بیانیهٔ بیش از ۳۰۰ شخصیت بین المللی
جامعهٔ بینالمللی باید برای جلوگیری از
تکرار قتلعام ۱۳۶۷در ایران اقدام کند
۳۰۰ شخصیت بین المللی شامل
رهبران، رؤسای دولتها، وزرا و سفیران پیشین جهان
مقامها و گزارشگران پیشین ملل متحد، حقوقدانان برجسته
قانونگذاران، شخصیتهای برجستهٔ حقوقبشری
و برندگان جایزه نوبل هستند
بیانیهٔ ۳۰۰ شخصیت بین المللی:
ما از جامعه جهانی می خواهیم
که فوراً با موج فزاینده اعدامهای سیاسی
و مصونیت ریشهدار در ایران مقابله کند
خطر یک جنایت دستهجمعی دیگر که یادآور قتلعام۱۳۶۷ است
بهطرز نگرانکنندهیی واقعی است
در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۵، سه مبارز اپوزیسیون
به نامهای فرشاد اعتمادیفر، مسعود جامعی و علیرضا مرداسی
پس از ۲سال شکنجه توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب اهواز
به اتهام «محاربه» بهدلیل حمایت از مجاهدین به اعدام محکوم شدند
در ژوئیه ۲۰۲۵ دیوان عالی چهارمین درخواست اعاده دادرسی
زندانیان سیاسی بهروز احسانی و مهدی حسنی را رد کرد
و آنها را در معرض خطر اعدام قریبالوقوع قرار داد
در حال حاضر دهها زندانی سیاسی به اتهامات مشابه در انتظار اعدام هستند
از زمان روی کار آمدن پزشکیان اعدامها افزایش یافته
و بیش از ۱۳۰۰ مورد اعدام صورت گرفته است
تحریکات و اعدامها بازتاب اعمال وحشتناک سال ۱۳۶۷ است
زمانی که فتوای خمینی منجر به اعدامهای دستهجمعی
علیه اعضای مجاهدین و سایر مخالفان شد
گزارش ژوئیه ۲۰۲۴ گزارشگر ویژه ملل متحد در امور ایران
این اعدامهای فراقضایی و ناپدیدسازی اجباری را
بهعنوان جنایات مداوم علیه بشریت و نسلکشی توصیف کرده است
در ۴ ژوئیه ۲۰۲۵ ده گزارشگر ویژه سازمان ملل
نسبت به سرکوب از زمان آغاز درگیریها در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵
و آتشبس بعد از آن ابراز نگرانی و خاطرنشان کردند
که لفاظیهای رسانههای دولتی از جمله فراخوان برای «نظارت» و «کشتار»
بازتاب «جنایات سال ۱۳۶۷» است
سعید ماسوری زندانی سیاسی
یکی از چهرههای کلیدی در کمپین «سهشنبههای نه به اعدام»
بهتازگی پس از تلاش برای انتقال اجباری در نامهیی از زندان قزلحصار
هشدار داد که تلاش برای انتقال او مقدمهای برای
اعدام دیگران در انتظار اعدام است و درست مانند سال ۱۳۶۷
«جنایتی در حال وقوع است»
ما نباید سکوت سال ۱۳۶۷ را تکرار کنیم
ما از گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران دکتر مای ساتو
همکارانش در بین کارگروهها و گزارشگران ویژه
و همچنین هیأت مستقل حقیقتیاب بینالمللی در مورد ایران
میخواهیم که این تحریکات و اعدامها را محکوم کنند
ما از فولکر تورک، کمیسر عالی سازمان ملل متحد میخواهیم
که بهصراحت علیه نقض سیستماتیک حقوقبشر توسط ایران
موضعگیری کند
ما همچنین از کانادا و سایر حامیان قطعنامه کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل
در مورد ایران میخواهیم که اشاره صریح بهقتلعام سال ۱۳۶۷ را
در قطعنامه امسال بگنجانند
شماری از امضاکنندگان بیانیه:
لرد دیوید آلتون رئیس کمیسیون حقوقبشر مجلس انگلستان Lord Alton of Liverpool
دکتر یواخیم روکر رئیس شورای حقوقبشر سازمان ملل (۲۰۱۵)؛ آلمان Amb. Joachim Rücker
دکتر مارک الیس مدیر عامل کانون وکلای بینالمللی انگلستان Dr. Mark Ellis
سفیر استفن جی. رپ سفیر ایالات متحده برای عدالت کیفری جهانی (۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵)؛ Amb. Stephen J. Rapp
الکساندرا ماتویچوک برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۲؛ اوکراین Oleksandra Matviichuk
پروفسور کلودیو گروسمن عضو کمیسیون حقوق بینالملل سازمان ملل (۲۰۱۶ تاکنون)؛ شیلی Prof. Claudio Grossman
پروفسور رابرت گلدمن کارشناس مستقل پیشین سازمان ملل در مورد حمایت از حقوقبشر و آزادیهای اساسی در هنگام مقابله با تروریسم؛ ایالات متحده Prof. Robert K. Goldman
پروفسور ولفگانگ شومبورگ قاضی دادگاه کیفری بینالمللی سازمان ملل برای یوگسلاوی سابق آلمان Judge Wolfgang Schomburg
