.
از خون نسل‌های گذشته تا پیام جوانان امروز؛ این مقاومت به کجا رسیده است؟
از خون آنها شعله‌های قیام و نبرد و رزم جوشید و حالا این مقاومت به نسل امروز رسیده است؛ به دلیرانی همچون ارغوان فلاحی، ۲۴ ساله، در زیر حکم اعدام، که همراه با فروغ تقی‌پور از سیاهچاله اوین پیام می‌دهند.
ما با صدای پویا قبادی می‌خوانیم.
ما با چشمان فرمانده وحید بنی‌عامریان می‌بینیم.
ما با پاهای بابک علیپور راه می‌رویم.
و با قلب مهدی خانکی به مردم کشورمان عشق می‌ورزیم
 
پهلوان مسلم اسکندر فیلابی: از دادخواهی تا مقاومت؛ پیام حامیان ایران در برابر سازمان ملل چیست؟
با تشکر از شما، نوادگان بابک‌ها و مازیارها و مصدق‌ها و ستارخان‌ها و حنیف و همه اینها. درود به شما، حامیان مقاومت ایران، که از ۴۵ سال پیش، از زمانی که رژیم جنایتکار خمینی خون بهترین فرزندان مردم ایران را به جرم آزادی‌خواهی بر زمین ریخت، همواره صدای مردم ایران بوده‌اید و جنایات آخوندهای خونریز را به اطلاع مردم جهان رسانده‌اید.
طی این سالیان، با تلاش‌های این مقاومت، رژیم جنایتکار آخوندها ۷۲ بار در سازمان ملل متحد به‌خاطر نقض فاحش حقوق بشر مردم ایران محکوم شده است.
جا دارد یاد کنیم از شهید بزرگ حقوق بشر مردم ایران، پروفسور کاظم رجوی، که همچنان که خودش گفته بود: «ما مبارزه برای دفاع از حقوق بشر مردم ایران را با خون خود نوشته‌ایم.»
او صدای جنبش دادخواهی مردم ایران را در مجامع بین‌المللی طنین‌انداز کرد و به یمن همان تلاش‌ها بود که قتل‌عام ۳۰ هزار مجاهد و مبارز در سال ۶۷ به‌عنوان جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی به ثبت رسید.
آیا حاکمان فعلی می‌توانند نماینده مردم ایران باشند؟
از همین‌جا خطاب به سران کشورهای جهان در ملل متحد می‌گویم: آنانی که کرسی نمایندگی مردم ایران را غصب کرده‌اند و بارها، از جمله در همین روزهای اخیر، توسط عفو بین‌الملل و کمیسیون حقیقت‌یاب حقوق بشر ملل متحد به دلیل جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی محکوم شده‌اند، نماینده مردم ایران نیستند.
کرسی نمایندگی مردم ایران بایستی به نماینده واقعی آنان، یعنی مقاومت ایران و شورای ملی مقاومت ایران، واگذار شود.
پایان این جنایت‌ها اما فقط با سرنگونی این رژیم به دست توان مردم و مقاومت ایران میسر است.
اعضای قهرمان کانون‌های شورشی در شهرهای سراسر ایران، مراکز صدور احکام اعدام و سرکوب رژیم را در رزمی مستمر به آتش می‌کشند و خواب راحت را از چشم این جانیان حاکم بر میهن‌مان ربوده و کابوس‌شان کرده‌اند.
از قیام مردم تا پیام پایانی؛ چرا گوینده بر «ایستادگی تا پایان» تأکید می‌کند؟
قیام مردم ایران در این سالیان، که همواره استمرار داشته، به همه دنیا نشان داده است که علی‌رغم جنایت و کشتار و سرکوب، مردم ایران، همان‌طور که رژیم جنایتکار شاه و ساواک را سرنگون کردند، امروز هم هیچ حرفی به جز سرنگونی تمام‌عیار این رژیم جنایتکار ندارند.
از همین‌جا درود می‌فرستم به آقای مسعود رجوی، رهبر مقاومت ملی ایران، و خانم مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت، که در موضع‌گیری‌هایشان وجدان‌های بشری را به مسئولیت‌شان در حمایت از حق مردم ایران برای سرنگونی این رژیم فرا می‌خوانند.
درود می‌فرستم به یگان‌های ارتش آزادی‌بخش ملی، همچون یگان وحید بنی‌عامریان، که با شهادت حماسی‌شان الگویی از مقاومت و ایستادگی در برابر این رژیم سفاک، که ولایت فقیه را در مقابل جوانان ایران قرار داد، ارائه کردند و آزادی‌خواهان جهان را نیز به حمایت واداشتند.
درود بر حاضران در این جمع و عاشقان آزادی و استقلال که همیشه در تمامی صحنه‌ها حضور فعال دارید.
و تا با حمایت از طرح ده‌ماده‌ای خانم رجوی، کشورمان را به یکی از کشورهای متمدن تبدیل کنیم.
و در پایان، همراه با شما یاران مقاومت، خطاب به هموطنانم در داخل میهن، برای سرنگونی نظام ولایت فقیه می‌گویم:
قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان.
قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان.
قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان.
درود بر همه شما. متشکرم.
خروج از نسخه موبایل