آخوند جانی حسینعلی نیری سردژخیم هیأت مرگ در قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ اولین کسی که در فتوای خمینی از او نام برده شده، در اولین اظهار نظر در باره قتل عام ۶۷ گفت: «آن برهه شرایط ویژه‌یی بود. وضع مملکت بحرانی بود. یعنی اگر قاطعیت امام نبود شاید ما اصلاً این امنیت را نداشتیم. شاید اصلاً وضعیت طور دیگری بود. شاید اصلاً نظام نمی ماند. روزی ۵۰ – ۶۰ تا ترور در تهران و شهرهای دیگر اتفاق می‌افتاد».
دژخیم حسینعلی نیری رئیس کنونی دادگاه عالی انتظامی قضاییه جلادان گفت: «در این شرایط بحرانی باید چه کرد؟ باید حکم قاطعی داد. آن که دادگاه را اداره می‌کند و مسائل در دستش است باید مسئله را جمع کند. در این شرایط که نمی‌شود با «قربانت بروم و فدایت بشوم» کشور را اداره کرد!»
آخوند دژخیم نیری در مورد مجاهدین در زندان‌ها گفت: «این‌ها در زندان دوباره شلوغ کردند. در فضای زندان باز هم انسجام خودشان را داشتند. نه تنها رابطه تشکیلاتی داشتند بلکه تشکیلات جدیدی هم درون زندان به وجود آورده بودند. از راه‌هایی که می‌دانستند، از بیرون اطلاعات کسب می‌کردند. جو زندان دستشان بود . اینطور نبود که فقط بخواهند ایام حبسشان را بگذرانند…
آیت‌الله گیلانی فقط می‌گفت: من چه کنم بچه‌هایم به این سرنوشت گرفتار شدند و من اجازه ندارم که حتی برای این‌ها گریه کنم که فردای قیامت خدا به من بگوید برای این بچه منافق چرا گریه کردی؟»