جودی ویلیامز برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۹۷ ایالات متحده Jody Williams
پروفسور کریس سیدوتی کمیسر حقوقبشر استرالیا (۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰) Prof. Chris D. Sidoti
دکتر ایرمگارد گریس رئیس دادگاه عالی اتریش (۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱) Dr. Irmgard Griss
پروفسور استفان ترچسل رئیس کمیسیون اروپایی حقوقبشر (۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹)؛ سوئیس Prof. Stefan trechsel
مود ده بور بو کیکیو گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد فروش و بهرهبرداری از کودکان (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰) هلند Maud De Boer-Buquicchio
آن رامبرگ قاضی دادگاه اروپایی حقوق بشر؛ عضو هیأت مدیره سوئد Anne Ramberg
پروفسور روان ویلیامز اسقف اعظم کانتربری (۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲) انگلستان Dr. Rowan Williams
پروفسور جورجیو مالینورنی قاضی پیشین دادگاه حقوقبشر اروپا سوئیس Prof. Giorgio Malinverni
دوریس لوتارد رئیسجمهور سوئیس (۲۰۱۰ و ۲۰۱۷) Doris Leuthard Hausin
پروفسور خوزه لوئیس دا کروز ویلاسا رئیس دادگاه بدوی جوامع اروپایی (۱۹۸۹تا ۱۹۹۵ پرتغال Prof. José Luís da Cruz Vilaça
کومی نایدو دبیرکل عفو بینالملل (۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰) آفریقا جنوبی Kumi Naidoo
پروفسور خوان ای مندس گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل در مورد شکنجه (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶)؛ آرژانتین Prof. Juan E. Méndez
پروفسور لیلا سادات مشاور ویژه دادستان دیوان بینالمللی کیفری در زمینه جنایت علیه بشریت (۲۰۱۲ تا ۲۰۲۳)؛ ایالات متحده Prof. Leila Nadya Sadat
مورتن کایروم مدیر مؤسسه حقوقبشر و حقوق بشردوستانه رائول والنبرگ در سوئد دانمارک Morten Kjaerum
جفری رابرتسون اولین رئیس دادگاه ویژه سازمان ملل برای سیرالئون استرالیا Geoffrey Robertson AO KC
گیر هارده نخستوزیر ایسلند (۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹) Geir H. Haarde
قاضی فلورانس مومبا قاضی دادگاه بینالمللی کامبوج؛ زامبیا Justice Florence N.M.Mumba
پروفسور گارت اوانس وزیر خارجه استرالیا (۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶)؛ Prof. the Hon. Gareth Evans AC KC
پروفسور رویی مانوئل گنز مورا راموس قاضی دادگاه اتحادیه اروپا (۱۹۹۵تا ۲۰۰۳ پرتغال Prof. Rui Manuel Gens Moura Ramos
سونیا بیسرکو عضو کمیسیون حقیقتیاب ملل متحد در مورد نقض حقوقبشر در کره شمالی (۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴)، صربستان Sonja Biserko
پروفسور جـووانی گراسو قاضی پیشین دادگاه بینالمللی قانون اساسی بوسنی و هرزهگوین، ایتالیا Prof. Giovanni Grasso
پروفسور هلن کلر قاضی دادگاه حقوقبشر اروپا (۲۰۱۱تا ۲۰۲۰) سوئیس Prof. Helen Keller
پروفسور جوزف عزیزی قاضی دادگاه عمومی اتحادیه اروپا (۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳) اتریش Prof. Josef Azizi
پروفسور فرانکلین دِئوس قاضی دادگاه عمومی اتحادیه اروپا (۲۰۰۳ تا ۲۰۱۶)؛ بلژیک Prof. Franklin Dehousse
استانیسلاو پاولووچی وزیر دادگستری مولداوی (۲۰۱۹)؛ Stanislav Pavlovschi
آناند گروور گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حق سلامت (۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴) هند Anand Grover
داینیوس پوراس گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حق سلامت (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰) لیتوانی Dainius Pūras
دکتر لوینگستون سوانیانا کارشناس مستقل سازمان ملل متحد در مورد ترویج نظم بینالمللی دموکراتیک و عادلانه (۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴) اوگاندا Dr. Livingstone Sewanyana
آلدا فاسیو رئیس و گزارشگر پیشین گروه کاری سازمان ملل در مورد تبعیض علیه زنان و دختران (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰) کاستاریکا Alda M. Facio
آنا النا اچوریا معاون رئیسجمهور کاستاریکا (۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸)؛ Ana Helena Chacón Echeverría
سفیر زوریکا ماریچ-جورجویچ سفیر مونتهنگرو در شورای حقوقبشر سازمان ملل (۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸) Amb. Zorica Marić-Djordjević
سفیر کنت بلکول سفیر آمریکا در کمیسیون حقوقبشر سازمان ملل (۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳) ایالات متحده Amb. Ken Blackwell
شرون دیویس شناگر برنده مدال المپیک انگلستان Sharron Davies MBE
پیر سانه دبیرکل عفو بینالملل (۱۹۹۲ تا ۲۰۰۱)، سنگال Prof. Pierre Sané
پروفسور جرمی سارکین رئیس و گزارشگر کارگروه سازمان ملل در مورد ناپدیدشدگان اجباری (۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴) آفریقای جنوبی Prof. Jeremy Sarkin
پروفسور دیوید ام. کرین مؤسس دادستانی کل، دادگاه ویژه سازمان ملل برای سیرالئون؛ ایالات متحده Prof. David M. Crane
پروفسور فرانسوا کرپو گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد حقوقبشر مهاجران (۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷)، کانادا Prof. François Crépeau
پروفسور اورمیلا بهولا گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل در مورد اشکال معاصر بردهداری (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰) آفریقای جنوبی Prof. Urmila Bhoola
سناتور ژوئل گاریو میلام رئیس پیشین مجمع پارلمانی ناتو؛ سناتور از فرانسه (۲۰۰۴ تا ۲۰۲۳) Senator Joëlle Garriaud-Maylam
طاهر بومدرا مدیر بنیاد عدالت برای قربانیان قتلعام ۱۹۸۸ در ایران انگلستان tahar Boumedra
سفیر فیلورتا کودرا سفیر پیشین و نماینده دائم در سازمان ملل در ژنو آلبانی Amb. Filloreta Kodra
خوان استبان آگیرهمارتینس وزیر خارجه پاراگوئه (۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱)؛ Amb. Juan Esteban Aguirre Martinez
عبدالله هوتی نخستوزیر کوزوو (۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱) Avdullah Hoti
میرک توپولانک نخستوزیر جمهوری چک (۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹) Mirek topolánek
دکتر ملانی او براین رئیس انجمن بینالمللی دانشمندان نسلکشی؛ استرالیا Dr. Melanie O’Brien
یاسمین سوکا رئیس کنونی کمیسیون حقوقبشر سازمان ملل در سودان جنوبی آفریقای جنوبی Yasmin Sooka
یانس یانشا نخستوزیر اسلوونی (۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲، ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳، ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸) Janez Janša
پروفسور اروین کاتلر وزیر دادگستری و دادستان کل پیشین کانادا Prof. Irwin Cotler
پروفسور هاینر بیلهفلد گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد آزادی مذهب یا عقیده (۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶)؛ آلمان Prof. Heiner Bielefeldt
سفیر هـانس کورِل قائممقام دبیرکل ملل متحد در امور قانونی و در شورای قانونی ملل متحد (۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴) سوئد Amb. Hans Corell
سفیر آماندا الیس سفیر و نماینده دائم نیوزلند در سازمان ملل در ژنو (۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶) Amb. Amanda Ellis
پارام کاماراسوامی گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد استقلال قضات و وکلا (۱۹۹۴-۲۰۰۳) مالزی Param Cumaraswamy
جامعه بینالمللی باید برای جلوگیری از تکرار قتلعام ۱۳۶۷ ایران اقدام کند
ما از جامعه جهانی میخواهیم که فوراً با موج فزاینده اعدامهای سیاسی و مصونیت ریشهدار در ایران مقابله کند. خطر یک جنایت دستهجمعی دیگر که یادآور قتلعام۱۳۶۷ است، بهطرز نگرانکنندهیی واقعی است.
در ۷ ژوئیه ۲۰۲۵، خبرگزاری فارس، مرتبط با سپاه پاسداران، مقالهیی را منتشر کرد که در آن اعدام بیش از ۳۰ هزار زندانی سیاسی در سال ۱۳۶۷ را بهعنوان یک «تجربه تاریخی موفق» ستایش کرد. در این مقاله با عنوان «چرا اعدامهای سال ۱۳۶۷ باید تکرار شود» آشکارا از اقدامات مشابه علیه بازداشت شدگان فعلی حمایت شده و مخالفت سیاسی تهدیدی برای امنیت ملی دانسته شده است. این لفاظیها نشاندهنده تلاش خطرناکی برای عادیسازی قتلهای تحت حمایت دولت است.
در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۵، سه مبارز اپوزیسیون به نامهای فرشاد اعتمادیفر، مسعود جامعی و علیرضا مرداسی پس از دو سال شکنجه توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب اهواز به اتهام «محاربه» بهدلیل حمایت از مجاهدین خلق به اعدام محکوم شدند. در ژوئیه ۲۰۲۵، دیوان عالی چهارمین درخواست اعاده دادرسی زندانیان سیاسی، بهروز احسانی و مهدی حسنی، را رد کرد و آنها را در معرض خطر اعدام قریبالوقوع قرار داد. در حال حاضر دهها زندانی سیاسی به اتهامات مشابه در انتظار اعدام هستند.
از زمان روی کار آمدن پزشکیان، اعدامها افزایش یافته است و بیش از ۱۳۰۰ مورد اعدام صورت گرفته که حدود ۶۵۰ مورد تنها در سال ۲۰۲۵ بوده است.
این تحریکات و اعدامها بازتاب اعمال وحشتناک سال ۱۳۶۷ است، زمانی که فتوای خمینی، منجر به اعدامهای دستهجمعی علیه اعضای مجاهدین و سایر مخالفان شد. گزارش ژوئیه ۲۰۲۴ گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور ایران، این اعدامهای فراقضایی و ناپدیدسازی اجباری را بهعنوان جنایات مداوم علیه بشریت و نسلکشی توصیف کرده است.
علائم هشداردهنده در حال افزایش است. در ۴ ژوئیه ۲۰۲۵، ده گزارشگر ویژه سازمان ملل نسبت به سرکوب از زمان آغاز درگیریها در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ و آتشبس بعد از آن، ابراز نگرانی و خاطرنشان کردند که لفاظیهای رسانههای دولتی، از جمله فراخوان برای «نظارت» و «کشتار»، بازتاب «جنایات سال ۱۳۶۷» است. سعید ماسوری، زندانی سیاسی، یکی از چهرههای کلیدی در کمپین «سهشنبههای نه به اعدام»، بهتازگی پس از تلاش برای انتقال اجباری، (در) نامهیی از زندان قزلحصار هشدار میدهد که (تلاش برای انتقال) او مقدمهای برای اعدام دیگران در انتظار اعدام است و درست مانند سال ۱۳۶۷، «جنایتی در حال وقوع است».
ما نباید سکوت سال ۱۳۶۷ را تکرار کنیم.
ما از گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران، دکتر مای ساتو، همکارانش در بین کارگروهها و گزارشگران ویژه و همچنین هیأت مستقل حقیقتیاب بینالمللی در مورد ایران میخواهیم که این تحریکات و اعدامها را محکوم کنند. ما از فولکر تورک، کمیسر عالی سازمان ملل متحد میخواهیم که بهصراحت علیه نقض سیستماتیک حقوقبشر توسط ایران موضعگیری کند.
ما همچنین از کانادا و سایر حامیان قطعنامه کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در مورد ایران میخواهیم که اشاره صریح بهقتلعام سال ۱۳۶۷ را در قطعنامه امسال بگنجانند.
جامعه بینالمللی در سال ۱۳۶۷ اقدامی نکرد. نباید دوباره شکست بخورد. مسئولیت جلوگیری از تکرار این جنایات علیه بشریت برعهده سازمان ملل متحد و کشورهای عضو آن است.
بیانیهٔ بیش از ۳۰۰ شخصیت بین المللی: جامعهٔ بینالمللی باید برای جلوگیری از تکرار قتلعام ۱۳۶۷ در ایران اقدام کند کلیپ از سیمای ازادی
